CHAPTER 11

"Break time"

"Eina, are you listening?" Napatingin ako kay mommy. Nakatingin siya sa akin, pati na rin si daddy. We're having our dinner at hindi ko namalayan na kinakausap pala ako ni mommy.

"W-What is...it Mommy?" I asked not in the mood. Bumuntong hininga siya at binitawan ang kaniyang kutsara. Daddy looked at me curiously.

"Eina you need to listen to me. It's for your health. I am informing you about your check up this coming Monday." Mom said.

"Mom I told you I can't this Monday, may pasok ako." I said. Magpapatuloy na sana ako sa aking pagkain pero natigilan ako sa sinabi ni Mommy.

"Ano ba Eina? We are trying to make this up to you! Alam mo namang gusto ka naming gumaling!" Mom bursted out. 

"Elena.." tawag sa kaniya ni daddy. Humigpit ang kapit ko sa aking kutsara at tinidor.

Gumaling? It's a damn cancer! Paano ako gagaling gayong wala namang gamot para dito? It's just full of medication pero walang kasiguraduhan ang paggaling ko! 

"Wala na akong gana.." sabi ko at akmang tatayo na pero nagsalita pa rin si Mommy.

"Eina we want you to live. Gusto ka naming makasama ng matagal pero...bakit parang ikaw ayaw mo?" She asked with her voice shaking.

Hindi ako nakapagsalita. Maiintidihan kaya nila ang rason ko? Hindi naman di ba? Because they are not me. Hindi nila maiintindihan dahil hindi nila nararamdaman ang sakit na tinitiis ko na sa bawat araw na ginawa ng Diyos lagi kong hinihiling na sana ay matapos na ito, na sana ay mamatay na lang ako.

"B-Because...Mom...I'm tired. Is that enough reason?" I said trying to not break down in front of them.

Pigil ko ang sarili kong luha na wag pumatak bago ako umalis sa kanilang harapan at tumakbo sa aking kwarto. Humiga ako sa aking kama. Ang dami kong iniisip at problema at hindi ako makapaniwala na sumagi pa talaga sa isipan ko ang lalaking yun. 

Hindi ko akalaing mag tetext siya ng ganun samantalang kanina lang ay may kahalikan siya. Hindi ko alam kung bakit ako nasasaktan. Hindi ko dapat ito nararamdaman. Darating ang araw na mawawala ako sa mundong ito, darating ang araw na amg lahat ng ito ay iiwanan ko. 

Why I felt suddenly so sad. It's that what I want right? To die is my purpose in this world. Alam kong ang lahat ay sa kamatayan ang bagsak pero iba ang sa akin dahil mamatay ako ng mabilis, no sweat.

I don't want to invest more feelings in this world even to the people around me. Because I know in the end I will die. And I want to die...peacefully.

Bumuntong hininga ako at nakaramdam na naman ako ng sakit ng ulo at pagkahilo. Kumirot din ang ibang parte ng aking katawan. Agad akong tumakbo sa toilet at doon nagsuka. Kitang kita ko ang dugo na isinusuka ko. Naninikip ang dibdib ko. Nang matapos ay halos manghina ako. 

"Damn!" I cursed when I fell in the bathroom's floor. Napapikit ako dahil nahihilo ako. 

Nang medyo kumalma at umayos ang pakiramdam ko ay agad akong tumayo at tiningnan ang aking sarili sa salamin. I am so pale. Halos walang kulay ang labi ko. Hindi man ako sobrang payat pero payat pa rin ako. I am slim kaya siguro hindi halata na may malubha akong sakit dahil kahit papaano ay may kurba ang aking katawan. 

"You are dying Eina.." kausap ko sa sarili ko habang nakatitig sa aking repleksyon.

"You have no right to love someone, because you are definitely dying." I said.

Nagmumog ako at sa huling beses ay tiningnan ko ang sarili ko, medyo nagkakulay na ang pisngi ko. I checked my thighs at nakita ko ang panibagong pasa. Leukemia is being an asshole!

Humiga ako sa aking kama, kinuha ko ang aking phone at binuhay ito. I power it off because of my anger towards Perfi. Pero sa huli wala akong karapatang maramdaman ito. You are so wrong Eina. You're so stupid. Perfi is free to kiss someone else at wala kang pakielam doon dahil hindi mo siya pag aari.

Nakita ko ang tatlong text at limang missed calls ni Perfi sa akin, meron ding ilang text sina Roma at Leley pero yung kay Perfi ang tiningnan ko.

Perfi:

Where are you?

Perfi:

Text me if you're done.

Perfi:

Wala ng tao sa room niyo. You already go home?

I closed my eyes intently. And when I opened it I typed my text.

Ako:

Sorry, late reply my phone was low bat. Yes, I'm already home, I have my Vios actually so no need to fetch me up.

After that I closed my eyes to sleep. Morning came and I feel a little bit heavy maybe because of the emotion I felt yesterday. It's now Saturday, it means dalawa lang ang subject namin ngayon, P.E class and Tech class. 

Pag Saturday dapat ay naka P.E kaya ito ang sinuot ko. It was color white and maroon. Tahimik ang buong dining ng kumain kami sa hapag. Mom is silent and Dad just smiled at me. After that I waved goodbye to go to school. I drive my Vios at ng makarating ay pinark ko ito sa dati.

I get my bag and I walked towards the gymnasium dahil dito gaganapin ang P.E class ng Business Ad. 

"Eina! Oh my gosh! Hindi ka late!" Sigaw ni Leley. Ngumiwi ako dahil nabasag na naman ang ear drums ko sa boses niya. 

"Oo kaya manahimik ka na! Nakakairita ang boses mo." I rolled my eyes.

"So grumpy Eina!" She said. Tumawa si Roma sa amin at ng dumating ang prof ay agad kaming humanay. Ang sabi ng prof ay volleyball daw ang gagawin namin ngayon. I'm not sporty type but I can play volleyball. Nilalaro namin ito nina Roma noon!

Hinati kami sa dalawang grupo at magkakampi kami nina Leley at Roma at may tatlo pa kaming kasama. 

"Shet! Excited na ako!" Sigaw ni Leley na sobrang hyper ngayon. Umirap na lang ako. I tied up my hair in pony tail para maging maayos ang laro ko. 

Nang pumito ang prof ay agad kong sinerve ang bola dahil nasa amin ang bola. I am the spiker. Mabilis akong tumakbo ng napalo nila pabalik ito mabuti na lang nakuha ito ni Leley.

"Good shot!" Roma shouted, Leley flipped her hair. Tumawa ako. Ang yabang!

At dahil sa palong yun ay sa amin ang score, agad kaming nag apir ng mga kakampi ko.

"Damn! Ang ganda mo Einalem!" Nabigla ako ng may sumigaw sa pangalan ko at napangisi ako ng makita kong nanunuod pala sina Mariel. Tumawa ako sa kanila at bumalik na sa laro. Pero kumunot ang noo ko ng makitang dumadami ang nanunuod. 

"Ready!" Our prof shouted. I spike the ball loudly and I smirked dahil hindi nila nahabol ang bola. 

"OMG!" Leley shouted and hugged me dahil sa amin na naman ang score. 

"That's awesome Einalem!" Our prof said I just smiled at him pero nawala din ito ng may mahagip akong tao sa isang bench na nanunuod din sa laro. 

Perfi is leaning in a wall while his hands are playing with his lips. He is looking at me darkly naramdaman ko kaagad ang kakaibang kaba sa aking dibdib. Umiwas ako ng tingin dahil hindi ko na kaya ang titig niya. May kasama siyang dalawang lalaki na sa tingin ko'y pinsan niya. Si Isacar yung isa, ang isa naman ay si Arthur his other cousin.

"Bakit nandito ang mga Engineering?" Narinig kong tanong ng isang kagrupo namin.

"Break time na kasi nila! Nagkataon na P.E class natin! Oh my gosh! Nakikita ko ang mga Suarez! Ang gwapo!" Tili naman ng isa.

Then suddenly I felt nervous. How am I going to play when I'm nervous?