Chapter 14

Two kids plus one kid

Nagising si Jin at Jana sa tugtog na narinig nilang dalawa. Napabalikwas ng bangon si Jin nang marinig niya ang Opening song ng Pororo. Napatingin si Jana sa speakers, Nakita niya si Lyan na binubuksan ang kurtina.

“Gising na ang dalawang amo namin!.” Tuwang tuwang saad ni Lyan nang makita niya ang dalawang batang kinukusot kusot ang mata nila.

“It’s Pororo song” Kahit napipikit pa ang mga mata ni Jin at tumayo siya at lumapit sa speaker.

“You like it?” Lyan asked. Napatango tango ang dalawang bata at parang gustong umindak sa tugtogin.

“But Dad hates music. He might hear us.” Biglang napawi ang ngiti ni Jana at nag-angat ng titig sa kay Lyan.

Bago pa man nakasagot si Lyan ay may kumatok na sa kanyang pntoan. It was Kim.

“Ms. Lyan, naririnig po ni Sir Chase ang music. Pwede bang pakipatay daw po”

Nagtinginan naman silang tatlo.

“Brush your teeth muna ha, I’ll talk to Kim” Ngumiti parin si Lyan sa mga bata.

“Kontrabida talaga Tatay niyo” bulong naman ni Lyan sa sarili niya habang pinagmamasdan ang dalawa na patungo sa CR.

“Bakit ayaw daw niya ng music? Maganda kaya kapag lumalaki ang mga bata na nakikinig sa Nursery Rhymes.” Nakapamaywang na saad ni Lyan kay Kim nang niluwangan niya ang pagkakabukas ng pintoan.

“Paano niyo naman nasabi?”

“Maganda kapag ang mga bata naeganyong kumanta ng mga kantang makakatulong sa paghasa din ng karunongan nila. Gaya ng mga nursery rhymes, hindi lang karunongan makukuha mo ‘don, may makukuha ka ding magandang asal. Kaya nakabusangot lagi ‘yang amo niyo kase ayaw making sa music”  Patuloy paring reklamo ni Lyan kay Kim.

Child Care 872: Ang mga batang nakikinig sa mga lively songs like nursery rhymes or songs suitable for kid ay nagkakaroon ng malaking tyansang maging masigla at masiyahin sila. Studies proves that kids who love to sing along and dance along can easily overcome disappointments or sadness in the near future, It is also proven that music tend to be  one of the most effective therapy in coping up  stress. It is highly recommended to make your kids listen to nursery rhymes when they are still baby and as they grow up. This really helps a lot…

“Then I suggest you should get a bigger speaker than that” Mistulang napako si Kim at si Lyan sa kinatatayuan nila nang marinig nila ang boses na iyon.

That voice maybe is scarier than any horror story they might hear as of this moment.

Dahan dahan na lumingon si Kim sa kanyag likod. He saw Chase who was fixing his tie.

“S-Sir. Ano po ang ginagawa niyo diyan, hindi ba’t ako dapat ang nag-aayos ng necktie niyo?” Parang nag-aalanganing magsalita si Kim.

“Kailan pa po kayo nandyan…?” Nauutal na tanong naman ni Lyan.

“Mula sa ‘Kontrabida talaga ang tatay niyo’” Nanlaki ang mga mata ni Lyan sa sinabi ni Chase.

Mukhang Warning Number 1 na ito sa kanya! Baka mabigyan na siya ng Red Card!

“Binulong ko lang naman iyon… hehe” Napakamot pa ito sa ulo.

“Your music is too loud. Kaya akala mo ay bulong lang” ang sabi naman ni Chase bago ito naglakad palayo. Nang makaalis siya ay nagtinginan si Kim at Lyan.

“Pakihinaan nalang, Ms. Lyan, Para mag-tagal tayong dalawa sa serbisyo” Nakangiting saad naman ni Kim bago niya isinarado ang pintoan.

“Tomato!” sinabayan naman ni Jana ang musikang pambata na kasalukuyan nilang pinapakinggan. Tuwang tuwa naman si Lyan habang inaayos niya ang tirintas o braid ni Jana.

“You like that song too?”

Napatango tango naman si Jana  “Mommy used to play a lot of songs. “

“Mahilig din ako sa music noong kasing edad mo pa ako. It’s fun singing it. I love singing it. “

“YeMuisc is good. It can make a lot of people smile” Inikot ni Lyan ang maliit na upuan ni Jana upang maharap niya ang bata.

“You look pretty. “ pinisil pa ni Lyan ang pisngi niya. “I like my hair. It’s like a hair of a princess.” Nang makita ni Lyan ang crown sa kanyang lamesa ay ipinatong niya ito kay Jana.

“You’re a princess” Napangiti silang dalawa at napatingin si Jana sa salamin. “But Dad said that, I should stop believing in fairytales because they aren’t true. Gusto Daddy na maging mature na kami. Because life is not a fairytale”

Napatigil si Lyan sa sinabi ni Jana. She was shocked as to how this kid here knows some reality of life? It’s not a bad thing to know it. But it is also good to believe in something like that. Ito ang mga nagbibigay ng maraming pag-asa samga pusong musmos pa lamang.  Ang mga nasa ganitong edad ay nakatuon pa sa pag-lalaro at wala pa masyadong alam sa katotohanan ng buhay. Their innocence is very precious.

“Bakit sino ba ang gusto mong princess sa mga fairytale books?”

“I like Cinderella. Because she has a prince charming even her life is hard. But someone makes her happy in the end..”

“Oh, it’s a reality parin naman ah. Someone in real life is also like Cinderella. You can be Cinderella” Lyan lifted Jana’s chin. “Life is hard but Jin is always here with you. She can also be your prince charming.. Anyone can be your prince charming. “

“Right Jin?” Nilingon ni Lyan si Jin habang inaayos ng bata ang kanyang polo. Tumayo si Lyan dahil mukhang nahihirapan na si Jin sa pagbubutones ng kanyang polo.

“You will always stay beside Jana right?” Tumango tango lang naman ang bata sa kanya. “And Jana will stay beside Jin always.” Jana smiled as nodded. Nagtinginan ang dalawang bata at ngumiti sa isa’t isa.

“Jin-Jan will protect each other!” Tinaas ni Lyan ang kamay niya upang buhayin ang loob ng dalawang bata.

Nagmadali si Lyan na lumabas kasama ang mga bata habang nakasabit sa kanya ang Bag ng dalawang bata.

Nang makita niya si Chase na pasakay na ng kotse ay tumakbo kaagad siya. Ngayon ay tatlong Lunch Pack na ang hawak hawak niya.

“Sir, Lunch niyo po. ‘Wag niyong kakalimutan” Napatigil si Chase at nanatiling nakatitig sa hawak ni Lyan na maliit na bag na naglalaman ng kanyang lunch box.

It’s weird, but it felt warm.

Para bang ngayon lang may humabol sa kanya sa umaga para lang mabigyan siya ng babaonin. He’s been through childhood days but his mother never see him off to school, or even attend classroom meetings.

“Thank you, Lyan” tipid nitong saad at kinuha ang iniaabot ni Lyan na lunch pack sa kanya.

**

RosaKing was able to acquire the greteast portion at Arizalde. The main Business district in Gilberts. Sa lahat ng buildings na nakatayo doon, ay ang RosaKing ang may pinakamalawak na sakop na lupa. Kaya naman naging usap-usapan ang pagdating ni Chase sa buong Gilberts at sa mga katabi nitong ibang cities. Rumors has been circulating around that Gilberts will be the richest city in San Vidad after RosaKing’s opening.

“Chase! The Walking Gold!” Sinalubong ni Chase si Ian, ang isa sa mga Engineers na in-charge sa pagpapatayo ng Mall. 

“Stop calling me that” napatawa ng mahina si Chase.

“Trending ka sa buong Gilberts. Marami ding nag-tatanong kung nagbubukas ka ba ng application para sa magiging girlfriend mo?” ang sabi naman ni Ian sa kanya habang pangiti ngiti ito at parang hinuhuli ang titig ni Chase.

“Saka ko na bubuksan ang application process kapag tapos na ang RosaKing. “

“Nakikita mo na ba iyan, Chase? Matatanaw na itong Mall mo sa buong San Vidad..” Napatingala silang dalawa sa buong building na kaslaukuyang ginagawa pa.

“It’ll make things possible for everybody..” He gasped. This is his trophy, the outcome of all of his hardships. He is indeed successful. That’s just the man who was able to surpassed his own father..

“You should also becareful. The Guanzons are always watching you” Napatingin kaagad si Chase kay Ian.

“They can keep watching me all they want..”

“Bakit parang hindi ka man lang natatakot…” Napakunot noo si Ian habang nakatitig lamang kay Chase.

“If you choose good people to be in your side, then there is nothing you should be afraid of .I’m not that smart, I’m not even above average” Napangisi ito.

“But if you know how to choose people well..”

Biglang napatingin si Ian sa kotseng dumating. Sinalubong ito ni Kim at pinagbuksan pa niya ng pintoan ang lalakeng lumabas mula dito.

Napatingin siya sa lalakeng lumabas, may sumalubong ulit sa kanilang lalake.

“You’ll be invincible.” Napaawang ang bibig ni Ian nang tinapik ni Chase ang kanyang balikat at sinalubong dalawang lalakeng tinititigan niya kanina.

“Rowin, Gabrielle. It’s good to see you again”

Nanatili siyang nakatitig sa tatlo habang nag-uusap sila. Napatawa na lamang ng mahina si Ian at napailing-iling.

“Chase won’t be an easy opponent..” Nagbuntong hininga pa ito. He is amused. Hindi niya akalahing ganitong klaseng tao ang pinag tratrabauhan niya.

“He’s got real fighters in his side.”

“Sir, I ordered your coffee. Nilagay ko na po sa table niyo” Nang pinagbuksan ni Kim ng pintoan si Chase ay nakita nga ni Chase ang kape niya sa lamesa niya.

Nang makalapit siya sa kanyang table ay akmang iinomin na niya sana ang kape niya ngunit nakita niya ang Lunch pack sa kanyang lamesa.

“Oo nga pala, May Lunchpack ako.” Inilapag ni Chase ang kape niya. Binuksan niya ang bag at kinuha ang Bento Box mula doon.

Chase’s Lunch Box for today:

Rice sprinkled with seaweeds shreds

Chicken Adobo with carrots and potatoes

Mixed Veggies with Fish Sauce. (Pakbet)

Yakult and skewered fruits.

Nakita niya ang isang sticky note sa loob ng bag.

Chicken Adobo at Pakbet para sa umpisa ng iyong buong linggong pagtratrabaho. Para maramdaman mo ang pagakain with a touch of home habang nasa trabaho. Enjoy Sir!

“Ngayon lang ako nakakita ng Pakbet. Pero naririnig ko na ang putaheng ito” Hindi namalayan ni Chase na nakangiti siya habang pinagmamasdan ang lunchbox. It was decorated like it belongs to a kid.

“Mahilig mag-luto ang mga Nanay ng pakbet at adobo Sir. Usually ito ang kombinasyon ng pagkain namin sa bahay” ang sabi naman ni Kim sa kanya.

“Kim you can take my coffee. Maari ka na ring kumain. I want to eat alone for now.” Hindi tumingin si Chase kay Kim at nanatiling nakatitig ito sa Lunch Box.

Kim left the room quietly. When Chase felt that he is alone, kaagad siyang umupo sa kanyang swivel chair at inilapit sa kanya ang Lunch Box.

Nilantakan kaagad ni Chase ang adobo. Ninamnam niya ang naglalaban na tamis at kaunting asim mula sa sukang puti na inihalo dito. Pero habang tumatagal ay nangibabaw ang lasang ‘soy’ at tamis nito. Medyo maanghang ang adobo ngunit hindi mo masyadong mararamdaman kahit naparami na ang iyong kain. Tamang anghang lamang sa mga mahihina sa sili.

Ang kombinasyon ng kanin at ang sarsa ng adobo ay swak. Idagdag mo pa ang kaunting alat mula sa pakbet dahil may kaunting katas din ito. It was so amazing how he doesn’t taste any bitterness as he ate the bitter melon. Ito ang isa sa mga gulay na ayaw ng mga bata. But Lyan was able to cook it deliciously. Napakabango ng pakbet dahil sa maliliit na bawang na inihalo nito.

Biglang napatigil si Chase. Hindi niya namalayan ang pagtulo ng mga luha mula sa kanyang mata.

“It taste like a real home..” he said.

Ito ba ang pagkaing inihanda ng isang taong puno ng sincerity? Those luxurious foods that he ate before didn’t make him cry.

Bakit parang napakalungkot ng lunch box na ito? and at the same time it made him happy.

35 years of existence and this is the only time that he was able to eat a lunch packed at home..

Not his father, or even his mother who was able to cook for him. Neither of them  thought of sending Chase to school with anything like a pack lunch or any good luck hugs.

Dahil tiwalang tiwala ang magulang niya sa kanya, They always believed that he was strong, independent and was capable of anything.

Pero kahit sinong tao pala, ay nangangailangan din ng pagmamahal mula sa magulang..

No one is strong right after being born. And there is no such kid who doesn’t need a Father and a Mother

**