Chapter 1

CHAPTER 1

"Bestieeeee!" Napalingon ako dahil sa matinis na boses ni Riley, ang nag-iisa kong bestfriend.

Tumatakbo siya papunta sa direksyon ko.

Kasalukuyan akong nakaupo isa sa mga bench sa hall way. Abala sa pag babasa ng reviewer ko sa Bioethics subject dahil may pre-test kami mamaya.

"Bakit parang hinahabol ka naman ng zombie kung makatakbo ka? Ano bang meron?" Tanong ko nang makalapit ito sa akin.

Ngumisi ito sa'kin kahit na hinihingal pa.

"Alam mo na ba ang balita?" Nag taas baba pa ito ng kilay.

Kumunot ang noo ko.

"Hindi pa. Hindi mo pa sinasabi, eh." Pambabara ko kaya naman napairap na lang siya sa akin.

"Tss. Ito na nga, girl! Ikaw ang napili bilang panlaban ng department nyo sa Mr. and Ms. St. Lauren University!" Excited nitong sabi, dahilan kung bakit nalaglag ang panga ko sa lupa.

What the heck? Seryoso ba? Baka naman prank 'to.

"Ako?" Hindi makapaniwalang tinuro ko pa ang sarili ko.

"Oo nga! Di makapaniwala?" Natatawang sagot nito.

Ang sarap batukan. Masyadong happy. Kakainis.

"Eh bakit mas nauna ka pang nakaalam kesa sa'kin? Eh, taga Engineering department ka." Pinanliitan ko siya ng mata. "Niloloko mo ba ako?" Mapanghinala ko siyang tinignan.

"Uy, hindi ah! Tingin-tingin din kasi ng announcement sa bulletin board ng SSC. Jusko, bestie. Yung mukhang 'to? Lolokohin ka? Aba, masyado ka yatang judgemental." Tinuro pa nito ang sarili at umiling.

Damn! Bakit ako?

Ngali-ngali kong iniligpit ang reviewer na hawak ko at ipinasok sa bag bago ako tumayo.

"Oh, saan ka pupunta?" Usisa ni Riley.

"Sa office ng dean namin. Magrereklamo ako. Hindi naman ako nagpanominate kaya bakit ako? Naka singhot ba sila ng katol?" Lukot ang mukha kong tanong.

Ayoko talaga. Promise. Pang quiz bee lang ako. I mean, sa quiz bee lang ako sanay lumaban at hindi sa pageant! Jusko! Nababaliw na ba sila? Gusto ba nilang matalo ang College of Nursing?

Humarang naman siya sa akin.

"Girl, bakit naman hindi? Maganda ka naman. Maganda pati ang katawan, maputi, at may utak. Aba, kahit sino hindi na magtatanong kung bakit ikaw. Wag ka nang maarte. Bawal nang palitan 'yon. Alam mo 'yan." Aniya kaya bumagsak ang balikat ko.

Totoo naman. May point siya doon.

Once kasi na nai-post na, bawal nang baguhin' yon. Napabuntong hininga ako.

I never joined any pageant kasi wala akong pera para sa mga gano'n. Mahirap lang kami. Scholar nga lang ako sa mamahaling university na ito kaya't wala pa man ay namomroblema na ako kung saan ako kukuha ng pera pambili ng ganito, pang-rent ng ganyan para sa pageant.

Argh! Bwiset!

Malaman ko lang talaga kung sinong nag nominate sa'kin naku! Gigilitan ko ng leeg gamit ang scalpel.

"Anong iniisip mo?" Napabalik ako sa realidad nang magsalita ulit si Riley sa tabi ko.

"Iniisip ko kung paano gigilitan ang leeg ng nagnominate sa'kin." Napabuntong hininga ako.

Natawa naman siya..

"Ang brutal mo talaga!" Pinalo niya ako sa balikat.

Kita mo, sino kaya ang brutal sa aming dalawa?

Napairap ako.

"Yung dean nyo daw ang personal na pumili sa'yo. Gigilitan mo pa ba?" Natigilan ako sa sinabi niya at napabuntong hininga akong muli para kalmahin ang sarili.

“Kumain na lang tayo para mawala ‘yang init ng ulo mo. Tara sa canteen.” Hindi na ako nakapalag pa nang hilahin niya ako patungo sa direksyon ng main canteen.

Nang makarating kami roon ay halos pigilan ko ang sariling ismiran ang mga ka-batch at ka-department ko nang makita nila ako at i-congratulate. 

Hindi ko talaga alam kung bakit hindi na lang magpa-pageant ang department namin ng per batch at ang mananalo mula doon ay ang dapat ilaban sa Mr. and Ms. St. Lauren. Bakit kailangang inominate pa at pagbotohan? Weird din minsan ng sistema nila sometimes.

Hanggang matapos ang lunch break ko ay hindi maipinta ang mukha ko. Tinawanan pa nga ako ni Riley bago siya umalis dahil mas maagang natapos ang break niya kesa sa akin. 

“Naks! Congrats, Aya. Pinapatawag ka nga pala ni Dean sa office niya after class.” Ani Shiela, ang Student Nurses Association secretary na kaklase ko nang makarating ako sa room namin.

Simpleng tango lang ang isinagot ko sa kanya at tipid na ngiti. Wala ako sa mood kausapin ang mga kaklase ko. Umupo ako sa usual seat ko kahit wala naman kaming sitting arrangement at tahimik na nagreview hangga’t wala pa ang prof namin.

At dahil sanay naman sila sa akin na hindi pala-kibo sa klase kung hindi talaga kailangan ay wala nang kumulit pa sa akin hanggang sa mag-uwian. Dumiretso ako sa office ni Dean at hanggang sa matapos ang briefing niya sa akin ay tila nakalutang pa rin ako sa ere at hindi ma-process ang mga sinabi niya.

Napabuntong hininga ako bago naglakad palabas ng office niya. Pakiramdam ko ay pasan ko ang daigdig kahit pa ang pangalan lang ng department namin ang totoong pasan ko. Totoo nga ang sinabi ni Riley kanina. Sagot ng department ang lahat, but still I am not confident enough to represent our college department.

Anong alam ko sa pageants? Ni hindi nga ako sanay maglakad gamit ang sapatos na may takong. 

Napagpasyahan ko munang pumunta sa hepa stand ni Mang Esteban sa labas ng main gate ng university. Hepa stand ang tawag namin sa fishball cart niya dahil puro tusok-tusok ang mga tinitinda niya.

Hindi naman siya na-ooffend kahit gano’n kung tawagin sa department namin ang maliit niyang negosyo. Well, nursing students, eh. Kahit naman alam naming source of hepa ang mga pagkaing nabibili sa gilid ng kalsada ay panay pa rin kami bili sa kanya.

Agad na ngumiti sa akin si Mang Estaban nang makita niya akong papalapit sa cart niya. As usual ay dinudumog na naman siya ng iba pang mga estudyante mula sa iba pang mga department para magmiryenda.

“Ang pogi talaga ni Mang Teban. Dinudumog.” Biro ko nang makalapit ako sa kanya.

Natawa naman ito at napailing.

“Ikaw talaga, Aya..” Aniya bago ako binigyan ng dispossable na plastic cup.

“Halagang twenty pesos po, ha?” Sabi ko naman bago iniabot sa kanya ang buo kong beste pesos.

Tumango naman siya bago inasikaso ang iba niya pang customer. 

Naging close namin ni Riley si Mang Esteban noong first pa kami. Suki na niya kami magmula noon. Dito ang tambayan namin every after class at minsan ay tinutulungan namin siya kapag dinadagsa talaga siya ng maraming parokyano.

Tahimik akong kumuha ng barbeque stick at tumuhog ng paborito kong kikiam at vegetable balls. Nang makakuha na ako ng halagang bente pesos ay sumalok ako mula sa lalagyanan ni Mang Teban ng sauce.

Hindi ko pa man nailalagay sa cup ko ang sauce na nasa sandok ay may malakas na pwersang sumagi sa likod ko, dahilan upang matapon sa puti kong uniform ang sauce. Napasinghap ako at ang mga nakakita.

Maging si Mang Esteban ay napatigil sa pagbibigay ng cup sa customer niya.

Naiiling kong ibinalik ang sandok at nilingon ang sumagi sa akin at doon ko nakita ang isang matangkad na bulto ng lalaki sa likod ko. Nakasuot siya ng daily uniform ng university ngunit nakita ko ang ID lace niya na may nakasulat na business management.

Bago ko pa man siya singhalan ay nakita na niya ang sauce na natapon sa harapan ng uniform ko kaya naman agad siyang napasinghap.

“Sorry, miss. Hindi ko sinasadya.” Aniya sa baritonong boses bago nahihiyang napakamot sa kilay.

Sa simpleng gesture at boses niya ay marami sa mga katabi kong bababeng estudyante ang napasinghap at impit na napatili.

Paanong hindi, eh gwapo ang nakabangga sa akin pero hindi pa rin siya absuwelto dahil lang pogi siya. Mahirap ang maglaba ng puting uniform! At isa pa, masakit ang parteng natamaan niya sa likod ko.

“Hindi malilinis ng sorry mo ang uniform ko. Sa susunod ay tumingin ka sa paligid bago ka maglakad para wala kang nasasagi. Akala mo hindi ka malaking tao.” Pagsusungit ko sa kanya bago kinuha ang panyo mula sa bulsa ko bago umalis sa cart ni Mang Teban.

Rinig ko pa ang pagsinghap sa gulat ng mga naroon ngunit wala na akong pakialam.

“Miss, wait!” Sabi pa noong lalaki pero hindi ko siya pinansin.

Bakit parang ang malas ko yata sa araw na ‘to?

***