All Chapters of Magdalena: Chapter 1 - Chapter 10

                Madali lang sa tao ang magsabi ng mga bagay bagay patungkol sa kaniyang pananaw sa isang bagay, sa isang tao, sa isang lugar o sa isang pangyayari. Sa aking palagay nga ay normal na ito sa mga tao, ang manghusga. Minsan sa buhay natin, nakapagbibitiw tayo ng mga salita; mga masasakit na salita o kaya naman ay mga salitang mapanlait. Hindi na natin iniisip ang mararamdaman nung tao. Madali lang sa atin ang magsalita ng mga ganitong mga bagay-bagay sa iba sa kadahilanang hindi natin lubos na kilala ang taong punto ng ating opinyon.  Marahil nga ay ganiyan talaga ang buhay. Hindi ba natin naiisip na baka wala na talaga silang pagpipilian kundi gawin ang bagay na iyon dahil walang pinag-aralan ang tao at kailangan ng kaniyang pamilya ng pera para mabuhay? Masisisi ba natin sila kung ito ang kanilang tinahak na daan sa buhay? At the end of the day, hindi pa rin n

Kaya naman si Edna medyo nag seselos, kasi hindi na siya masyadong pinapansin ni Amanda. Puro na lang si Randy, Randy, Randy ang inaasikaso niya. Pag wala si Randy ayun nakatutok siya sa kaniyang phone na halos itutok na niya ang kaniyang mga mata sa screen.  Kung hindi busy ang kaniyang mga daliri sa kapipindot sa keypad ng kaniyang phone ay busy naman ang kaniyang bunganga sa kakasalita, daig pa niya ang mga call center agents kumbaga.Dahil dito ay napansin na nga ni Edna ang malalim na ugnayan or somewhat relasyon ng dalawa. Kaya naman naisipan niya na kumprontahin ang kaniyang matalik na kaibigan. Nung mapansin niyang nag-iisa na lamang si Amanda sa table ay agad niya itong nilapitan at tinabihan. That time  busy na naman ang kaniyang mga d

O, heto na nga ang moment of truth. Nakaraos na naman ang gabi ni Randy. Kaya kailangan niyang tuparin ang napagkasunduan nila ni Amanda. Kaya naman kinaumagahan, sa dati nilang tagpuan - sa park, nauna ng dumating si Amanda at naupo roon. Hinihintay ang pagdating ni Randy. 30-minuto na ang nakalilipas at wala pa siya. Naiiyak na si Amanda sa naiisip niya na baka hindi na siya talaga sisiputin ni Randy. At hinding hindi na siya makikipagkita pa sa kaniya, kahit kailan. Napapaisip na rin siya sa mga sandaling iyon kung paano na lang sila ng kaniyang dinadala. Paano na lang ang kaniyang buhay pag-ibig. Ngunit ilang sandali pa ang lumipas at natanaw na niya sa malayo ang paparating na si Randy. Muling nagkaroon ng buhay sa puso si Amanda. Muli ay nakaramdam siya ng sigla. Nanumbalik ang kaniyang matamis na ngiti at ang pananabik na makita at mayakap muli ang kaniyang sinta. May dala-dalang dalawang siopao si Randy, pa

Nung marinig ng kaniyang kapatid ang kaniyang pagbagsak sa sahig ay agad naman niyang pinuntahan ang  kinaroroonan ng kaniyang ate. Agad din nitong inakay ang kaniyang ate para makaupo. “Salamat Romnick ah. Masama lang pakiramdam ni ate.”“Hindi ka pa kasi kumakain dalawang araw na ang nakalilipas.” Ang sambit ng kaniyang kapatid. Kumuha ng plato, kutsara at tinidor si Romnick at ipinaghain niya ang kaniyang ate. Medyo naiiyak si Amanda sa ipinapakita ng kaniyang kapatid na kabaitan. ‘Buti na lang namana niya ang pagiging maasikaso niya sa kaniyang ate Amanda. Naisip niya sa mga oras na iyon, “tama nga ang kanta, hinding-hindi ako maglalakad mag-isa sa buhay, narito si Romnick at ang isa ko pang kapatid na kaagapay ko at kasangga sa buhay.&rd

                “Maraming salamat Palito sa napakagandang kanta. Sa sobrang ganda ng kanta ay napa-iyak mo si ate na nasa itaas.” Ang sambit ni Bibi Gandang Hari. Syempre ang tinutukoy ng emcee ay si Amanda, nagtawanan ang ibang mga guests, pero natawa lang siya ng bahagya sa sinabi ng emcee. “Palakpakan naman tayo diyan. Pampaganang magperform sa stage.” Dagdag niya. At nagpalakpakan at nagsihiyawan ang mga tao sa loob ng bar.“Bibi, hay naku. Na stress ako sa katulong namin kanina.”“O, bakit naman Ara Mina, ano ba ang nangyari”“Eh kasi naman, nag ring yung telepono, tapos inutusan ko ang yaya namin na sagutin kasi n