Cost

Depths: 13

"What do you mean?" I furrowed my eyebrows, not because I don't know what he means but because how can he know?

"You know what I mean" he was smiling at me, the smile that makes me feel uncomfortable.

It was not a question.

Hindi 'ko na alam kung saan ako kumuha ng lakas para kunin ang envelop at buksan ito.

Para ba akong binuhusan ng malamig na tubig, hindi 'ko magawang gumalaw sa nakita 'ko sa loob nito. Republic Act 9165 Article 1 Section 5, Republic Act 9165 Article 1 Section 11, Republic Act 9165 Article 1 Section 15, ilan lang 'yan sa mga batas na nakasaad dito.

Hindi 'ko maigalaw ang katawan 'ko pero ayaw tumigil ng mga mata 'ko sa pagbabasa, maraming batas na ayon dito mga batas na nilabag ni Alen. Mula sa paggamit ng droga hanggang sa pagkakaroon ng illegal firearms.

"Nakakagulat ba?" para bang nanunuya pa ang tono n'ya.

Hindi ako makasagot dahil hindi lang mga batas ang nilalaman nito, kasama na doon ang physical evidence pati isang blood sample. Para bang lahat ng ito ay planado na at kulang na lang ipasa sa korte.

"Maniniwala ka na? There's no shits here. You know what kind of company this is" tama s'ya, this is a crime related company.

I let out a sigh knowing na ito ang kinatatakutan 'ko. Hindi 'ko alam kung san ako magsisimula, hindi 'ko alam kung kakayanin 'kong makita si Alen na kinukuha ng mga pulis.

"You'll be working in the finance department, you can ask your supervisors. In exchange, kailangan mo lang naman bantayan ang kilos ni de Guzman" he sweetly smiles at me, the smile that taunts.

I turned to the door and left the room, wala naman s'yang sinabi na ngayon ako magtatrabaho kaya uuwi na ako. I'm just tired.

Lahat ng nalaman 'ko ngayon ay pumasok lang sa utak 'ko pero hindi pa ma-comprehend. Mabilis din naman ang byahe pauwi mula sa kompanyang 'to.

Umuwi akong wala na naming tao ang buong bahay, sa sobrang tahimik para bang nawala lahat ng iniisip 'ko. Para bang makakapagpahinga na ako.

I changed my clothes and just again tried to comprehend the situation.

Si Alen, kaya ba ganoon na lang kalaki ang sweldo n'ya lagi? Kaya ba kailangang umuwi s'ya ng alanganing oras? Kaya ba nagbago s'ya sa taong hindi 'ko na kilala?

Si Nanang na nag-aalala sa akin, ilang buwan na din ang lumipas noong huling bisita 'ko sa kanya.

Alam ba nina Alma ang ginagawa ni Alen?

Sumasakit ang ulo 'ko sa mga pumapasok na tanong sa isipan 'ko. Hindi 'ko alam kung ano na ang mararamdam 'ko ng malaman 'kong lahat ng ginamit n'yang pera para ipakain sa akin ay galing sa ilegal na gawain.

Minabuti 'ko na ding itago sa ilalim ng mga damit 'ko ang envelop at humiga na. Wala sa sarili akong bumuntong hininga at inilagay ang kanang braso 'ko sa aking mata.

Para ba akong nalulunod sa ilalim ng karagatan, dahan-dahan. 'Yung pakiramdam na nawawala na sa loob 'ko ang dapat 'kong gawin. Ang pakiramdam na hindi 'ko alam kung saan magsisimula dahil para bang inanod ang mga plano 'ko kasama yung taong mahal 'ko.

With all the thoughts haunting me, I slowly drifted to a slumber. A slumber I wish would never end. But I was wrong, pagkamulat 'ko ay mukha agad ni Alen ang bumungad sa akin. Nararamdaman 'ko din na hinihimas n'ya ang aking ulo na para bang mawawala na ako.

"Anong gusto mong kainin?" sabi n'ya na may ngiti sa akin, something crossed my mind saying this is the Alen I love, this is the Alen I've fallen to.

I got up and just hugged him, the warmth, the gentle love he given me and the affection. I've just savoring the moments because I know, one day he'll be gone.

Because one day, he'll hate me.

"May masakit ba sa'yo?" nag-aalalang tanong n'ya sa akin, I shook my head and just hugged him tighter.

"Hey..."

"Miss lang kita, ang hirap pala magtrabaho dito. Akala 'ko konting interview lang tapos tanggap na. Ayon naka-ilang kompanya pa ako bago matanggap" sabi 'ko pagkatapos 'kong iangat ang tingin sa kanya.

"Mabuti naman, kaya mo naman ba?" tanong n'ya pabalik sa akin saka n'ya hinawakan ang kanang pisngi 'ko.

Kahit pa gaano 'ko kumbinsihin ang sarili 'kong hindi n'ya magagawa ang bagay na 'yon hindi 'ko magawa. Dahil lahat ng nakasaad sa envelop ay may katumbas na proweba.

"May pera ka pa ba?" tanong 'ko sa kanya.

"Bakit naman? May gusto ka bang bilhin?" niyakap n'ya ako saka n'ya isiniksik ang mukha n'ya sa leeg 'ko.

"Hindi, aayain sana kitang magdinner. My treat" I smiled as I draw circles on his back.

"Isn't that my job?"

"No, ako muna ngayon gagastos puwede ba?"

"Okay then, hindi ako makakahindi sa commander" he jokingly said while letting out a soft chuckle.

Then with that, we got ready. I put on a black lace dress that is above the knee. Alen is wearing a black polo long sleeves and a white denim jeans. It's so casual, like a simple date.

We headed to the place where our first dinner happened. The Bellini's, maybe I'll look at this day na parang nililikha lang uli naming ang nakaraan.

Everything went smoothly, it was like a dream. After eating dinner, tinanong ako ni Alen kung gusto 'ko raw ba makita ang dagat.

To be honest, I want to pero hindi ganoong maganda ang mga dagat dito. Maybe I would love to view the sea in the areas of Pangasinan and Cavite. Someday I will.

"Let's go"

"Saan?"

"Sa Manila Bay, thought for sure mas gusto mo sa mga probinsya" he laughed, he knows me.

It was almost 2 AM when we got there. I grabbed his hand then ran to the seaside.

Nakatayo lang kami doon, habang tinitingnan 'ko ang dagat at s'ya ay nakatingin sa akin. It was peaceful kahit hindi ganoon kaganda ang scenery. It was just peaceful.

So peaceful that I just found myself in between the hands of the one I love. How I wish that things will always be like this, pero alam 'kong isang araw mawawala na ang lahat ng ito.

That someday, I will fall in the depths of my loneliness.