Graduation

Depths: 11

Time is gold sabi nga nila, ngayon graduation na. Just look how fast can time fly. Naging maayos naman kahit papaano ang relasyon naming ni Alen. May mga pangyayari na uuwi s'yang mapula ang mata at masasampal ako.

Masakit para sa akin, hindi 'ko din alam kung paano 'ko nakayang tumagal ang relasyon naming nang isang taon. Hindi madali kung susumahin, hindi din medaling makawala dahil he's like a ticking bomb. One wrong move and everything will be gone.

Kung nakaya n'ya akong saktan pano pa ang kasama naming dito sa paupahan?

Mas madalas naman ang oras na hindi s'ya nananakit. Though sa tuwing napagbubuhatan n'ya ako nang kamay pagkatapos nang isang oras hihilain n'ya ako sa isang yakap saka hihingi ng tawad.

He's still sweet, wala nang bago sa pagiging maalagain n'ya sa akin at sa pagiging mapagmahal. Kung ako ang tatanungin mas lamang ang pagiging mapagmahal at maarugain n'ya sa akin kaysa sa mga oras na napagbubuhatan n'ya ako ng kamay.

Kaya nandoon pa sa akin ang maliit na pag-asang magbabago pa s'ya, mababago n'ya pa ang mga bagay na iyon. Kahit... napapadalas na ang pananakit n'ya lalo na kung may magiging kalapit akong lalaki.

Hindi 'ko alam, siguro dahil sa selos? Ganoon ba talaga akong nagkamali? Masyado bang mabigat ang pagkakamali 'kong iyon? Madaming tanong ang bumabagabag sa akin sa tuwina pero hindi 'ko iyon naitanong kay Alen.

Hindi 'ko kinuwestyon ang pagmamahal na binibigay n'ya sa akin.

Napansin 'ko din nitong mga nakaraan na nagging ilang sa amin ang tatlo, hindi na ganoon kadalas ang pagsama sa akin ni Jane, hindi na din ako ganoong kinakausap nila Kyle.

At the end of the day, si Alen pa din ang tanging mapagkakatiwalaan 'ko sa lugar na ito.

Maganda ang panahon, it's a Sunday. Ngayon din ay oras na para mag submit nang resignation letter 'ko sa café. Maganda ang naging experience 'ko doon at puwede 'kong gamitin sa magiging resume. Maganda din ang naging sweldo 'ko.

Medyo masakit isipin na iiwan 'ko na ang naging katrabaho 'ko. Maybe I can just spend my day there as a customer? I'll just mesmerize the whole café before I leave.

Bago pa 'ko makapasok sa loob nang café nakita 'ko na agad ang isang pamilyar na mukha. Ang dahilan kung bakit nagsimula ang pananakit sa akin ni Alen, the uncommon blue eyes he has.

Hindi 'ko alam kung anong klaseng emosyon ang ibibigay 'ko sa pagkatao n'ya, kung galit, poot o inis. Magkakamukha lang iyon, different levels nga lang.

I did my best to enter the café nang hindi n'ya namamalayan, it was Leil on the counter. Wala pa iyong papalit sa akin pero nasabi naman nilang dadating din daw iyon dahil nakapasa naman sa interview nang manager.

I'll miss working here, the experience and people was great plus the soothing ambience.

I know, I can't forever work here. Mawawalang kwenta ang pag-aaral 'ko. I need to work hard now para madali dito sa Manila si Nanang.

I miss her, I hope she's doing fine. Last time na umuwi kami masama raw ang pakiramdam n'ya at hindi na mawalan-wala ang ubo n'ya. Minsan pa daw ay sumasakit ang dibdib n'ya at nanghihina pagkatapos.

She's old, but I hope maranasan 'ko pang isukli sa kanya yung paghihirap na binigay n'ya pati ang pagmamahal.

"Stella! Talaga bang magrresign ka na? Hindi na ba magbabago 'yan?" paglalambing na bati sa akin ni Leil.

Mahirap nga naman, ilang taon din kaming magkasama sa trabaho na ito at naging malapit na din kami sa isa't isa kahit papaano.

Isang ngiti lang ang isinukli 'ko sa kanya, ngiting ang ibig sabihin lang ay lungkot. Wala din naman akong magagawa dahil hindi 'ko puwedeng iwaglit lang ang mga pinag-aralan at pinaghirapan 'ko.

Kung gusto 'kong malayo ang marating, kailangan 'kong masanay sa magiging pagbabago.

"Hindi puwedeng habang buhay dito ako, paano na ang mga pinag-aralan 'ko? Bibisita naman ako dito kahit papaano" sagot 'ko sa kanya kahit alam 'kong may tampo din ito sa akin.

"Ano ba ang gusto mo? Caramel Frappe? Mocha cake? Ako na ang sasagot" sabi n'ya sa akin na kinagulat 'ko. Matipid na tao si Leil at hindi ito basta-basta nanglilibre.

Natatandaan 'ko pa noon na nawalan ako ng pera at kinailangan 'kong humiram sa kanya nang pamasahe. Masamang-masama ang loob n'ya dahil pangbili din daw n'ya iyon nang pagkain. Noong binbayaran 'ko naman s'ya pabalik hindi na n'ya tinanggap. Magulo din s'ya minsan.

"Bakit parang nakakita ka ng multo?" pagtataray nito sa akin habang inaayos sa cashier ang orders.

"Hindi mo naman ugaling manglibre, remember nung-" and she cut me off by motioning to me to just sit down and wait. It made chuckled a bit though, I love her personality that's the reason I become her friend.

A few minutes pass and I received what Leil ordered for me. I was just enjoying the mood nang may umupo sa harapan 'ko. Nung una akala 'ko si Leil or si Alen but I was wrong, it was Captain Keil. I'd be lying is I say it made me smile, no, it made my mood go down and made me frown.

I think he noticed but the way his eyes moved. Those arghh... captivating blue eyes, like the ocean.

"Don't frown, mas magandang nakangiti ka" he said while getting a notebook and a folder out then turned serious.

"Your living with Alen de Guzman, right?" the smile he's giving me was a bit uncomfortable than the ones before. I only nob as an answer.

"Do you know any details about him and his work?"

"Teka, bakit mo ba ako tinatanong?" it's a bit annoying.

"For investigations of course" he then put his elbows in the table and placed his head on top of his hands.

"What do you mean?" I was a bit shocked to be honest, is he saying that Alen is a criminal?

"Investigation, paano kung ang perang ginagamit ni Alen de Guzman sa mga date n'yo ay galling sa droga? Marijuana and cocaine to be exact and seeing from your state, you have it rough" I subconsciously pulled my arms away from his sight.

"Hindi 'ko alam ang sinasabi mo"

"Here's my calling card, I'll answer your questions. Sa ngayon mukhang walang patutunguhan ang pagtanong sayo" he picked up the notebook and left, leaving the calling card and folder to me.

Noon pa ay may hinala na ako kay Alen pero isinawalang bahala 'ko iyon. With things bothering me, I got up, picked the things Captain left and grabbed my frappe, ensuring I ate all the cake. I thanked Leil for the treat and left.

Days passed and graduation na, I didn't opened the envelop. I don't know if kaya 'ko ang nilalaman non.

Everything was fine, Alen and I took photos and just celebrated the day away. When we got back naunang umakyat sa kwarto si Alen. Something was bothering me and I don't know.

I did my business in the bathroom then washed my hands and umakyat na, bago 'ko pa mabuksan ang pintuan I saw something regretful, Alen holding the folder Captain Keil gave me, with bloodshot eyes and veins showing up while holding the folder.