019

019

"Nasaan si Mez?" Bungad ni Christine. Palihim akong umirap sa kaniya. Nasa amin ba si Mez para hanapin niya?

Nasa station kami ngayon. Last assembly yata. Masaya lahat ng mga kasama ko kasi champion ang team namin.

"Mez!" Sigaw ni Christine. Nakita naming papasok si Mez kaya tumakbo papunta sa kaniya si Christine at niyakap ito ng mahigpit. May binulong ito na nakapag-pangiti kay Mez. Niyakap ito ni Mez pabalik. Nagtama ang mga paningin namin. Iniwas ko nalang ito dahil hindi ko na kayang pagmasdan pa silang dalawa. May kirot banda sa aking dibdib kapag nakikita ko silang magkasama.

"May gusto ka ba kay Mez?" Tanong sa akin ni Alfred. Ngumiti lamang ako sa kaniya.

Hindi ko rin alam. I don't know if it is pure love or admiration. I don't want to take risks. I'm afraid of rejections. Ngayon pa talaga ako natakot.

"Ok na ba siya?" Rinig kong tanong ni Alfred kay Christine.

"Gusto niya daw na mapag-isa"

Tumayo ako at lumabas ng station. Sinuyod ko ang buong gym pero wala parin kahit anino ang nakita ko.

Napag-desisyonan kong libutin ang field. May kung anong tumutulak sa aking pumunta roon.

I saw him sitting one of the bench. I slowly walked towards him.

Napansin niya siguro ako kaya siya lumingon. Binigyan niya ako ng pilit na ngiti.

Umupo ako sa tabi niya at binigay ang panyong dala-dala ko. Kinuha niya ang panyo at pinunas sa kaniyang mga mata na may mga luha.

"Nasa iyo pa pala 'to"

"Yes. Tinago ko 'yan. Baka kasi magkita pa tayo ulit" tango lang ang naging sagot niya sa akin.

First time in my life I saw a man crying in front of me. No awkwardness.

"'Bat ka pala umiiyak?" I asked him.

"I lost a brother" brother? May kapatid pala 'to. I only tapped his back for comfort. I'm not good at words.

"I feel empty" empty is too much!

"Empty are not those who walk alone, fight alone and cry alone. Empty are those who cannot do things alone." Kung maririnig nalang talaga ni Summer mga pinagsasabi ko ngayon.

"Advice ka ng advice. Tanga ka naman!"

"Huh?"

"Sorry. I'm just saying my own definition of empty"

Katahimikan ang bumalot sa aming dalawa. Tumigil narin siya sa kakaiyak.

The wind blows my hair. I feel cold even when it's late in the afternoon. The weather is good. No chances of rain.

"Forget what hurts you" I said trying to comfort him again.

"But how? If only through this pain I can still feel that I was the reason of his smile. Not until that time"

"Guess what I'm wearing. The smile you gave me. So don't burden yourself on that. You make everyone smiles. You make me smile"

"Do you like me?" Ay gago! Hindi ako ready ng speech ko!

"Y-yes" nauutal kong sabi. Yumuko ako para iwasang magtama ang aming mga mata.

"Thanks" really?!

"D-do you like s-someone e-else?" Lumunok ako dahil may kung anong bumabara sa lalamunan ko.

"Yes. I love someone else"

"N-no. Y-you like me r-right?" Putangina!

"I'm sorry" he said before leaving me. Such a desperate act!

"W-wait! T-this is t-the last day. C-can I have a h-hug? A friendly hug. I d-don't think we can s-see each other again"

"Again. I'm sorry"

"Putangina! Anong sinabi ko!" Hindi ako 'yun! Hindi ako ganun!

Tears slowly fall from my eyes. My right hand are now on my chest. I feel like my heart are torn into pieces.

I feel the droplets of water from the sky. Until those droplets become pale of waters falling. And making me soaked. I decided to go back in our room

I really love walking in the rain. Because no one will notice me crying. Except my friends. I'm really this good in hiding my pain? And no one can even see that inside I'm dying.

I'm always covered with a happy face. But sadness is all that composed myself. They think I'm in a real good place. But here I am trapped in a lonely shelf.

Full of funny jokes inside my head. And you'll never know there's more drama. So I will calm and relax and later on I will lye on my bed. And only me, can feel. My heart is in trauma.

"GAGO ANONG NANGYARI SAYO?! BAKIT KA BASA?!" bungad sa akin ni Fall. Dali-dali naman akong binigyan ni Winter ng twalya.

"Umulan eh. Kaya ako nabasa"

"PUTANGINA BAKIT NAMUMUGTO MGA MATA MO?!" si Spring.

"Umiyak ako eh. Kaya namugto"

" SUMAGOT KA NG MAAYOS! SIPAIN KITA JAN!" Si Winter naman.

"Umulan tapos umiyak ako kaya ganun"

"GAGO! UMIYAK KA DAHIL KAY MEZ NO! ANG TANGA-TANGA KASI! SIGE! PILIT MO PA SARILI MO SA KANIYA TANGINA" si Summer.

"Bihis muna ako saglit. Aalis na ba tayo? Naligpit ko na kasi gamit ko kagabi pa" pambabalewala ko sa sinabi ni Summer. Medyo natamaan ako sa sinabi niya. Medyo lang talaga.

"Pakyu bente!" Pahabol ni Summer

"Pakyu din singkwenta" sabi ko sabay tawa.

Welcome to the world behind my mask. Where I can show you all my downfall. Failures and and several incomplete tasks. This is the truth, no one knows me after all.

I went to the cr to take a batg. Pagkatapos kong maligo ay nauna na kami sa bus. Marami-rami narin naman kami sa loob.

"Ano bang nangyari? Nagkita kayo ni Mez? Did you two bid your goodbyes to each other?" Bulong ni Spring.

Wala ako sa mood kaya hindi ko siya pinansin. Sinuot ko nalang ang earphones ko hanggang sa mag-umpisa na kami sa biyahe.

To: Lola

Pauwi na po kami

Tulog at kain lang ang ginawa ko buong biyahe. Hindi ko pinansin si Spring na katabi ko. Minsan naman ay tumitingin ako sa labas ng bintana para malibang.

"Bye! Ingat ah! Message mo kami mamaya. Marami tayong pag-uusapan" sabi ni Summer. I wave my hand to them.

"Bye. Ingat rin kayo" sabi ko sa kanila bago bumaba ng bus. 

Nakarating ako sa bahay ng mga 5:37. Sinalubong ako ni Lola ng yakap. Agad naman akong nagmano sa kaniya.

"Kamusta?"

"Ok naman po Lola. Akyat muna ako sa taas. Pagod po sa biyahe" paalam ko sa kaniya saka umakyat sa kwarto.