Finding Caleb

00

It's been 8 years Caleb. Hindi ka parin nagpapakita. At hindi rin kita mahanap-hanap. I'm here patiently waiting for you, Caleb. 

Tiningnan ko ang listahan ng aking susunod na pupuntahan. Agad akong pumara ng jeep, patungo sa aking susunod na destinasyon.

Memories keep flashing on my mind. Mga alaala kung anong mga paghihirap ang aking naranasan para mahanap lamang siya.

"Para po!" 

Ang simbahan ang unang bumungad sakin pagbaba ko ng jeep. I keep praying on my mind, I wish I have a luck today. Sana, makita ko na siya.

Taon ang nakalipas simula nang gumuho ang aking mundo. Mga pangyayari sa aking buhay na naging dahilan para tapusin ang aking buhay. Pero mayroong taong, laging andiyan sa tuwing gusto ko nang karamay. Lagi niya akong pinapasaya o di kaya ay binibigyan ng mga salita na nagpapagaan ng aking damdamanin. Sayang nga lang hindi ko na siya nakita matapos kong nalaman na may cancer ako. I have a cancer, its already stage 2. We migrated into US last 3 years. Doon kami namalagi habang nagpapagamot, dahilan ng pag-tigil ko sa kakahanap kay Caleb.

But here am I. Standing in front of the church where he lives, fighting. Alam kong kahit anong ikot ko o hanap ko sa kaniya sa buong Iloilo, dito ko lang siya matatagpuan. Sayang ang panahong ginugol ko noon kakahanap sa kaniya sa ibang lugar. May kung anong espasyo akong nararamdaman sa aking puso sa tuwing pumupunta ako dito. Maraming leads ang natanggap ko, at iba-iba iyon. Ngayon susundin ko na ang puso ko. Kung saan ito komportable siyang hanapin. 

Pinaskil ko ang mga papel na aking dala. Ganon parin ang aking ginawa. Nakasulat dito ang buong detalye. Napagplanuhan kong ikutin ang buong bayan na 'to, dahil alam ko sa bayan lamang na ito ko siya makikita. Sa sobrang pagod kakaikot ay napagpasyahan kong magpahinga muna.

Jaro is a nice place. I immediately sat on one of the swing. And appreciate the beauty of the place. 

Hundreds of people are standing on the same ground and he has no idea that there's someone who's searching for him in every middle of the crowd. Alam kaya niya, na hinahanap ko siya? Hinahanap niya rin kaya ako?

Hindi ko namalayan ang pagpatak ng ulan. Dali-dali akong tumayo at tumungo sa malapit na tindahan para palipasin ang buhos ng ulan. Tanging dala ko lamang ay ang aking bag na puno ng mga papel, kasama narin ang mga hawak ko. Nakalimutan kong magdala ng payong. Akala ko maganda ang lagay ng panahon ngayon.

Sa sobrang lakas ng ihip ng hangin ay natangay ang ibang mga papel na hawak ko. Sa aking inis ay itinapon ko na lamang ang papel na hawak ko sa basurahan at niyakap ang sarili dahil sa lamig.

"Here take this" rinig kong sabi sa aking likod. 

"Miss?" Ulit nitong tawag sa kaniyang kausap.

Dinama ko nalang ang hanging dumdampi sa aking mga balat. Ipinagsawalang bahala ang mga nangyayari sa aking likod. Inabot ng aking mga kamay ang mga patak ng ulan galing sa bubong ng tindahan. 

Agad kong binawi ang aking kamay ng may kumulbit sakin. I give him a questioning look.

"Kailangan mo?" 

"Ahm I just want to give this to you" sabi sakin ng estranghero sabay abot ng payong at jacket.

"Bakit mo naman bibigay sakin yan? Teka kilala ba kita? I don't talk to strangers." 

"I thought you need it. Hindi mo ba ako kilala?" sabay hawak sa kaniyang batok. 

"Hindi bakit, sino ka ba? I don't remember you."

"Hmm...I'll introduce myself to you para makilala mo ko. Ako lang naman ang lagi mong kasama noong may seminar tayo noong college" sabi niya sabay ngisi.

"Omyghad! Mez! Shit! Ikaw ba yan!" Siya ba talaga to? Ang lagi ng pinagbago niya ah. Mula sa hambog naging mabait. Hmm...inlove to.

"Kamusta na?" Tanong niya sabay tawa.

"Okay lang naman! Balita ko oncologist ka na ha! Congrats!" 

"Oo nga eh. Last year lang naman. Kung may kilala ka ha, papuntahin mo lang sa center namin" pagyaya niya pa. 

Oncologist is a doctor who treats cancer and provides medical care for a person who diagnosed with cancer. Pwede pala akong pumunta doon, libre pa!

"Anong field? Rinig ko kasi may tatlong field yan. Saan ka doon?" Dagdag na tanong ko pa sa kaniya. Actually hindi ko siya narinig lang. Alam ko naman ang tatlong field nun. 

"Hmm...alam ko ang tatlo. At minsan ginagawa ko nga silang tatlo!" Proud niyang sabi. 

"Galing ah!" Bumalot ang katahimikan sa amin. Maya-maya ay nagsalita ulit siya.

"Kunin mo na 'tong jacket at payong oh! Tutal wala ka namang dala" 

"Wag na, papalipasin ko lang ang ulan"

"Ayaw mo talaga?" Dagdag na tanong niya. Umiling naman ako. "Nagmamalasakit lang naman ako" I chuckle. "Oh! 'Bat ka tumatawa?" 

"Wala! Eh 'bat parang galit ka?" Tanging iling lang din ang sagot niya sakin. Lumipas ang ilang minuto na tanging buhos lamang ng ulan at ugong ng mga sasakyan ang aming naririnig.

"Oy! Lika nga dito" basag nitong estranghero sa katahimikan. Nilingon ko siya.

"Ano?" 

Nagulat na lamang ako ng pinasuot niya sa akin ang jacket na hawak niya kanina.

"Ayan! Para di ka na lamigin" nakangiting sambit niya sakin.

I eyed him from head to toe. His eyes were focused on the jacket. I smiled at him. He's tall. His hair are kinky. Ang kaniyang mga mata ay halos hindi ko na makita dahil sa kaniyang pagngiti. He also has a pointed nose na nakakadagdag ng kaniyang karisma. At higit sa lahat, ang kaniyang mga labi na kumukurba dahil sa kaniyang pagngiti. Hindi pa pala siya totally nagbago.

"Baka matunaw ako niyan" 

"Ha?"

"Wala. Ayan okay na!" 

"Err-thank you? Di ko naman kailangan 'to" sabi ko.

"Walang anuman!" Sabi niya ng tumatawa. Tumila na ang ulan at ang mga tao ay dumami narin. Tila nagpalipas lamang ng ulan bago bumiyahe.

"Una na ko. Sayo nalang ang mga yan" sabi niya at naglakad na papaalis.

"Teka!" Sigaw ko kaya napalingon siya sa aking gawi.

"Hindi pa nga ako naka-alis miss mo na agad ako" tumatawang sabi niya

Binigay ko sa kanya ang natirang kapirasong papel. Muntik ko nang makalinutan ang sadya ko sa bayang ito. 

"Ano to?" Tanong niya habang sinusuri ang papel.

"Siyempre papel! Sige una na ko, salamat ulit dito Mez!" 

"Louise nalang. Thouny" nakangiting sambit niya. Lagi nalang siya nakangiti. 

"Rose nalang din! Sige bye Mez este Louise!" Sambit ko sa kanya bago sumakay ng jeep. Bago tuluyang mawala siya sa aking paningin ay kumaway ako sa kanya. Hindi man ako sinuwerteng mahanap siya ngayon. Sinuwerte naman akong makakilala ng bagong kaibigan. 

Niyakap ko ang sarili at inamoy ang pabango ng jacket. I like his scent. May dalawang bayan pa sana akong pupuntahan pero aking napagpasyahang ipagpaliban muna at magpahinga. Naubos narin pala ang mga papel na gagamitin ko.

Buong biyahe pauwi ay yakap ko ang jacket niya. Sana magkita ulit kami. Walang bakas ng ulan ang aming bayan. Hinubad ko ang jacket na aking suot at binuksan ang payong na binigay niya dahil sa init. 

Tumungo ako sa malapit na convenience store at bumili ng maiinom. Umupo ako sa labas at binuksan ang aking phone para tingnan kung may mensahe ba akong natanggap tungkol sa paghahanap kay Caleb. 

May mga mensahe akong natanggap na walang kinalaman sa kaniya. Agad kong nilagay sa block list ang mga numero. 

Nag-open ako ng facebook at nagsearch kay Caleb. Too many profiles appeared and no one matches the man I've been searching. Nagscroll lang ako ng nagscroll hanggang sa maabot ang dulo ng Facebook. 

Ilang university na ba ang tinawagan ko para mahanap lang siya? Para akong tanga na naghahanap sa taong ayaw magpakita. 8 years na pala akong tanga. 

Too many profiles match mine. Some are too near but I still long for you even you're too far. Napabalikwas ako sa pagkaka-upo ng may tumawag na unknown number sakin. I immediately answer my phone. While listening on the other line are giving me goosebumps. 

"H-hello?" 

"Hey" I heard how the caller whisper the word. 

"Whos this?" 

"It's me." My baby? Is it truly you? There is this familiar feeling arousing in my chest. With thoughts that are running without rest. 

"C-caleb" it's not a question it's a statement. Gone were the smiles that seemed to be so real. In this sunny brightness hoping my heart will heal. 

"Rose" Louise? I heard him chuckle on the other line.

"Louise?"

"Puro ka nalang tanong. Free to welcome me?" He ask.

"Gago!" I ended the call immediately. Omyghad! Siya si Caleb?! So all my life kasama ko siya. Is it really him. Destiny played a trick for us. Kinuha ko ang jacket na nakapatong sa lamesa at niyakap. Hindi ko namalayan pumatak ang aking mga luha. 

"So, it's you. Gago kang Mez ka!" I said between my sobs.

-nikkielodeon