LOGINShare
07
publish date:
2020-08-21 13:36:2007
"Good morning everyone! Before we end our Christmas Party, may we call on our President to have his last message for all of us. Some of your classmates are going to leave a message, so get ready for your tissues!" sabi ng MC. Nakita kong umakyat na sa mini stage ang aming president. Kinuha niya ang mic at magsimula nang magsalita.
"Good morning everyone. I'm thankful because naging part ako ng klaseng ito. This is our last Christmas Party, bago tuparin natin ang ating mga pangarap. 4 years ang ating samahan, dito sa ating tahanan kung tawagin ay paaralan. Those memories we spend together will always be one of my happiest memories in my life. The first step in our every dream is so hard, but with all of you it become easy. I've never been this happy as much as I'm with all of you, I don't know how anymore, now that we're going to separate ways. Last 3 months, graduate na tayo! I'm excited pero alam nating lahat na ganun" rinig namin ang mga hikbi niya sa loob ng room. Christmas party palang namin pero parang graduate na kami. "I know that after our graduation, it's not a goodbye right? We're going to see each other again. Complete. So I'm going to end this, marami nang umiiyak. Thank you again and Merry Christmas!"
Sunod naman ang isang barkada ko. Ngayon ko lang pansin na bawat grupo or squad sa room ay magbibigay ng message sa kapwa nila kagrupo.
"In behalf of my squad, I want to greet you all a good day. I don't have a hearty message for all of you but I have a poem for a one person right there, listening"
"When you're down and troubled
And you need some loving careAnd nothing, nothing is going rightClose your eyes and think of us
And soon we'll be thereTo brighten up even your darkest nightsYou just call out our names
And you know wherever we areWe'll come running to see you againWinter, spring, summer or fall
All you have to do is callAnd we'll be thereYou've got a friendIf the sky above you
Grows dark and full of cloudsAnd the old north wind begins to blowKeep your head together
And call our name out loudSoon you'll hear us knocking at your doorYou just call out our names
Winter, spring, summer or fallAll you have to do is callAnd we'll be thereYou've got a friendAin't it good to know
You've got a friendWhen people can be so coldThey'll hurt you, and desert you
And take your soul if you let themO, but don't you let themYou just call out our name
Winter, spring, summer or fallAll you have to do is callAnd we'll be thereYou've got a friend.~Carole King" mahabang tula niya. Swerte ng taong inalayan niya ng tula. May mga kaibigan siyang laging nasa tabi niya.
"Since we're second year, lagi kang jolly, minsan ka lang namin makikitang malungkot o umiiyak. Umiiyak dahil sa ex mong gago" she chuckle. "Kung hindi si Fall ang nagpapatawa, ikaw naman. Kung minsan nga, nawala ang cellphone ni Summer. Umiyak siya tapos kayo ni Spring tawa lang ng tawa. Noong hindi nasali si Spring sa top, kayong dalawa ni Summer ang umiyak. Tapos ayun, umiyak na kayong tatlo. Mga alaalang dapat meron pa diba?. Kaya wag kang susuko, labanan mo sakit mo. God knows how much we want you to survive. Alam naman nating mahal na mahal natin ang isa't isa kahit nag-aaway tayo minsan. Fighting! We love you, so stay alive. Thank you" jusko wala namang mamatay sa grupo namin ah. Sino ba? Di ako inform.
Ang iba kong mga kaklase ay grabe ang iyak ng marinig ang mga mensahe ng mga kagrupo nila. Kanina ba kami nag- exchange gift at kailangan sa bahay alang daw namin buksan.
2 years na ang nakalipas at 3 lead palang ang natanggap namin. Mahirap talagang hanapin ang taong ayaw magpakita. Maraming nangyari sa two years na 'yon. Some are good, some are not. May nakilala akong babae noon na muntik nang masagasaan, ngayon naging friend ko na. Hanggang ngayon hindi parin bati si Mama at Lola. Ganun parin naman ang trato samin ni Lola, hindi kami naaapektuhan sa away nila. Malapit na pala akong gumraduate. Bilis ng panahon.
Bago umuwi ay kumain muna kami. Parang christmas party ng barkada namin. Tawa lang kami ng tawa habang kumakain. Buti nalang hindi kami nabulunan. Ang saya-saya naming umuwi pagkatapos. Sa January pa ang balik namin. Matagal-tagal pa naman yun, kaya inenjoy nalang namin.
Sinundo ako ni Kuya Boyet sa pinagkainan namin. Kanina pa sila naunang umuwi, nagpaiwan lang ako dahil may susundo sakin. Nang makasakay ako ay agad akong napabuntong hininga. Pinikit ko nalang ang mga mata ko, pero ang diwa ko ay gising na gising.
"May painting po na pinabibigay sa inyo kanina. Pinasok nalang namin sa loob ng bahay niyo. Mukha niyo po ang naka-pintura doon." Agad akong napamulat ng marinig ang sabi ni Kiya Boyet
"Sino po ang nagbigay? Tanong ko sa kaniya. "Nakita po ba ni Lola?"
"Hindi po namin alam kung sino. Si Lola niyo po ang nakatanggap at pumirma, kami lang ang inutusan niyang ipasok sa loob. Malaki ang painting 'tas kamukhang-kamukha niyo po. Naalala niyo po noong nagpamall po tayo? Kasama si Francoise at Isaac? Yung nakablack croptop ka po. Yun po yung nakapaint." Mahabang paliwanag sakin ni Kuya Boyet. Sino ang nagpaint nun? Shit! Stalker ko siya? At teka 2 years na ang nakalipas at, fuck!
"Kuya Boyet, pakibilisan po"
"Okay po" naging mabilis nga ang takbo ng sasakyan. Habang pauwi ay hindi ko maiwasang mapa-isip kung isa ba sa mga subscribers or kakilala ko ang nagpaint ng mukha ko? O di kaya all this years may sumusunod sakin? Omo!
Nang huminto ang sasakyan ay agad akong bumaba at pumasok sa bahay. Nang makapasok ako sa sala ay nakita ko ang painting.
"Wow! A beautiful masterpiece." Bulong ko sa sarili ko.
~nikkielodeon
Latest chapter
Finding Caleb 020
020"Lola naman! Alis na tayo dito! Ok na ko promise!" Pilit ko sa kaniya. Bababa sana ako kahapon para kumain ng hapunan pero sa hagdan palang ay nawalan na ako ng malay. Nagising nalang ako nasa-hospital na ako."Hihintayin pa natin ang results ng test""Wala akong sinagutan na test Lola!" Pabalang na sagot ko sa kaniya."Nawala ata utak mo?!" Tumawa lamang ako sa kaniya kahit nanghihina ang aking katawan."Teka lang. Bibili ako ng pagkain mo sa baba. May gusto ka ba?" Tanong niya. Hinawakan ko ang tiyan kong kanina pa pala nagrereklamo."Kahit ano nalang po. Tapos chuckie po pala ang gusto kong inumin""Sige. Bili na ako ha. Bye!" Ngumiti lamang ako sa kaniya bago umalis.May mga butil na ng pawis sa aking noo dahil sa init. Bukas naman ang aircon."Lola! Ang bilis mo naman!" Biglan kasing bumukas
Finding Caleb 019
019"Nasaan si Mez?" Bungad ni Christine. Palihim akong umirap sa kaniya. Nasa amin ba si Mez para hanapin niya?Nasa station kami ngayon. Last assembly yata. Masaya lahat ng mga kasama ko kasi champion ang team namin."Mez!" Sigaw ni Christine. Nakita naming papasok si Mez kaya tumakbo papunta sa kaniya si Christine at niyakap ito ng mahigpit. May binulong ito na nakapag-pangiti kay Mez. Niyakap ito ni Mez pabalik. Nagtama ang mga paningin namin. Iniwas ko nalang ito dahil hindi ko na kayang pagmasdan pa silang dalawa. May kirot banda sa aking dibdib kapag nakikita ko silang magkasama."May gusto ka ba kay Mez?" Tanong sa akin ni Alfred. Ngumiti lamang ako sa kaniya.Hindi ko rin alam. I don't know if it is pure love or admiration. I don't want to take risks. I'm afraid of rejections. Ngayon pa talaga ako natakot."Ok na ba siya?" Rinig kong tanong ni Alf
Finding Caleb 018
018What generates passion and zeal in you is a clue to revealing your destiny. What you love is a clue to something you contain.The height of your accomplishments will equal the depth of your convictions. Seek happiness for it owns sake, and you will not find it; seek purposes, and happiness will follow as a shadow comes with a sunshine.Last night was like a blast for all of us. The camp fire ended with a fireworks display. Everyones made a wish. Its told in the legend of the school. Your wish will come true. I wish tho.I wish, the two of us will meet someday. Not as a stranger but a friend from a memory.Our team is marked on the history of this school. Red team finally reached the top. They said, it's first time in the history. We won as a group."Libre pagkain natin isang buwan" parinig ni Spring."Bakit?" Summer asked.
Finding Caleb 017
017"Summer peram cellphone mo""Aanhin mo?" Pabalik na tanong niya."Pictures" sabi ko sa kaniya. Hindi siya basta-basta nagpapahiram ng phone. Lahat ata ng apps niya ay may lock. Si Spring lang minsan nakakahula password niya.Pagkabukas ko ng phone niya ay agad kong nakita ang SpongeBob niyang lock screen. Hindi pa nga nakaka-move on. Pinabukas ko sa kaniya ang phone niya. Tinago niya pa para hindi ko makita. Ang wallpaper naman niya ay SpongeBob rin! Hindi ko alam kung nandito pa ba ang album niya sa gallery na puro picture ni Ley o di kaya SpongeBob.Nagsimula lang naman ang pagkakagusto niya kay SpongeBob noong ang sapatos ni Ley ay kulay dilaw at ang design ay SpongeBob. Hindi ko alam kung yun ba talaga ang kina-umpisahan. Kaya ayun naging favorite na niya. Shshshhshshshs."Nagmo-move-on ka ba talaga?""Oo" weh? Sure ka jan?
Finding Caleb 016
016"Anong gagawin mo?" Tanong ko kay Summer na tumigil na kakaiyak. Nakatambay kami ngayon sa room, naghahanda na para matulog."Move-on" yan na naman tayo sa move-on move-on na yan. Tagal na niyang plano ang mag-move on. Ilang percent na ba ngayon?"Akala ko naka-move on kana?" Tanong naman ni Fall habang kumakain. Food is life."Naka-move-on na nga" weh?"Mga?" Sabat naman ni Winter."Mga 20%"Jusko! Ang rupok mo gurl! Ilang years na ba yan ha! Since grade 7 pa 'yan."Kita mo story niya?""Yes" no? Yes?"Kamusta? Any reaction?""Magmo-move on na ko!" Sigaw niya sabay tayo papuntang cr. Tumawa lang kami sa reaksiyon niya. Kuwentuhan lang kami ng ano-ano habang kumakain. Hindi na inopen-up ang kay Summer."Wag nang mag-wattpad ah! Diretso na tayong matulo
Finding Caleb 015
015"Bukas ng umaga ang call time natin dito ay 7. Ang first activity ay mag-uumpisa ng 8. So 1 hour ang breakfast. Dito tayo sa station kakain. 3 activity ang gagawin bukas ng umaga. Hindi ko alam kung ilan ang sa pang-hapon" mahabang paliwanag niya sa akin."Ah o-ok" shit! Hindi ako maka-concentrate! Hawak-hawak niya ang siko ko habang ginagamot. Hindi ko alam kung ilang oras na kaming nandito. Baka hinahanap narin ako sa room."Bat' ka nauutal?" Tanong niya sa akin sabay tawa."W-wala" lumakas pa ang tawa niya sa sagot ko. Hindi ko alam kung bakit ako nauutal! Tumingin nalang ako sa siko kong ginagamot parin niya."Ok na ang siko ko, hindi na dapat gamutin" I said without stuttering to act calm in front of him. Tinuringan pa naman akong makapal ang mukha sa grupo pero bakit sa harap niya jusko, nawawalan ako ng mukhang ihaharap."Teka lang. Matatapos na
