020

020

"Lola naman! Alis na tayo dito! Ok na ko promise!" Pilit ko sa kaniya. Bababa sana ako kahapon para kumain ng hapunan pero sa hagdan palang ay nawalan na ako ng malay. Nagising nalang ako nasa-hospital na ako.

"Hihintayin pa natin ang results ng test"

"Wala akong sinagutan na test Lola!" Pabalang na sagot ko sa kaniya.

"Nawala ata utak mo?!" Tumawa lamang ako sa kaniya kahit nanghihina ang aking katawan.

"Teka lang. Bibili ako ng pagkain mo sa baba. May gusto ka ba?" Tanong niya. Hinawakan ko ang tiyan kong kanina pa pala nagrereklamo.

"Kahit ano nalang po. Tapos chuckie po pala ang gusto kong inumin"

"Sige. Bili na ako ha. Bye!" Ngumiti lamang ako sa kaniya bago umalis.

May mga butil na ng pawis sa aking noo dahil sa init. Bukas naman ang aircon.

"Lola! Ang bilis mo naman!" Biglan kasing  bumukas ang pinto. Tumambad sa pinto ang pagmumukha niya. Bakit siya andito? Naligaw ba 'to? O sinusundan niya ulit ako? Hindi ko naman siya inaasahan dito.

"I'm sorry. Maling room yata napasok ko" sabi niya.

"Teka lang" Akmang lalabas na sana siya ng pinigilan ko siya. Bakit ko nga ba siya pinigilan. Tanga naman!

"What?" Ay suplado?

"Pwedeng paabot ng phone ko? Kanina ko pa kasi gustong kunin pero hindi ako makatayo" utos ko sa kaniya.

"The radiation from your phone is bad on your eyes. Especially now, you're a bed sicker." Sabi niya at tuluyan na siyang nawala sa mga paningin ko.

Naiwan na naman akong mag-isa sa loob. Wala akong magawa. Wala akong kasama. So boring.

"Miss mo ko agad?" Sabi ko nang biglang bumukas ang pinto. Iniwas ko nalang ang tingin ko dahil iba pala ang iniluwa nito.

"Miss na talaga kita. Hindi ka pa kasi nagigising last na dalaw ko" rinig kong sabi ng nurse.

Close kami ng nurse na nag-aalaga din noon kay Lola. Hindi ko nga alam na pati sa akin ay siya parin. Ilang years lang naman ang agwat namin.

"Check ko lang temperature mo. Last kasi ng check ko, may lagnat ka"

"Ganun po ba, pero ok na po ako diba?" Tanong ko sa kaniya.

"Oo naman! Ako nag-alaga sayo eh! Pero kilala mo ba yung sa labas?"

"Labas? Bakit po?"

"May nakabantay ata sayo jan sa labas. Gwapo!" Sabi niya sabay tawa. Hindi ko nalang pinansin ang sinabi niya. Wala akong pake kung sino man yan! Nang natapos siya ay nagpaalam na siya sa akin dahil may aasikasuhin pa daw siya.

Natulog nalang ako dahil sa walang kasama. Nagising nalang ako dahil sa ingay ni Lola. Tiningnan ko ang wall clock na nakasabit. 6:59? Tagal ko namang matulog.

"Oo! Tulog pa siya. Hinihintay nalang namin ang results ng tests niya. Oo, bukas pwede na raw" lumingon sa akin si Lola at binigyan ako ng isang ngiti. "Kumain ka na. Natagalan ako sa baba"

"Ok lang Lola" tinulungan niya akong umupo. Naging maayos-ayos narin ang pakiramdam ko. Kaya ko nang gumalaw-galaw. Pinagbuksan ako ni Lola ng prutas at chuckie na miinom. Nang natapos ako ay pinakuha ko kay Lola ang phone ko. Pagkabukas ko palang ay nasamid ako sa sarili kong laway.

»724 unread messages«

Really? Anong topic nila dito? Hindi nako nag-aksaya ng oras para magback read. Nag-message agad ako sa group chat namin.

🌹Zitro🍃: anong topic niyo? Bat andami nanan :< ayaw ko magback read

🌴LePeTe🍂: la ka pang kinukwento ah! Punta kami jan? Kwentuhan tayo :>

🌹Zitro🍃: dito ako sa hospital

🌵Whipperrrrr🌷: sher?

🌹Zitro🍃: ortiz

🌴LePeTe🍂 change your nickname to 😹Mez❤.

😹Mez❤: gago!

🍀BiG PauLY🍁: ginagawa mo jan @😹Mez❤

🐇Janana🍌: na-ospital ba ulit si Momey Rose?

😹Mez❤: hindi! Ako ang na-ospital :>

🍀BiG PauLY🍁: gago! Proud?

😹Mez❤ change its nickname to 🌈Caleb🌻

🌈Caleb🌻: hindi naman

🌵Whipperrrrr🌷: hindi mo pa naman nakikita si Caleb!

🌵Whipperrrrr🌷: maka Caleb² kajan!

🌈Caleb🌻: tse!

🐇Janana🍌: punta kami jan bukas

🌈Caleb🌻: wag na. Alis na naman ako bukas. Hinihintay nalang ang results ng test.

🌵Whipperrrrr🌷: hindi ka naman kumuha ng quiz bakit may results?

🌴LePeTe🍂: nawala ata utak niyo!

🌴LePeTe🍂: @🌈Caleb🌻 pm!

🌵Whipperrrrr🌷: dito nalang!

🍀BiG PauLY🍁: daya niyo ah!

🐇Janana🍌: bat ka pala umiyak non? @🌈Caleb🌻

🌵Whipperrrrr🌷: nabasa sa ulan mo chu chu @🌈Caleb🌻

🌈Caleb🌻: totoo naman! Umulan ah!

🌴LePeTe🍂: anong kinalaman ng pag-iyak mo sa ulan?

🌈Caleb🌻: ang ulan ay basa pati narin ang luha ay basa

🌈Caleb🌻: kaya konektado yun!

🐇Janana🍌: buti hindi sumakit ulo mo?

🌴LePeTe🍂: mas masakit kapag walang ulo :>

🌈Caleb🌻: gago @🌴LePeTe🍂!

🍀BiG PauLY🍁: eh yung mata hindi sumakit sa kakaiyak? @🌈Caleb🌻

🌈Caleb🌻: hindi!

🌵Whipperrrrr🌷: mas masakit kapag nakita na siyang may kasamang iba

🌴LePeTe🍂: mas masakit kapag walang mata

🍀BiG PauLY🍁: ewan ko sa inyo @🌴LePeTe🍂 @🌵Whipperrrrr🌷

🌈Caleb🌻: to make the long story short

🌴LePeTe🍂: ikaw short!

🌈Caleb🌻: correction!

🌈Caleb🌻: tayong dalawa

🌵Whipperrrrr🌷: walang kayo

🌈Caleb🌻: kayo rin :>

🐇Janana🍌: to make the story short?

🐇Janana🍌: anong nangyari?

🌈Caleb🌻:do you like me

🌈Caleb🌻: yes

🌈Caleb🌻: thank you

🌈Caleb🌻: :<

🍀BiG PauLY🍁: ahay

🌴LePeTe🍂: wawa

🐇Janana🍌: that's ok

🌵Whipperrrrr🌷: saddening😂

🌈Caleb🌻: saddening pero tumatawa

🌵Whipperrrrr🌷: that's the new uso

🌵Whipperrrrr🌷: ako nagpa-uso

Nagscroll nalang ako sa facebook dahil hindi ko ata kaya pinagsasabi nila. Kinuha ko rin ang natitirang chuckie at ininom

May nagpop-up sa messenger ko. Magkakasunod ito na apat.

🐇Janana🍌: get well soon!❤ kaya mo yan!

🍀BiG PauLY🍁: take care! We're here to support you!

🌴LePeTe🍂: bilisan mong lumabas jan Mez—este Caleb! May ikukuwento ka pa sakin! Face the challenges with us.

🌵Whipperrrrr🌷: pagaling ka jan! Manglilibre ka pa! Wag mawawalan ng pag-asa

Saktong pagkabasa ko ng mga message nila ay pumasok ang doctor. Ngumiti ito sa akin. I can see sadness on his eyes. O guni-guni ko lang 'yon?

"Good evening. Here are the results of the tests. Na-over-fatigue ka iha. May ginawa ka bang nagpapagod sa iyo ng ganito?"

"Camping po" sagot ko.

"Oh! Ok. We suggest that you must find another hospital or you need to go to US for therapy for this"

"Therapy?"

"You have a cancer. Non-hodgkin's lymphoma. Mabuti nga na mas maaga natin 'to nalaman dahil mas malaki rin ang chance na maka-survive ka dito. It's treatable. So don't you worry" sabi ng doctor. He only check my temperature then went.

Tumingin si Lola sa akin. Ngumiti ito sa akin. Niyakap ko siya at sinubsob ang mukha sa kaniyang leeg.

"Lola bakit ganito. Masaya lang ako kanina, ganito na ang kasunod"

"Tahan na apo. Treatable naman yun diba, kaya mo 'yan" pagpapalakas sa akin ni Lola.

"P-paano po k-kapag hindi ko k-kinaya?"

"Kayanin mo. Para sa amin. Para kay...Caleb" nang narinig ko ang pangalan niya ay humagulgol ako ng iyak.

I need you right now Caleb. Please...let me see you.

"Next day we're going to US to start your therapy."

"Wait. How about my graduation Lola?" I need to graduate!

"Kukunin nalang natin ang diploma mo. Para sa kalusugan mo 'yan apo" tumango nalang sako sa sinabi ni Lola.

Buong gabi ay hindi ako makatulog. Nagising si Lola kinaumagahan at binayaran na ang bills bago kami umalis.

I immediately message my friends.

🌈Caleb🌻: we need to talk guys. I need you  all in the house later.

Nagulat nalang ako ng nakarating kami sa bahay ay nandoon na mga kaibigan ko. Nagpaalam ako kay Lola na pupunta lang kami sa kwarto ko para mag-usap. Pagkapasok palang namin sa loob ay nagsalita na si Spring.

"Manlilibre ka na?! Yes!" Ngumiti lang ako sa kaniya.

"I will give you the money of my treat for 1 month"

"Bakit kami hahawak ng budget? Dapat ikaw yun!" Si Summer.

"May pupuntahan ako. Hindi ako makakasama sa inyo"

"Saan? Malayo ba yan?" Si Fall.

"US"

"US? Anong gagawin mo dun?" Si Winter

"Therapy"

"Therapy?!" Pasigaw na tanong nilang apat.

"Chill guys!"

"Sabihin mo kung para saan ang therapy!" Si Summer na namumuo na ang luha sa mga mata. Siguro may nabubuo na sa utak niya.

"F-for" nauutal kong sagot. Iniwas ko nalang ang tingin ko sa kanila. Hindi ko sila  tingnan ng ganito! I feel weak!

"FOR WHAT?!" tumaas na ang boses ni Spring. Si Fall naman ay kinalma si Spring.

"For cancer" napaupo sa sahig si Winter at Spring sa narinig.

"You're joking right?" Si Summer na hindi parin siguro naproseso ang mga sinabi ko.

"No I'm not"

"Fuck!" Summer hissed. Napa-iyak nalang ako sa gilid. Hindi sila tinitingnan. Puro iyak lang ang maririnig sa buong kwarto.

Maya-maya ay tumayo si Winter. Akala ko aalis na siya pero dumiretso ito sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Ang mga luha kong kanina pa tumigil ay bumuhos ulit. Sumunod naman sa yakap si Fall at Spring.

Iyak lang kami ng iyak. Humiwalay sila sa akin. Nagtama ang mga paningin namin ni Summer. Binigyan ko siya ng maliit na ngiti.

Lumapit ako sa kaniya at niyakap siya ng mahigpit.

"I'm sorry" bulong ko sa kaniya. "Ang rupok mo" dagdag ko pa.

"K-kailan ang a-alis mo?"

"Bukas" tumango lang siya sa sinabi ko. Sa araw ring iyon ay tinulungan nila akong iligpit ang mga gamit ko. Sa kwarto ko narin sila natulog.

"Mag-iingat ka doon. Kailangan pagbalik mo dito ok ka na" si Spring. Yumakap ako sa kanila bago umalis. I bid my last goodbye for them.

Buong biyahe papuntang airport ay tahimik lang akong umiiyak. Sa erplano naman ay tulog at iyak lang ang ginawa ko.

Nakarating kami doon ay agad akong pinahinga ni Lola. Nang-umaga ay agad kaming pumunta sa doctor para simulan ang therapy.

Hindi naging madali ang therapy. Naranasan kong malagasan ng buhok. Ang balat ko ay sobrang sakit kapag dumadampi. Nahihirapan akong huminga at bawat gabi ay dinadalaw ako ng bangungot. Nawalan ako ng komuniksayon sa Pilipinas. Hindi ko rin nga alam kung anong lagay nila.

Minsan nga ay inaalala ko nalang ang lahat ng mga magagandang alaala bago matulog. Tumigil rin ang paghahanap ko kay Caleb.

Lumala ang kondisyon ko. Stage 2 cancer. That time when I finally decided to go back on the Philippines. I want to live my remaining years with my family and friends. At sisimulan ko ulit hanapin si Caleb.

Ang unang sumalubong sa akin sa airport ay ang mga kaibigan ko. They file a leave para makasama lang ako.

"Lumiit ka!" Si Summer. Detective na siya ngayon. Bagay sa kaniya ang suot niyang eye glasses.

"Matagal na akong maliit. Ikaw ha. Hindi ka parin pala nakakamove-on kay Ley mo! Gayang-gaya ang eye glasses eh!"

"Gago! Hindi talaga siya nakamove-on. Hinabol eh! Kaya ayun, magkasama na sila sa isang bubong" wow? Really? Sila parin pala talaga sa huli.

Si Spring naman ay tumaas na. Ako nalang pala ang hindi tumaas. Traveller si Spring. Hula ko una nitong pinuntahan, Japan!

Magkasunod namang dumating si Winter at Fall. Laking gulat ko ng may dala-dalang bulilit si Winter sa gilid naman niya ay si—

"Omyghad! Really?"

"Say hi to ninang" sabi ni Winter sa anak. I kissed his cheeks. Cute!

"Fall!" Tawag ko sa kaniya. Wow! As in supermodel na siya! Sayang lang talaga.

We parted our ways after that. Inumpisahan ko kaagad na hanapin si Caleb. And my feet go to Jaro. Kung saan una kaming nagkita. Biglang umulan kaya sumilong ako sa maliit na tindahan. Then I have encountered Mez. We have a little chit-chat. Then after that we also parted our ways.

Now that I have finally found you. I promise that I would cherish my every seconds with you.

~nikkielodeon