LOGIN03
'Whos Caleb? Bakit siya nandoon sa panaginip ko? And why he's calling me baby? I don't have a baby.' Mga tanong na gumugulo sa isip ko simula ng magising ako sa isang weirdong panaginip. Nakatulala lang ako sa loob ng tree house at di alintana ang sinag ng araw na dumadampi sa aking mga balat.
"Langga!" Napabangon kaagad ako dahil sa tawag ng aking Lola. Dali-dali kong niligpit ang hinigaan ko at bumababa sa tree house
"Andiyan na po!" Sigaw ko pabalik sa kaniya. Dumaan muna ako sa kusina at nagtoothbrush bago tumungo sa hardin kung saan siya.
"Ikaw na muna magdilig ng mga halaman, kukuha lang ako ng mga rosas" utos niya sa akin.
"Opo, Lola"
Lola Rose ang tawag namin sa kaniya. She's turning 53 next week. Maganda parin siya kahit matanda na. May lahi siyang chinese kaya halos sa amin na mga apo niya ay mga singkit. Her grey eyes that my grandpa adore so much!
Nagdidilig lang ako ng halaman hanggang dumating siya dala ng mga rosas. Pinatay ko ang hose at dumalo kay Lola Rose na ayusin ang mga bulaklak sa vase.
"Dahan-dahan lang sa paghawak!" Saway sa akin ni Lola Rose ng akmang puputulin ko ang mga tinik nito. Nilapag ko nalang ito at pinagmasdan ko nalang siya. She has soft features that everyone would admire. Para siyang isang babasaging kagamitan na kailangan ingatan. Hindi parin siya nagbabago kahit lumipas na ang panahon. Ang buhok niyang kulot na hanggang balikat ay tinangay ng hangin. She was fond of flowers, especially roses.
"Ayan tapos na!" Magiliw na sabi niya. Nakatulala lang ako sa kaniya hanggang makatapos siya sa tatlong vase. Bigla nalang pumasok ulit sa isip ko ang naging panaginip ko kagabi.
"La, I had a weird dream last night" panimula ko rito. She was so attentive when it comes on my dream. Hindi naman kagandahan ang mga panaginip ko, pwede naman niya ito balewalain.
"Siya pa rin ba?" Tanong niya sa akin. Tumango lamang ako sa tanong niya.
I remember the last time I told her about my dream. Malapit sa dalampasigan ay may lalaking bigla nalang yumakap sakin. Hindi klaro ang mukha niya sa aking panaginip kaya wala akong kaalam-alam kung anong itsura niya. Sabi niya sakin ay nakita ko na raw ang lalaking iyon sa reyalidad at pati na rin sa aking panaginip siya nagpapakita dahil hindi ko na daw siya matandaan o di kaya raw ay ang taong yun ay gusto akong makita sa kasalukuyan.
"Ay jusko, langga! Anong napanaginipan mo?"
"Err-hinold-up niya ko?"
"Tapos?" Look? She's so attentive.
"Dinala niya ako sa kwarto-"
"Susmaryosep! Pagnakilala mo ang taong 'yan dalhin mo siya dito at bibitayin ko! Teka-may nangyari ba sa inyo hihi"
"Lola naman!" I blushed. She's always like that. Talking dirty!
"Biro lang hehe. Anong sunod? Wag mo na ikwento yung censored hihi"
"La naman! Tama na nga yan! Dinala nga niya ako sa kwarto" tuloy ko sa aking kwento. Kita ko ang kung anong emosyon sa kaniyang mga mata. Ngumingiti din ito mag-isa. "At wala pong nangyari! Promise!"
Nakita kong nawala ang kaniyang ngiti at napalitan ng bagong emosyon ang kaniyang mga mata.
"Wala bang nangyari? Kawawa ka naman ilang taon ka ng walang bakuna" wtf bakuna?
"Bakuna?"
"Oo, di mo gets? Yung-" oh shit!
"Lola naman! Eww, kadiri! Bahala na nga kayo jan" sabi ko at tumakbo papasok ng bahay. Nang makapasok ako sa bahay ay rinig ko parin ang tawa ni Lola. Ang tawa niya ay lalong nagpapapula ng aking mukha. Agad akong pumasok sa aking kwarto. Pagkapasok ko palang ay agad akong tumungo sa salamin. I tie my hair into a bun. Pagkatapos, ay tumungo ako sa banyo at nagbabad sa tubig.
"Lola, ikwento mo nga ulit sakin yung lovestory niyo ni Lolo" sabi ko sa kanya. Halos kalahating oras nako nakaupo dito sa kwarto at hinihintay na magkuwento si Lola. Someone emailed me. They want me to send a lovestory of every mothers in the house since it's almost mother's day.
"Lola please"
"I dreamt of him last night" lola said out of the blue.
"About what?" Agaran kong tanong.
"Well, everything is fine there, we still love each other" mahabang katahimikan ang bumalot sa loob ng silid. Wala ni isa sa amin ang balak magsalita. Tumayo siya. Sinimulan na niyang maglakad papalabas ng kwarto. Akala ko tuluyan na siyang aalis pero huminto siya sa pinto at sinabi ang nagpaguho ng aking mundo.
"Oh, but, dreams are the opposite of the reality."
Prinoseso ng aking utak ang sinabi ni Lola. Hanggang sa makuha ko na ang ibig nitong sabihin. Nag-uunahang lumabas ang aking mga luha. Ang katahimikan ng silid ay nabalot ng aking mga hikbi. Minsan lang magsabi ng sekreto si Lola. At hindi ko inaasahan ang sekretong ito ang pinakamasakit sa lahat na aking nalaman.
All this time, their sweetness is fake. Those I love you's are lies. The moments they spend together was all scripted! All was fake!
May gusto ba siyang ipaalam sakin? Ano naman? Should I find Caleb? No. Why would I? He's only part of my dream. Yes, dreams. Mahihirapan ako at isa pa baka matulad kami kila Lola? No. Bakit naman kami matutulad kila Lola? Even once they love each other purely. Ako? Hindi ko nga alam kung infatuation lang ito o I don't even know when it's love. But. Hindi ko hahayaang matulad kami sa kanila kung pagmamahal man 'tong nararamdaman ko.
Inalis ko ang mga luha na nanatili sa aking mukha. Bumangon ako at hinanap si Lola. I want to know the reason why. Gusto kong isa ako sa maging sandigan niya. That there's someone she can lean on.
Nakita ko siyang nakaupo sa rocking chair sa veranda. Pinuntahan ko siya at umupo sa gilid niya.
"Lola, why?" Tanong ko sa kaniya. I want to know all! All the truth behind those shits! I thought Lolo loves Lola so much! Na hindi niya kayang saktan ito! Lola look strong but I know she's fragile inside.
"It's just simple. We don't love each other anymore. Ang mga mata niya noon ay nagsasabing mahal na mahal niya ko pero ngayon, wala na. Wala na ang dating Rose at Tonyo, na kilala ng lahat. No one's permanent, it's always a temporary. Siguro nagsawa na siya. Siguro hindi na niya ramdam ang pagmamahal ko." I saw a tear fall from her eyes. Niyakap ko nalang siya. I can't utter a word! I don't want to hurt her feelings. Hindi ko gustong magkamali sa mga sinasabi ko. Tumagal kami doon dahil sa mga hikbi ni Lola. Hindi ko siya maiwan-iwan doon.
"Crying is good for the soul lola" I said when I feel her shoulder shaken.
"You" rinig kong sabi niya. "You must find Caleb"
Bakit? Bakit ko nga siya hinahap? He's only part of my dream. 'Ni hindi ko nga siya kilala ng lubusan. He's only a stranger in my life. No use. Pero alam kong makikilala ko siya. Makakasama. Makikitang masaya.
"Let's find Caleb together Lola. Promise me"
"Okay. Finding Caleb is our mission"
-nikkielodeon
020"Lola naman! Alis na tayo dito! Ok na ko promise!" Pilit ko sa kaniya. Bababa sana ako kahapon para kumain ng hapunan pero sa hagdan palang ay nawalan na ako ng malay. Nagising nalang ako nasa-hospital na ako."Hihintayin pa natin ang results ng test""Wala akong sinagutan na test Lola!" Pabalang na sagot ko sa kaniya."Nawala ata utak mo?!" Tumawa lamang ako sa kaniya kahit nanghihina ang aking katawan."Teka lang. Bibili ako ng pagkain mo sa baba. May gusto ka ba?" Tanong niya. Hinawakan ko ang tiyan kong kanina pa pala nagrereklamo."Kahit ano nalang po. Tapos chuckie po pala ang gusto kong inumin""Sige. Bili na ako ha. Bye!" Ngumiti lamang ako sa kaniya bago umalis.May mga butil na ng pawis sa aking noo dahil sa init. Bukas naman ang aircon."Lola! Ang bilis mo naman!" Biglan kasing bumukas
019"Nasaan si Mez?" Bungad ni Christine. Palihim akong umirap sa kaniya. Nasa amin ba si Mez para hanapin niya?Nasa station kami ngayon. Last assembly yata. Masaya lahat ng mga kasama ko kasi champion ang team namin."Mez!" Sigaw ni Christine. Nakita naming papasok si Mez kaya tumakbo papunta sa kaniya si Christine at niyakap ito ng mahigpit. May binulong ito na nakapag-pangiti kay Mez. Niyakap ito ni Mez pabalik. Nagtama ang mga paningin namin. Iniwas ko nalang ito dahil hindi ko na kayang pagmasdan pa silang dalawa. May kirot banda sa aking dibdib kapag nakikita ko silang magkasama."May gusto ka ba kay Mez?" Tanong sa akin ni Alfred. Ngumiti lamang ako sa kaniya.Hindi ko rin alam. I don't know if it is pure love or admiration. I don't want to take risks. I'm afraid of rejections. Ngayon pa talaga ako natakot."Ok na ba siya?" Rinig kong tanong ni Alf
018What generates passion and zeal in you is a clue to revealing your destiny. What you love is a clue to something you contain.The height of your accomplishments will equal the depth of your convictions. Seek happiness for it owns sake, and you will not find it; seek purposes, and happiness will follow as a shadow comes with a sunshine.Last night was like a blast for all of us. The camp fire ended with a fireworks display. Everyones made a wish. Its told in the legend of the school. Your wish will come true. I wish tho.I wish, the two of us will meet someday. Not as a stranger but a friend from a memory.Our team is marked on the history of this school. Red team finally reached the top. They said, it's first time in the history. We won as a group."Libre pagkain natin isang buwan" parinig ni Spring."Bakit?" Summer asked.
017"Summer peram cellphone mo""Aanhin mo?" Pabalik na tanong niya."Pictures" sabi ko sa kaniya. Hindi siya basta-basta nagpapahiram ng phone. Lahat ata ng apps niya ay may lock. Si Spring lang minsan nakakahula password niya.Pagkabukas ko ng phone niya ay agad kong nakita ang SpongeBob niyang lock screen. Hindi pa nga nakaka-move on. Pinabukas ko sa kaniya ang phone niya. Tinago niya pa para hindi ko makita. Ang wallpaper naman niya ay SpongeBob rin! Hindi ko alam kung nandito pa ba ang album niya sa gallery na puro picture ni Ley o di kaya SpongeBob.Nagsimula lang naman ang pagkakagusto niya kay SpongeBob noong ang sapatos ni Ley ay kulay dilaw at ang design ay SpongeBob. Hindi ko alam kung yun ba talaga ang kina-umpisahan. Kaya ayun naging favorite na niya. Shshshhshshshs."Nagmo-move-on ka ba talaga?""Oo" weh? Sure ka jan?
016"Anong gagawin mo?" Tanong ko kay Summer na tumigil na kakaiyak. Nakatambay kami ngayon sa room, naghahanda na para matulog."Move-on" yan na naman tayo sa move-on move-on na yan. Tagal na niyang plano ang mag-move on. Ilang percent na ba ngayon?"Akala ko naka-move on kana?" Tanong naman ni Fall habang kumakain. Food is life."Naka-move-on na nga" weh?"Mga?" Sabat naman ni Winter."Mga 20%"Jusko! Ang rupok mo gurl! Ilang years na ba yan ha! Since grade 7 pa 'yan."Kita mo story niya?""Yes" no? Yes?"Kamusta? Any reaction?""Magmo-move on na ko!" Sigaw niya sabay tayo papuntang cr. Tumawa lang kami sa reaksiyon niya. Kuwentuhan lang kami ng ano-ano habang kumakain. Hindi na inopen-up ang kay Summer."Wag nang mag-wattpad ah! Diretso na tayong matulo
015"Bukas ng umaga ang call time natin dito ay 7. Ang first activity ay mag-uumpisa ng 8. So 1 hour ang breakfast. Dito tayo sa station kakain. 3 activity ang gagawin bukas ng umaga. Hindi ko alam kung ilan ang sa pang-hapon" mahabang paliwanag niya sa akin."Ah o-ok" shit! Hindi ako maka-concentrate! Hawak-hawak niya ang siko ko habang ginagamot. Hindi ko alam kung ilang oras na kaming nandito. Baka hinahanap narin ako sa room."Bat' ka nauutal?" Tanong niya sa akin sabay tawa."W-wala" lumakas pa ang tawa niya sa sagot ko. Hindi ko alam kung bakit ako nauutal! Tumingin nalang ako sa siko kong ginagamot parin niya."Ok na ang siko ko, hindi na dapat gamutin" I said without stuttering to act calm in front of him. Tinuringan pa naman akong makapal ang mukha sa grupo pero bakit sa harap niya jusko, nawawalan ako ng mukhang ihaharap."Teka lang. Matatapos na