CHAPTER FOUR

"Hello students, im Professor Alvarez, ako ang prof niya sa class na ito. Sa ngayon, ang topic natin ay about sa mga bata na hindi agad-agad tumatanggkad."

Naramdaman 'kong napasulyap sina Kate sa akin. Seryoso ba si Prof? Bad trip naman tinamaan ako diyan ah. Bakit kailangan pang itopic ngayon 'yan?

"Pwede ba kayo mag bigay ng dahilan 'kong bakit ang mga bata ngayon at kinukulang sa height?"

Tumaas ng kamay si Kate. Sinenyasan siyang tumayo ni Professor. "Dahil hindi po sila natutulog tuwing tanghali." Tinamaan tuloy ako. Inaamin ko na hindi ako natutulog tuwing tanghali dahil sa paglalaro. At kapag natutulog naman ako ng tanghali hindi ako makatulog pag gabi dahil full energy na ako.

"Okay, sino pa?"

Nag taas ng kamay si MJ. "Dahil kulang sila sa pag-inom ng gatas." Umiinom naman ako ng gatas ah. Pero bakit hindi ako tumangkad?

"Hmm. Okay." Tumango si prof at sinenyasan siya umupo.

Hindi ko natalaga kaya dahil natatamaan ako sa mga sagot nila. Kaya nag lakas loob akong tumayo. "Prof?"

Tiningnan ako ng takang tingin ni Prof. "Yes?"

"Mag CR lang po ako."

"Okay, bumalik ka agad dahil may quiz pa tayo."

"Okay po." Naglakad na ako palabas ng classroom para dumeretso sa locker. Gusto ko kunin ang binili 'kong chocolate drink para mawala ang init ng ulo ko.

Tsaktong pagliko ko nakasalubong ko ang pinakamasamang at pinakamayabang nakilala ko kanina lang. Ang sama-sama nanaman ng tingin niya pero kahit masama siya tumingin gwapo pa 'din siya. Oo aaminin kong gwapo siya!

Akma akong dadaan sa kanan ng doon 'din siya dumaan. Nagsalubong ang kilay niya at akma ulit ako dadaan sa kaliwa ng doon 'din siya dadaan. Para tuloy kaming nag papatentero.

"Ano ba?!" angil niya. "Kanina kapa ah?! Ano ba talaga trip mo ha?!"

"Ano trip ko?" inosenteng tanong ko. "Wala naman. Ikaw ano ba trip mo?" pangbabalik ko sa tanong niya.

"Ng aasar kaba?" Nauubusan na talaga siya ng pasensiya.

"Ikaw ng-iinis kaba?" Ginaya ko ang tono ng pananalita niya ng lalong kinainis niya.

"Alis diyan."

"Ayaw ko nga." Aasarin kita hanggang sa maasar ka, ng makaganti lang ako sa ginawa mo.

"Aalis ka diyan o ibabalibag ka?" seryosong banta niya.

Natigilan ako. Seryoso ba siya? E, babae ako. Napakasama talaga ng ugali niya. "Bakit ako aalis? 'Kong pwede naman ikaw?"

"May gusto kaba sa 'kin?"

Nanlaki ang mata ko sa tanong niya. "Ano? Ako may gusto sayo?" Turo ko sa sarili ko. "Ang kapal naman ng mukha mo. Asa kapa!"

"Kong wala kang gusto sa 'kin, umalis ka diyan sa da-daanan ko 'kong ayaw mong sumabog ako sa galit ngayon."

"Edi sumabog ka, wala akong pakealam. Basta dito lang ako, hinding hindi ako aalis."

"Hindi kaba natatakot sakin? Ako si Scart Ville, at walang pwedeng kumausap sa 'kin o makipag away ng hindi ako kilala."

"Eh, ano naman ngayon?" Lalong nag salubong ang kilay niya. Mabuhol sana kilay mo. "Tao ka hindi ka diyos, kaya bakit ako matatakot sayo?"

Inis na inis na ang mukha niya at hindi tatagal sasabog na talaga siya galit. Nag kuyom ang kamao niya at ready ng manuntok.

Napalunok ako at kahit medyo natatakot na ako, nilabanan ko pa 'din ang mga tingin niya. Kita ko 'kong paano umigting ang panga niya, umusok ang ilong, at tumubo ang mga hundreds na sungay sa ibabaw ng ulo niya.

Akala ko susuntukin niya ako pero laking gulat ko ng kinurot niya ang pisngi ko. "Aray!"

"Pasalamat ka, hindi pa ubos ang pasensiya ko."

Napahawak ako sa pisngi ko dahil sobrang sakit talaga ng kurot niya. "Ba't ba na ngungurot ka?!" inis na tanong ko.

"Ano aalis kana?" mayabang na tanong niya.

"Hindi pa 'din ako aalis. Ikaw nalang ang umiwas." Hindi pa 'din ako umalis sa dadaanan niya.

Kinurot niya ulit ang kabila 'kong pisngi at ang sobrang sakit na talaga. "Ano aalis kana?" Hindi niya pa 'din binibitiwan ang pisngi ko.

"Pag ito naging siopao ang laki, humanda ka sa 'kin!" banta ko pero tinawanan lang ako ng mokong.

Ang sabi kasi ni mama at papa kapag na sobrahan sa kurot ang pisngi ko, mamaga daw at magiging kasing laki ng siopao.

"Sino tinatakot mo?" Lalo niyang pinanggigilan ang pisngi ko.

Nagkuyom ang kamao ko at sinamaan siya ng tiningin. Dahil sa inis sinukmuraan ko siya.

"Aray! Bakit mo 'yon ginawa?!" sigaw niya at namimilipit sa sakit. Dapat lang 'yan sa 'kaniya, sa buong buhay ko walang kumurot ng pisngi ko. Kahit mga kaibigan ko. Tapos siya? Nakakilala ko lang at kaaway ko pa! Nakakurot na?

"Ano masakit?" pang aasar ko. "Yan ang bagay sayo! Tingnan mo nga 'yong pisngi ko." Turo ko sa pingi ko. "Ang pula-pula, pasalamat ka 'yan lang ang ginawa ko sayo. Tsk. Diyan kana!" Nilagpasan ko siya at hindi pinansin.

"Hoy! Dora na mukhang bunny! Bumalik ka dito!"

"Bye!" Kinawayan ko siya patalikod at hindi pinansin. Mamatay siya kakasigaw diyan. Kahit papaano nakaganti ako sa 'kaniya at nabawasan ang inis ko.

Tuwang tuwa akong naglakad sa kong saan-saan. Nag libot ako ng school hanggang sa napadpad ako sa lugar na tago dito sa loob ng eskwelahan. Isa siyang malaking gate na kulay silver, sobrang ganda-ganda niya tingnan. Lumingon-lingon muna ako sa paligid at nag babakasakali na may tao.

Binaling ko ulit ang tingin sa gate. Nag dadalawang isip tuloy ako 'kong dapat ba akong pumasok ng walang pahintulot. Paano 'kong may nagbabantay? Tapos hulihin ako at papuntahin kay Dean, edi malalagot pa ako.

Pero gusto ko talaga siyang pasukin. Dahil matigas ang ulo ko, tuloy pa 'din ako. Dahan-dahan 'kong binuksan ang gate at naglakad papasok. Parang hacienda ang sa loob kaso walang bahay. Maraming matatayog na puno at magagandang halaman. Ginala ko ang paningin ko habang nag lalakad at napansin 'kong napaka fresh ng hangin at napakasarap sa pakiramdam, dahil sa dinudulot nitong lamig sa aking katawan. Alam naman kasi natin na mainit dito sa pilipinas, pero sa lugar na ito, para kang nasa ibang bansa na merong malamig na klima.

Maraming paru-paru na lumilipad sa ibabaw ng halaman at parang sumasayaw lang sila. Feeling ko isa akong prinsesa napadpad sa lugar ng mga diwata.

Habang naglalakad napansin ko na sobrang lawak ng lupain, at sa 'di kalayuan kitang-kita ko ang malaking fountain at may kakaiba desenyo. Dahil na curious ako nilapitan ko ito at pinagmasdan ng mabuti.

Merong hugis puso sa gitna at sa gilid may sparkle na nag lalabas ng tubig. Biglang tumigil ang paglabas ng tubig sa fountain at lumamig ang buong paligid. Lumakas ang hangin at nag si laglag ang mga malulutong na dahon galing sa mga puno.

Para tuloy ako sa commercial ng shampoo dahil hindi nakatali ang buhok ko kaya madaling na galaw ng hangin.

"Ang lamig naman ng hangin dito, nasa pilipinas kaya ako." Napangiti ako at napapikit at nilanghap ang hangin na kay sarap at kay lamig.

"Sino iyan?" Minulat ko ang mga mata ko at nilingon ang nagsalita sa likuran ko. "Hija? Anong at paano ka napadpad dito?" tanong ng matandang lalaki sa akin. Hindi ako nagkakamali isa siyang hardenero dahil na 'din sa 'kaniyang  suot.

"Sorry po, sa inyo po ba itong lugar?" tanong ko. "Sorry po talaga, 'kong pumasok ako ng walang paalam."

Lumapit siya sa 'kin at hinawakan ang mga kamay ko. Akma ko itong babawiin ng napagtanto ko na binabasa niya ang aking kanang palad. Tiningnan niya ito ng mabuti at sinuri gamit ang kaniyang mga daliri. "A-Ano po ginagawa niyo?" nauutal na tanong ko.

Bigla siyang ngumiti at tumingin sa mga mata ko. "Nakita mo na ang lalaking para sa iyo." A-Ano daw? "Magaling siya tumugtug ng isang instrumento." H-Ha?

"Maraming pagsubok ang darating sa inyong dalawa, ngunit dahil sa pagmamahal niya sa iyo, ang magbibigay lakas para malagpasan niyo ito."

"P-Po? Lalaking para sa akin? Imposible po 'yan, wala akong balak sa mga ganiyan na may kinalaman sa love."

Ngumiti siya at umiling. "Mag babago ang iyong isip hija. Alam mo ba ang mga taong napapadpad dito ay nakita na nila ang taong para sa 'kanila?"

"P-Po?"

"Ang pangalan ng lugar na ito ay may pag-ibig."

Agad kong binawi ang mga kamay ko na hawak niya, dahil na wiwirdohan ako sa mga sinasabi niya.

"Ah. Kayo pa ba may ari nito?" pang-iiba ko.

Umiling siya. "Ako ang taga pangalaga nito, ako ang nag aalaga sa mga halaman dito." Siya pala ang umaalaga sa mga halaman na nandito, kaya pala sobrang ganda.

"Sobrang ganda po ng lugar," nakangiting tugon ko.

"Dahil sa pagmamahal ko na 'din sa mga halaman mas lalo silang gumaganda." Ngumiti siya. "Bawa't dilig ko sa 'kanila, ay pinaparamdam ko ang aking pagmamahal. Hindi lang sikat ng araw o tubig ang ibinibigay ko, pati na 'din ang aking puso."

"Kaya pala ang ga-ganda nila dahil sa pagmamahal na binibigay niyo sa 'kanila."

"Maari ko bang mabasa ang kaliwang palad mo?" tanong niya. Kahit nag tataka tumango nalang ako. Inabot ko ang palad ko sa 'kaniya na agad niya naman kinuha at tiningnan ng mabuti. Ang kaninang nakangiti niyang labi ay dahan-dahan nawala at ang mga mata niyang masasaya ay napalitan ng pag-alala.

"B-Bakit po?"

Tumingin siya aking mga mata na punong-puno ng pag-alala. "May hindi magandang mangyayari sayo. Hindi maganda ang nababasa ko sa isang palad mo hija."

Agad ko binawi ang palad ko. Ang lakas lakas ng tibok ng puso ko. "P-Po? Ano po ibig niyong sabihin?"

"Hindi mopa kilala ang sarili mo, hindi ikaw, ay ikaw." Lalong lumakas ang tibok ng puso ko at tumayo ang mga balahibo ko. "Patawad, kailangan kuna umalis." bigla bumalik ang mukha niya sa normal. "Mag ingat ka hija, kailangan ko pang diligan ang mga halaman nasa dulo ng lugar na ito." ngumiti siya. Matagal bago ako tumango at ngumiti ng pilit.