Five

Hindi ko alam kung bakit pero pagod na pagod ang katawan ko. Maybe because of everything happened a few days ago. Nakahilata lang ako sa malambot na couch habang bukas ang tv. Habang si Tristan, nasa kabilang sofa at nakatuon lang sa hawak niyang iPad. Wala ba itong trabaho? 

“Wala ka bang pasok? I mean work. Presscon? Meeting ?” tumingin lang siya sa akin then he nod. Maygad! Ganun lang kami mag uusap? Tanguan. 

I hissed. Maboboring ako sa bahay na ito. 

Sinilip ko ang phone ko. I have a message from Carina, one of my workmates. 

Busy ka girl? Tara, bar tayo mamaya. Kasama sina Dex at Lyka. 

Nagreply agad ako ng oo kahit di ko pa naipapaalam kay Tristan. 

“Um. Tristan. Aalis pala ako mamaya. Sasama ako kina Carina mag bar. Baka umaga na ako uuwi.” mabilis kong paalam. 

“No.” nagulat ako. Hindi siya papayag? 

“And why?” mabilis kong sunod. 

“You are a married woman now.” sagot lang niya. I know na kasal na kami pero ang pigilan niya ako sa mga gusto kong gawin, wala naman sa kontrata yon. Tumayo ako. 

“Aalis ako kahit hindi ka pumayag at hindi mo ako mapipigilan!” sigaw ko before I walked out. Alam ko wala siyang magagawa sa kamalditahan ko. Magkasubukan lang talaga kami. Hindi ko na siya nilingon hanggang makabalik ako ng kwarto. Naligo ako, nagbihis at saka nilabas ang isang body bag ko. Kung siguro umagahin ako baka tumuloy nalang ako kina Dexter. Sa itsura ni Tristan mukhang mag aalboroto siya sa galit. 

Tahimik akong lumabas ng kwarto. Wala akong nakitang Tristan kaya madali akong umalis. I guess sumuko na siya sa ugali ko. Well, that's good.  That's what I expected. 

Sinundo ako ni Carina sa Ayala around eight.. Masyado pang maaga, kaya't nag ikot ikot muna kami ni Carina sa SM Megamall while Dexter and Lyka magkasama na at susunduin nalang si Joshua. 

“Bakit sa Ayala ka nagpasundo? Hindi ka ba umuwi kina Tita Susan?” she's referring to my mom. Umiling ako. Hindi ko pwedeng sabihin sa ibang bahay ako nakatira. Magtatanong ito. 

“Um. May dinaanan lang ako doon. Nga pala nasaan na sina Lyka? Hindi kaya natraffic sila?” tumingin sa wrist watch si Carina. 

“I guess so.” hindi ko alam kung bakit napapaisip ako. Maybe because iniwan ko si Tristan sa bahay. Wala naman akong balak talaga na magstay doon. Pero leaving him alone there tapos sinagot sagot ko siya kanina. Para tuloy ako kinakain ng konsensya ko. 

Lutang ang utak ko hanggang sa magkita kita kami nina Lyka. Dumiretso kami agad sa QC at doon naghanap ng bar na dadayuhin. Halos naikot na kasi namin lahat ng exclusive bar. May isa pa kaming target sa Tomas Morato. 

Its a highly exclusive bar for most of elite party goers. May mga sikat na DJ's from outside the country, then the lightshows making the dancefloor more exciting. This is what I called life. 

Kaya nga ayoko pa makulong sa pag aasawa because this is what living to the fullest means. 

Dexter already made a reservation para sa amin, so hindi na namin kailangan pumila to get an exclusive pass. 

Maingay sa loob. All I hear are sounds coming from surround speakers. 

“Tara don tayo!” yaya sa akin ni Dexter. Masikip dahil full house ang bar ngayon. Ang sabi ni Carina, may ilan sikat na artista ang dumadayo dito that's why ganon nalang siya kapursigido na ayain kami dito. Mukhang hindi naman ako magsisisi na sumama ako. But Tristan.. 

I sighed. Naupo ako habang sina Lyka, nakapag order na ng iinom namin. 

“Buti pinayagan ka?” bulong ni Joshua sa akin. Natawa ako. Kung alam lang nila ang itsura ni Tristan kanina. Para siyang kakain ng tao. 

We had a first round of drinks. Hindi pa ako tinatamaan, while si Lyka nag aya na sumayaw. Sinundan ko siya. Medyo mainit na ang dancefloor at hataw na ang mga tao sa pagsayaw. 

That time tumutugtog ang kantang Tru These Years ng LANY na nakaremix ng electro punk music. I loved how it flows with the LED lights. Then yon mga taong sabog na sa alak at tila hindi na nakakaramdam ng hiya. Sabay kaming yumugyog sa tugtugin hanggang sa sumakit ang mga katawan namin. This is life. Tristan should've enjoy this kind of life hindi siya dapat pumasok agad sa pag aasawa. How could he understand what it means. 

“Stella! Uminom ka muna!” natawa ako nang abutan ako Joshua ng alak habang sumasayaw pa kami. Talagang wala akong kawala dito. 

“Inom muna!”nakatawang sinabi ni Joshua kahit tumatapon tapon na ang laman ng basong hawak niya. 

“Yes. Yes. Eto na!” tinungga ko ang laman nito. Then suddenly I felt some kind of spark at the other side of my head. Bigla ako nakaramdam ng hilo. Hinanap kaagad ng mga mata ko si Lyka na tila inaalon na ng mga nagsasayaw na tao. Tinamaan ata ako sa ininom ko. 

Pero I didn't care at inubos ko ang lakas ng katawan ko. Sige, sayaw pa! Its the only thing I can do to get easily forget what's making me worst. And its Cairo.. 

Sumunod na tumugtog ang kantang Easier ng 5 Seconds of Summer. And yes, the alcohol started to worn out. I think I need more of it. Para maibsan at unti unti kong makalimutan ang sakit na dulot ng nakaraan hindi ko matakas takasan. It made me change. From a naive, vulnerable woman to a fierce fighter. 

“Akin na yan!”sigaw ko and grabbed the bottle of rhum. Nagulat si Joshua sa ginawa ko. Pangatlong bote na iyon. Wala na ata ako sa sarili ko. Hanggang sa pwesto namin, sumasayaw pa din ako. Everyones looking at us. Wala akong pakealam, sanay na akong pagfiestahan. Sanay na ako mapahiya. 

“Tama na.” may humablot ng boteng hawak ko dahilan para matapon ang laman nito. Nagulat sina Joshua at Lyka, nakakapagtaka dahil natahimik sila. 

“How dare you!” sigaw ko at bigla nalang ako bumalik sa katinuan nang makita ko ang mukha ni Tristan. Natahimik ang paligid, para bang may dumaan anghel. 

I heard someone whispering.  

“Is that Tristan Wolffe? What is he doing here? Hindi naman siya party goer diba?”

“My god! Is that Tristan? And who's with him?”

“Believe me. That's Tristan. We should talk to him.”

Nanatili akong walang imik habang mahigpit ang hawak niya sa braso ko. I felt his big warm hands thats making me giggly. Hindi ba iyon tama ng alak? Isn't that just my imagination? 

“We should go home.” wika pa niya. Ibinalot niya sa akin ang jacket niya. I don't know why pero napapasunod niya ako. Para bang nanlambot na ako at hindi na ako makagalaw. But I can't look weak in front of this man. Ilan beses na ba akong nagmukhang mahina sa harapan ng isang lalake? 

“I don't wanna go home.” I insist and I grabbed my arm. Matalim ang tingin ko sa kaniya. 

“You are drunk.” anito pero hindi ko siya pinansin. Hinubad ko ang jacket na ibinalot niya sa akin. 

“Stella!” he almost shouted my name. Namuo na lalo ang katahimikan. Nagmatigas pa din ako. 

I heard him groaned. Now he's pissed off. 

“Don't make me do this,Stella.” nagulat ako when he said that. Dumilim ang kinatatayuan ko as he wrapped his arms around my buttocks then he lift me up. 

“What the hell!”sigaw ko nang mamalayan kong buhat na niya ako sa mga balikat niya. Lalo tuloy nanakit ang ulo ko dahil sa baliktad na posisyon ko sa likuran niya. 

“Ibaba mo ako!” sigaw ko habang hinahampas ko ang likuran niya. Pero matigas siya. Lalong humigpit ang hawak niya sa mga binti ko. 

“You will learn your lesson young lady.” singhal niya sa akin. Natahimik ako. Walang nakapigil sa kaniya even my friends. Hindi rin sila makapagsalita when they saw Tristan aggravated. 

Walang nagawa ang pagpupumiglas ko lalo nang tamaan na din ako ng alak. Huli kong natatandaan ang pag alis namin sa bar na iyon. 

Naramdaman ko ang lambot ng kamang hinihigaan ko. Masakit na masakit ang ulo ko at ganundin ang katawan ko. Pagmulat ng mga mata ko I saw Tristan. Pinupunasan niya ang braso ko ng basang towel. 

“What are you doing?” pag agaw ko sa braso ko. 

“Amoy alak ka. Gusto mo matulog na ganyan ang amoy mo? Well, I'm not.” nagulat ako sa sinabi niya. Mabaho ba ako? Itinuloy niya ang ginagawa kahit na ayaw ko. Mapilit talaga siya. 

“Drink this. Para mabawasan yan hang over mo.” inabot niya ang isang tasa sa akin na may mabangong tsaa. Did he made this? Sa sobrang mahalimuyak ng amoy, I wanna drink it agad.

“Mainit pa. Dahan dahan lang.” he said saka sinalo ang tasa at madaling kumuha ng tissue. Pinunasan niya ang pisngi ko. I felt his warmth. Ganito ba siya kaasikaso? 

“After this. Magpahinga ka. Kapag masakit ang ulo mo, gisingin mo ako. Nandito lang ako sa sofa, matutulog.” wika pa niya. 

He's too kind. And kind persons are scary. 

“I-I'm sorry..” he stopped for awhile. 

“Papayagan naman kita mag bar with your friends.I'm just worried about you kaya hindi ako pumayag agad. Sana irespeto mo yon.” mariin niyang sinabi. I still don't understand him. Bakit ganito siya kabait sa akin ? Eh halos isuka ko na siya kanina. 

“Nakita ka ng mga tao don sa bar? Baka gawan ka ng issue ng mga paparazzi.” 

“Do whatever they want.I'm just doing what a husband should be.” I blushed when I heard that. Those kind words makes my head a bit shaken. Parang nananaginip ako. Pinagmamasdan ko siya habang inaayos niya ang mahihigaan niya. He really has a pure heart, pero bakit ganito natatakot akong alamin kung sino ba talaga siya. 

Tinanghali ako ng gising kinabukasan. Lalo na at nasa kwarto ako ni Tristan. Sarado kasi ang mga kurtina kaya't hindi ko napansin na tanghali na pala. Dahan dahan akong bumangon ng higaan. Maayos ang kwarto, napansin ko lang ang nakatiklop na kumot sa sofa. Mukhang may pasok si Tristan at maaga siyang umalis. I still feel guilty of what happened last night. Siguro nga nabastos ko siya, pero dumating pa din siya para iuwi ako at kahit na pupwede siyang pagfiestahan ng issue. 

“Goodmorning!” nagulat ako when I saw Lyka at the kitchen. Nananaginip pa ata ako. 

“How did you get here?” natawa siya sa reaksyon ko. Hindi naman niya alam saan nakatira si Tristan. 

“Tristan called me. Sabi niya wala ka daw kasama dito. He's worried na mag isa ka lang so pinakiusapan niya ako.” I got speechless. Talagang tinawagan pa niya si Lyka? Hinila ako ng kaibigan ko patungo sa dining table. 

She made me coffee and prepare some breakfast like toast and bacons. 

“He cooked this bago siya umalis. Ang sweeeeeet niya diba?” kinikilig kilig pa siya habang sinasabi yon. 

“Pumayag ka pa talagang pumunta dito?” 

“Yes. I am curious where Mr. Wolffe lives. Saka ang ganda dito. Ligo tayo sa pool mamaya!” she said excited. I shrugged. I smell the black sensation of the brewed coffee. I remember Tristan's face. 

“Nag away ba kayo?” tanong niya. Umiling ako. Akala ko nga magagalit siya. Pero sa halip na mag alboroto siya, inisip pa niya yon kalagayan ko. 

“Nope. He just took me here tapos natulog na.” 

“Alam mo hindi ko akalain ganyan kahaba ang pasensya ni Mr. Wolffe.” natatawang sinabi ni Lyka. It doesn't change the fact na ayaw ko pang mag asawa even Tristan show kindness. Hindi pa din ako handa. 

Kailan ako magiging handa? 

___

iamnyldechan