Chapter 12: Starting To Become A Monster

"Hindi mo gagawin yan." May pagbabanta kong sabi.

Ngumisi lang siya. Sinimulan niyang pagapangin ang kamay niya sa pisngi ko. Padabog akong umiwas ng tingin. Nang alisin niya ang kamay niya sa pisngi ko ay tsaka ako muling humarap sa kaniya. Sinamaan ko siya ng tingin pero ngumisi lang siya.

"Try me." Tila nang-aakit niyang hamon.

Masuyo niyang hinaplos ang buhok ko. Napapikit na ako. Hindi ko matanggap ang katotohanan na wala akong magawa para pigilan siya sa plano niya. Gusto ko ng umiyak. I am nervous and shaking. Ang kaninang patuloy kong pagmamatigas ay napalitan na ng matinding pag-aalala. I feel so useless. Gusto kong lumaban at umiwas pero wala akong magawa. Hindi ko kaya dahil sa lubid na pumipigil sa akin.

Hinawakan ni Oliver ang baba ko. Pinilit niyang iangat ang ulo ko. Dahil nakapikit ako ay hindi ko nakikita ang mukha niya. Ayoko rin namang makita iyon e. Dahil hindi ko siya kayang tingnan. Hindi ko siya kayang panuorin sa ginagawa niya.

Habang nakapikit ako ay namalayan ko nalang na may mainit na butil ng luha ang umagos sa pisngi ko.

Oliver wiped it off.

Bigla rin siyang umalis sa harap ko. Narinig kong naglakad siya palayo kaya marahan na akong nagdilat ng mata. Pinigala ko ang tingin ko sa paligid. Umalis na nga siya.

I started crying.

Punong-puno ng tensyon ang katawan ko. Hindi ko maipaliwag kung ano ba talaga ang nararamdaman ko. Halo-halong emosyon ang lumulukob sa akin.

Ughhhh. Why is this happening to me?

---

OLIVER'S POV:

"Shit!" I cursed my self.

Bigla kong naikuyom ang kamao ko. Hiyang hiya akong umalis sa harapan ni Roann.

Nagtungo ako sa likod ng yate at galit na tumalon sa dagat.

I closed my eyes.

Unti unti na akong kinakain ng maalat na tubig. Hindi ko sinubukang manlaban. I just go with the gravity. Biglang pumasok sa isip ko si Kate. That day, when nanay Madel found her. I saw how miserable, Kate is.

I almost, forgot.

---

FLASHBACK...

"Who is she?" tanong ko.

Taranta kong tinakbo si nanay Madel para salubungin. She was carrying a girl. Tila wala ito sa sarili at nakatulala lang. Wala itong, anumang suot maliban sa isang balabal na sa tantiya ko ay pag-aari pa ni nanay.

"Ah, eh. Nakita ko sa may kalsada. Mukhang na rape po eh." Paliwanag ni nanay Madel.

Tinulungan ko siyang iupo ang babae sa sofa.

Awang awa ako sa mukha ng babae. May ilang paso ito ng sigarilyo sa katawan. Napakarami nitong galos. Agad kong inutusan si nanay Madel na tumawag ng doktor pero pinigil ako ng babae.

"Please. Huwag." Napapaos niyang pakiusap. Hinawakan niya ang braso ko.

"Miss kailangan mo ng doktor. May mga sugat ka. Kailangan mong magamot." May pag-aalala kong sabi sa kaniya.

Nagsimulang tumulo ang luha sa kaniyang mata. Tumitig siya sa akin na tila ba nagmamakaawa.

"Huwag. Please, huwag! Makikita nila ako. Pakiusap, ayokong mahanap nila ako. Ayoko. Ayoko." Umiiyak niyang sabi. Paulit ulit siyang umiiling. Tila wala siya sa tamang katinuan.

Takot na takot siya.

Takot na takot siya.

END OF

---

Takot na takot.

Bigla akong napadilat. Paubos na ang hangin na nakareserbe sa baga ko kaya naman sinimulan ko ng kumampay paitaas. Mabilis at tuloy tuloy na kampay ang ginawa ko. Nang maabot ko na ang ibabaw ay hinahabol ko ang aking hininga.

Napabuga ako ng hangin. Ilang minuto rin akong nagpalutang lutang sa ibabaw ng tubig. Nang makaramdam na ako ng bahagyang kaginhawaan ay tsaka ako kumampay palapit sa yate. Sumampa ako sa likod kung saan may tuntungan. Naupo ako doon at tsaka tumingin sa malawak na karagatan.

Takot na takot siya.

Ang itsura ni Kate ng araw na iyon ay katulad ng mukha ni Roann kanina. She was so scared. I can feel it.

Im starting to become monster. Ang sama ko.

Napahilamukos ako ng mukha.

Parang katulad na ako ng mga nambastos kay Kate noon. And I'm not proud of it. Ayokong maramdaman ni Roann ang naramdaman noon ni Kate. Hindi na ko ang siyang gumagawa noon. I am not like that.

What I said to Roann earlier was all true. About building a family, be a real father, wanting to be happy. Lahat iyon totoo. It was just that, I don't know how to act. I can't do it right. I don't know how to be gentle.

My fault.

Masyado kasi akong naka-focus sa mga lalaki. On how they react. How to please them. How to treat them. Hindi ko tuloy alam kung paano aarte ngayon.

Being a gay and wanting to be a real man is a complicated matter.

Para kong pinupukpok ang sarili kong ulo. Ako na ang nahihirapan, ako pa ang nasasaktan. Hindi ko tuloy alam kung tama pa ba ang ginagawa ko.

Roann is so fragile. Aminin ko man o hindi, pero ako naman talaga ang may kasalanan kung bakit nasira ang buhay niya e. It was all my fault. Ang gulo gulo na nga ng pagkatao ko tapos nangugulo pa ako ng buhay ng iba.

Im so fuck up!

Bakit ba kasi, hindi nalang ako umarte bilang isang normal na bakla? Bakit ko pa pinipilit ang sarili ko na magpakalalaki? Ano ba ang kasiguraduhan na magiging masaya nga ako kapag nakasama ko si Roann? What if lalo lang akong maguluhan? What if hindi ko kayaning panindigan ang pagiging lalaki by that time?

Paano na si Roann?

Hindi ko naisip ang bagay na iyon. I was so focused on one side. I think. I need to let her go.

Susubukan ko na lang sigurong kaibiganin siya. Like what Kate and I have. Mas maluwag pa iyon sa dibdib.

Maybe, I should also stop pushing myself too.

Magiging masaya parin naman siguro ako kahit ganito ako. Masaya naman ako dati eh. Masaya ako, noong kasama ko si Kate. Kung nagawa ko noong maging masaya. Ngayon pa ba? Na magkakaroon na ako ng sarili kong anak?

Yes. I need to let Roann go.

Iyon ang tama. Dapat ko iyong gawin.