Chapter 11

A/N: sorry sa mga typo and grammatical error. Happy reading!

Click the English translation for those who prefer English. This chapter written in mixed Tagalog and English.

==========

September 30, 2019

Araw ng Lunes at alas otso ang first period namin ngayon pero alas syete pa lang ay nasa room na ako. Isa isa kong nilagyan ng bracelet ang desk nina Althea, Decilyn, Jamaica, Jercel at Rhealyn. Bracelet iyon na kahoy na na pinaukitan ko ng mga pangalan nila at endearment ko sa kanila na babe. Binili ko iyon kagabi sa park kasama si Teddy. Meron din nga ako, eh. Bibili rin sana ako para sa aming dalawa pero wala akong nagustohan na pang couple.

Bumili din ako kanina ng chocolate na goya at maliit na tube ng stick-o dahil alam kung mahilig sila roon. Tig-isa sila. May sticky note rin akong dinikit roon na may sulat na "sorry babe. Hindi na maulit. I love you." 

Nanghiram din ako ng gitara sa kaibigan kong lalaki na nasa second year -- same course with us -- dahil balak ko rin silang haranahin mamaya kapag nakompleto na. Hindi naman sila nali-late kaya magagawa ko pa ang plano ko. 

Ito ang paraan ko para himinge ng sorry sa kanila sa nangyari noong ganing Acquaintance party kung saan nalasing ako na hindi ko matandaan ang nangyari. Hindi kasi ako nakinig sa kanila na umuwi kaya malamang galit sila sa akin ngayon. 

Nag tago ako sa likod ng room kung saan pwede ko lang masilip ang loob. Ilang sandali pa ay isa isa na silang nagsidatingan. 

As usual magkasabay na dumating ang mag pinsan na sina Jamaica at Jercel. Kita ko ang pagpalitan nila ng tingin sa isa't isa nang mapansin ang inilagay ko sa desk nila. 

Hanggang sa makompleto sila ay hindi pa rin nila iyon ginagalaw. Hinawakan at pinagmasdan lang at binasa ang note na pareho lang ang mensahe at nag-usap. Ang bracelet hindi pa rin nila sinusuot. 

Marami narin ang classmates namin na dumating kaya umalis na ako sa pinagtatagoan ko at isinuot ang koronang gawa sa cartolinang puti na may nakasulat na 'I'm sorry, babe. Bati na tayo?' Na kaninang alas singko ng umaga ko ginawa.

Nagsimula akong mag gitara ng nasa bintana palang at napanood ko ang sabay sabay nilang pagbaling sa kinaroroonan ko. 

"You gotta go and get angry at all of my honesty

You know I try but I don’t do too well with apologies

I hope I don’t run out of time. Could someone call a referee?

‘Cause I just need one more shot at forgiveness"

Hindi lang ang atensiyon ng mga kaibigan ko ang nakuha ko dahil pati ang mga kaklase ko ay napahinto sa mga ginagawa nila. Marami narin ang nanunood na ibang estudyante. Ang iba lumabas pa sa kanilang mga silid.

Sino ba naman kasi ang hindi makakapansin sa akin kung sa labas ng room namin ako kumakanta. Wala naman akong naiistorbong klase kaya ayos lang.

May iilan akong nakitang kumukuha ng video. Gusto ko sanang patigilin pero pinigilan ko muna ang sarili dahil baka masira ang plano ko gayong kumakanta ako. 

"I know you know that I made those mistakes maybe once or twice

And by once or twice I mean maybe a couple of hundred times

So let me, oh, let me redeem, oh, redeem, oh, myself tonight

‘Cause I just need one more shot, second chances"

Deritso ang tingin ko sa mga kaibigan ko na nakatingin lang din sa akin. Nagpapalitan pa sila ng tingin sa isa't isa. 

Narinig ko pa ang pagsabi ni Jercel ng, "baliw." At nagpailing iling pa na nakangiting tumingin sa akin.

Si Dess at Rhea ay isinuot na ang bracelet. Ngumiti pa sila sa akin at itinaas ang braso kaya hindi ko na tinago pa ang ngiti ko.

Huminto ako sa pag-gitara at pagkanta. Itinaas ko rin ang pulsohan ko na may suot ring kaparehong bracelet. "Once you wear the bracelet, it means you forgive me." 

"Is it too late now to say sorry?

Yeah, I know-oh-oh, that I let you down

Is it too late to say I’m sorry now?"

Hanggang doon lang ang kinanta ko. Ibinaba ko ang gitara at tumingin sa kanilang lima. Si Rhea, Dess at Jercel lang ang tanging nakangiti at suot ang bracelet dahil sina Jamaica at Althea ay parehong seryoso lang ang mukha. 

"I'm sorry, babe. Sorry for choosing to drink after the party rather than going home. I know all of you want to keep me safe but I'm so stubborn for not listening. I know you're angry at me after what happened that time which I didn't remember. I'm sorry."

Magkasunod na naglabasan ang tatlo at isa isa akong niyakap. Bawat yakap nila ay tinutumbasan ko ng mahigpit ring yakap at bulong ng, "I'm sorry." 

Nasa magkabilang gilid ko silang tatlo. Sina Dess at Rhea sa kanan at sa kaliwa naman si Jercel at lahat kami nakatingin kina Althea at Jamaica na nakatayo lang at seryoso pa rin ang mukha na isang metro ang layo mula sa pinto.

Kinuha ni Althea ang bracelet sa upoan niya at daladala iyon palapit sa akin. Huminto siya nang dalawang hakbang nalang ang layo namin. 

"We maybe know each other for just almost two months, but I cared about you like how you cared for me. You've done a lot of things for me already, Clar. I just don't want the thought of you being hurt and harm. I'm your friend and friends forgive each other." She said and wear the bracelet and hug me tightly.

"Sorry again." I whisper. 

"You're forgiven." She whispered back.

Binalingan ko naman si Jamaica na nakayuko at hawak na ngayon ang bracelet. 

"Babe Jam," tawag ko sa kaniya na nagpaangat sa ulo niya. "Sorry,"

She walked towards my direction and stopped when she's two steps away from me just like Althea.

"Nice bracelet." She commented.

"Thanks."

"But that doesn't change the fact that you almost get hurt. We noticed your mood that night. We know that you have a problem and you just not ready to open it to us that's why we want you to go home and rest." Napayuko ako dahil sa sinabi niya. "I want to blame you from what happened but I couldn't! You've just drowned by your emotions because of your problem that you wanted to get drunk. You know who I blame?" I shook my head. "Myself." With that my head held up. "I blamed myself for giving up to convinced you to go home while you on me before did not gave up. You did not convinced me too before when I was on your shoes but you didn't leave my side just to be sure I am safe... while me," her voice broke. Her tears started falling down while pointing herself. "W-while m-me, I gave up a-and leave you." I bit my lower lip. Its hurting me seeing my friend crying. 

"S-sorry." Hindi ko na rin napigilang humikbi.

"No. Don't say sorry." She stepped forward, hold my left hand and put the bracelet on my palm. "I'm sorry." She said. "I'm sorry for giving up that easily. I'm sorry for leaving your side. I'm sorry." Umiling iling ako. Gusto kong sabihin na hindi niya kailangang mag-sorry dahil wala siyang kasalanan pero walang lumalabas sa bibig ko kun'di hikbi. 

"Forgive me, Clar. Once you put the bracelet on me means I'm forgiven." 

Hinawakan ko ang bracelet at isinuot iyon sa kaniya. "Thank you." She said and hug me while crying. 

Nagtagal ang yakap naming dalawa at tila nainggit ang apat kaya nakisali na rin kaya nag-group hug kami.

Pagsapit ng lunch ay dumeritso kami sa cefeteria. Wala pa masyadong tao dahil 11:40 palang naman. Twelve noon talaga ang labasan ng karamihan. 

Nagpabili lang ako kay Rhealyn dahil tinamad akong tumayo't pumili. Puyat pa kasi ako, eh, at pagod ang paa sa kakalakad gabi sa park na andaming tao at sa hagdan pa ng skwelahang ito. Jusme!

Ako lang ang naiwan sa table namin kaya kinuha ko ang cellphone para i-text ang boyfriend ko. 

Shems! Sarap sa ears ng boyfriend! Sarap din sa heart!

Ako: Hey, lunch?

Dalawang minuto pa ang lumipas bago siya nakapag-reply.

Boyfie: May klase pa kami.

Ako: Hala! Sorry. Pero ano oras mamatapos klase niyo?

Boyfie: 12:40

Ako: Hala! Late lunch?

Boyfie: Oo. 

Ako: Gusto mo dalhan kita? Nasa caf ako ngayon with my friends.

Boyfie: No need. Kasabay ko ang dalawang gago.

Ako: Okay. Huwag ka na mag-reply baka mahuli ka pa. Makinig ka nalang. Bye, I love you.

Parang mapupunit ang labi ko sa lapad ng ngiti habang hinihintay ang reply niya pero lumipas na ang tatlong minuto wala pa rin. Sa bagay, I told him to not reply back but I still expect him to reply 'I love you too'. Umiling nalang ako dahil kasalanan ko naman dahil hindi ko siya pina-reply. Kung hindi ko ba sinabi 'yon magre-reply siya ng gano'n?

Saktong paglapag ko ng cellphone ay siyang pagdating nila. Nagkwentohan lang kami tungkol sa surprise quiz kanina hanggang sa napunta kami sa boyfriend. 

Agad naman akong na-excite na i-kwento sa kanila na may boyfriend na ako. Though, may alam na sila pero hindi nila kilala at hindi ko pa kinomperma noong nakaraan. Ngayon meron na talaga!

"Ikaw Clariz, kailan mo ipapakilala sa amin 'yang boyfriend mo?" Si Althea. 

Wala pa man akong sinasabi ay pinuna na nila ang ngiti ko, maging ang kislap raw sa mga mata ko ay kakaiba raw kaya mas lalo silang naging interesado at excited sa kwento ko. 

"Well..." I trailed off.

"Straight to the point, gaga!" Si Jamaica.

"Hmm.. boyfriend ko lang naman ngayon ang lalaking pinangarap ko six months ago." Panimula ko at kinwento sa kanila kung paano kami nagkakilala, sa unang chat niya sa akin, hanggang sa kung paano kami unang nagkita. Ang unang date namin, ang pag-aalaga sa akin sa bahay, ang pagbibigay niya ng bulaklak, at kung paano naging kami kagabi.

Those memories are gold that I treasure in my heart. Hindi lang iyon kun'di maging ang susunod pang bubuoin naming memorya. 

Buong pagkukwento ko ay nakangiti lang ako habang binabalikbalikan ang mga nangyari. Nang matapos ay napansin kong tahimik lang sila. Tsaka ko pa lang napansin ang reaksiyon nila na hindi natutuwa nang balingan ko ng tingin. 

I frowned. "Why? What's with the reaction?" 

"Clar, Don't you think it's too fast?" Si Dess.

"Oo nga. Wala pang isang linggo mo siyang kilala tapos.. kayo na?" Rhea na umasim ang mukha.

"Ano ba kayo! Noong March pa kami magkakilala!" 

"Mo, Clar. March 'mo siya 'nakita', hindi kilala dahil hindi naman kayo nag-usap." Jercel corrected.

Medyo nasaktan ako sa sinabi niya. Tama nga siya. Pero anong magagawa ko kung masaya ako diba? Tsaka hindi naman sa tagal ng pagkakakilala umuusbong ang nararamdaman. Ang iba nga kahit isang araw lang malalaman na agad nilang mahal nila ang isa tao. Meron pa ngang 'love at first sight' eh!

"Isa pa, Clar. Sigurado ka bang walang girlfriend 'yon?" Althea Asked. Hindi ko nga pala sinali ang ex nitong si Carlita sa kwento. Para saan pa? Ako na ang girlfriend at ex is ex.

"Wala." 

"Rupok mo." May inis na bahid na ani Jamaica. "Paano pala kung niloloko ka lang niyan? Pinaglalaroan, pinagpupustahan? 'Di ba nga kilala ka ng mga kaibigan niya?" 

Bumagsak ang balikat ko. Maslalo akong nasaktan. Bakit hindi ko naisip 'yon? Ganon ba ako kabulag sa pagmamahal ko sa kaniya para hindi na ako makapag-isip? Pero... he save me. He's actually nice. 

"Hindi naman siguro. Tsaka, wala naman sa itsura niya iyon," 

"See!" Jamaica pointed at me. "Hindi ka rin sigurado kung pinaglololoko ka lang no'n o hindi kasi hindi mo siya kilala." She rolled her eyes after.

Napayuko nalang ako sa sinabi niya. Sa bawat salita na sinabi niya ay tumatagos sa puso ko para ako'y masaktan at magduda. Ang isip ko ay lumilipad na rin sa mga posibilidad na iyon. 

Iniisip ko pa lang naluluha na ako. Ang sakit. Ayaw ko ng ganito! 

"Payong kaibigan, Clar," ani Althea at hinawakan ang kamay kong nasa lamesa. "Hindi naman sa hindi ka namin sinusuportahan sa relasyon mo. It's just that, maybe you take it slow? Huwag ka masyadong magpadala sa nararamdaman mo. You're being impulsive and we understand that since this is your first time, but please think rational. Maraming pwedeng mangyari. We're not judging Teddy. We're just telling you the possibility since you two just met. And.. you might get hurt." 

Buong hapon ay wala ako sa sarili. Lahat ng sinabi nila ay nanatili sa utak ko. 

I get their point and they're right. I won't deny it but.. I just can't accept it. Hindi kayang tanggapin ng utak ko ang mga ideyang iyon. Lalo pa't nagsisimula na akong makaramdam ng duda, at ayoko ng ganitong pakiramdam! Ayaw ko siyang pagdudahan dahil nasasaktan ako! 

Teddy: Where are you?

I stuck between replying or ignoring his text. Nakakatitig lang ako sa cellphone hanggang sa mag-sleep iyon. 

Lutang akong lumabas ng school gate at nag-aabang ng masasakyan sa kabilang dulo ng pedestrian. Nang may humintong bus ay sumakay na ako. Sa likorang bahagi ng bus ako umupo sa tabi ng bintana at nakatanaw roon at tulala hanggang sa dumating sa Poblacion bus terminal. 

Lagpas alas singko at kulay kahel na ang langit, senyas na pagabi na. Nanglalakad lang ako sa gilid ng kalsada at nanatiling lutang ang sarili nang biglang may sumulpot na motor sa harapan ko. Napamura pa ako at handa na sanang awayin kung sino man iyon pero si Teddy pala na salubong ang kilay at seryoso ang mga matang deritsong nakatingin sa akin. 

"Bakit hindi mo sinasagot tawag ko?" 

"Tumawag ka?" 

Maslalo pang nagsalubong ang kilay niya. "Hindi mo napansin, eh hawak mo lang naman ang cellphone mo," 

Nang iangat ang kanang kamay ay hawak ko nga ang cellphone, at naka anim na missed call siya! Ganon pa ako kalutang para pati ang tawag niya ay hindi ko napansin?

"S-sorry," awkward akong ngumiti.

"Sakay." Hindi na ako umapila at sumakay nalang din. 

Nasa may harap na kami ng school nang high school kaya hindi tatlong minuto lang yata ang tinakbo ng motor mapunta sa park. 

Maraming tao sa park pero maluwag naman. Nakaakbay siya sa akin ng pumasok kami at naupo sa isang bench sa oval na katabi ng playground. 

Ilang minuto kaming tahimik lang na nakaupo sa bench. 

"What's with you?" Pagbasag niya sa katahimikan.

Humarap ako sa kaniya para matignan siya ng maayos kapag sinagot niya ang tanong ko. Natatakot mang malaman ang sagot niya dahil pwedeng masaktan ako sa huli ay itinuloy ko pa rin. 

"Are you playing with me?" Kita ko ang panandaliang panlalaki ng mata niya pero kalauna'y naging seryoso rin. 

"What do you mean?" 

Ilang beses bumuka ang bibig ko pero wala akong masabi kaya napayuko nalang ako.

"You mean, kung pinaglalaroan lang kita?" Agad akong napaangat ng tingin sa kaniya. "What do you think?" 

"Syempre, hindi. Wala naman sa itsura mo ang mangloko at maglaro. Isa pa, wala ka namang makukuha sa akin kapag ganoon nga." 

"Good." 

"Eh?" 

He shook his head a little with a smile on his lips before leaning on me and kissed me on my lips. It's just a normal kiss. Naglapat lang ang labi namin ng ilang segundo. 

Agad akong napalingon sa paligid ng magkahiwalay kami. Agad namang nag-init ang mukha ko ng mapansing ang daming nakakita sa amin! 

"You're blushing." 

Dahil sa hiya ay hindi ko na siya hinintay at agad na tumayo at umalis. Hindi ko alam kung saan ako pupunta gayong ang daming tao. Nabubunggo pa ako. 

"Cute." 

Rinig ko pang sabi niya na nakasunod lang sa likod ko at tumatawa. Dahil nga gwapo siya at medyo may kalakasan ang tawa niya ay pinagtitinginan siya. 

Mas bumilis pa ang paglalakad ko at lumiko sa papuntang third gate patungo sa perya pero agad na akong napahinto nang may humawak sa pulsohan ko. 

"Bakit-" hindi na natuloy pa dahil ibang tao ang bumongad sa akin. Akala ko si Teddy pero iyong lalaki kagabi na nambastos sa akin.

Awtomatiko namang umusbong ang takot sa akin nang haplosin nito ang pisnge ko.

I swallowed hard. "Don't touch me!" Sigaw ko, pilit na pinapatatag ang loob para hindi maiyak at uniiwas ang mukha sa kamay nito. Manyak! 

"Oohh!" Pang-uuyam ng mga kasamahan niya na nakatayo na ngayon. 

What now? Anong gagawin nila sa akin. 

He lean a little but I step backward to maintain the distance between us but I regret it immediately as it makes him mad. 

May tinangoan siya sa likod ko at kasabay niyon ay ang pagtulak sa akin ng kung sino kaya nabunggo ako sa dibdib niya. Agad namang nagsigawan ang mga kasamahan niya kaya agad kaming nakakuha ng atensiyon. 

We really close to each other but I refuse to look at him. I can't step back anymore as he hold both of my shoulders to reamain our closeness. 

Sa totoo lang hindi naman nakakatakot ang itsura niya dahil gwapo rin naman siya. Ang nakakatakot lang ay ang presensiya niya na parang laging galit. Samahan pa ng mga ngisi niyang nakakapanindig balahibo dahil halatang may binabalak na hindi maganda. Mas nagpapadagdag pa ng takot ang mga paghaplos haplos niya. Tangina! 

"Ang ganda mo naman. At sexy pa kahit nakauniporme ka." Aniya na tunong mapang-akit pero nunkang maaakit ako. Mas nakakapagdagdag pa iyon ng takot sa akin! 

Tangina! Nasan ba si Teddy?

He held my jaw and lift it up but I still refuse to look at his eyes. I roam my eyes to find Teddy. 

Tumawa siya ng mapang-asar at lumingon lingon din na tila alam ang galaw ng mata ko. 

"Hinahap mo si Teddy?" He laugh sarcastically. "Iniwan ka niya dahil wala ka namang kwenta sa kaniya." 

Hindi totoo 'yan! Hindi totoo ang sinasabi niya. Iyon ang laging sinasabi ng isip ko at gusto kong isigaw pero hindi ko magawa. 

"You're safe with me. You will always be." 

Bigla ay naalala ko ang sinabi niya kagabi. Kaya naniniwala akong ililigtas ako ni Teddy. Na nawala lang siya dahil paniguradong may ginawa sila sa kaniya. Hindi ko hinayaang kainin ako ng mga sinasabi niya at mas pinaniwalaan ang mga katagang iyon ni Teddy. 

I know he'll rescue me. He will.

Nanginginig na ako sa takot. Ang luha ko ay nagbabadya ng tumulo pero pinipigilan ko dahil ayaw kong ipakita sa kaniya iyon. 

Tangina! Ang mga tao sa paligid ay nanonood lang! Wala ba silang utak para tulongan ako? 

Gusto ko ng sumigaw ng tulong, lalo na ang isigaw ang pangalan ni Teddy pero alam kung kapag ibinuka ko ang bibig ko ay hikbi ang lalabas roon kaya tanging pagsigaw nalamang sa aking isip ang nagawa. 

Ang luhang pinipigilan ay tuloyan ng tumulo ng bahagya niya akong sabunotan kaya mas lalo akong napatingala exposing my neck. 

Gusto kong magpumiglas pero nanigas na ako sa kinatatayoan ko, kaya wala akong nagawa ng muli niya akong singhotin sa bandang leeg. Ramdam ko ang paghinga niya roon.

"You know what? You can be mine. Sa akin may seguridad kang ligtas sa ano mang oras, hindi tulad ni Teddy na nawawala. I can give all your bidding. Mapera ako." 

"Wala si Teddy dahil paniguradong may ginawa kayo sa kaniya," sinikap kong huwag mautal pero sa huli ay pumiyok naman ako at napahagulgol. 

"Shh.. shh.." he place his pointed finger on his nose, silencing me. "Wala nga akong ginagawa." Mas lumapit pa siya sa akin. "Wala pa," and he licked the tip of my ear that added more to my fear. 

Pero nakakapit pa rin ako sa mga katagang binitawan ni Teddy. 

Teddy please! Help me. Save me. Prove me that I can count on you. That I can hold on to your words. Pagmamakaawa ko sa isipan.

At tila ba'y parang mahika dahil isang iglap ay nakahiga na ang manyak at hawak ang kaniyang pangang nasuntok ni Teddy. 

I saw blazing madness on his eyes. His jaw clenched and his fist are trembling na para bang hindi pa kuntento sa suntok na iginawad rito.

Agad akong hinila ni Teddy at itinago sa kaniyang likuran. 

"I told you, don't touch my girl again." He shouted and pointed at him. "Touch her again and you'll see the hell in me. I swear, I'll kill you moron."

Agad na akong hinila ni Teddy paalis roon. Rinig ko pa ang pagtawa nito na tila nasisiyahan sa nangyayari. 

Lumabas kami ng park at sumakay sa motor niya. Pinaandar niya iyon. Hindi ko alam kung saan kami pupunta dahil madilim na. Sandali pa ay huminto kami sa isang tulay. Nasa sapa kami na bahayan kung tawagin dito sa amin.

Pareho kaming tahimik na nakatayo sa tulay habang deritso lang ang tingin sa tubig na nasa ibaba. Mali.. siya lang pala ang tahimik dahil mahina akong humihikbi. Bumabalik sa akin ang nangyari kanina. 

"Na-natatakot a-ako," utal ko pahayag.

Agad naman niya akong ikinulong sa kaniyang bisig na siyang masnagpatindi pa sa aking pag-iyak na naging paghagulgol.

Bagamat tahimik lang siya habang yakap ako, ganon naman ka lakas at kabilis ang tibok ng puso niya. Ginagawaran din niya ako ng mumunting halik sa noo para pakalmahin ako. 

"A-asan ka ba kasi? B-bakit bigla kang nawala?" Mayamaya ay tanong ko.

"I'm sorry. I'm sorry. I'm sorry." Hindi niya ako sinagat at paulit ulit lang humingi ng tawad. 

"You're safe with me. You will always be." Kumalas siya sa pagkakayakap at tinignan ako ng sabihin iyon. "That's what you told me last night." 

Mariin siyang napapikit at niyakap ulit ako. "I'm sorry." Muli ay hingi niya ng tawad.

"Don't say sorry. Nailigtas mo naman ako eh. Dumating ka. At iyon ang mahalaga."