Chapter 10

A/N: sorry sa mga typo and grammatical error. Happy reading!

Click the English translation for those who prefer English. This chapter written in mixed Tagalog and English.

==========

I flipped the next page and was about to read when someone tapped my shoulder. 

"Busy ah, uwian na." It was Miguel. He already have his bag on.

"Tara na, pre." Si Christian naman na isinusuot pa ang bag sa likod. 

I roam my eyes and saw my classmates getting ready to go home. I frowned. "Tapos na ang klase?" 

"Ha?" Kunot noo'ng tanong ni Miguel.

"Pre, uwian na. Hindi pumasok ni prof," Si Christian habang tumatawa.

Ganon ba ako katagal nahumaling magbasa na hindi ko na namalayang wala ang prof, at uwian na? Kung ganon lagpas dalawang oras ako nagbasa?

"Ano ba 'yan?" Miguel ang was about to steal the black notebook or should I say... diary? Pero iniiwas ko iyon.

Nauna na silang dalawa lumabas ng classroom habang ako ay nakatayo at nililigpit ng gamit ko pero nang matignan ulit ang notebook ay nakita ko nalang ang sarili kong nakatitig lang sa diary ni Clariz na mukha namang hindi diary dahil masyadong detalyado ang nakasulat. Pati ang mga emosiyon mababasa mo. Para lang akong nagbabasa ng love story na ako at siya ang bida. 

My phone vibrated. I took it off from my pocket. 

Let's have a date tonight! Pick me up.

I don't know but I feel disappointed. I thought it was Clariz but it's Carlita. 

After reading almost the half of the book, I feel sorry for what I did to her. I know, I'm a jerk. I'm assh*le for hurting her innocent heart. I think I really deserve the punch Ace gave me earlier and the badwords thrown by her friends. 

Reading her point of view make me feel mad at myself. How did I end hurting her? I realize that she's really attentive of every detail on her surrounding. She even noticed those times were Carlita tailing me. 

My eyes widen after realizing something. My heart suddenly beat erraticaly. My breath become uneven. My palm become cold and my knees somehow tremble. 

"Please be safe." I texted her.

"Ted!" Napaangat ang ulo ko sa tumawag sa akin, si Miguel. "'Di ka ba uuwi?"

Tumango ako isang beses. "Una na kayo." Muntik pa akong mautal dahil sa naramdamang kakaiba.

When Miguel is now out of my sight may knees weaken even more that made me sit back on my chair. 

What the fvck! Why am I feeling this way? What does it mean?

Naiwan akong mag-isa sa classroom. Hindi ko alam kung ilang minuto o oras ang itinagal kong nakaupo para pakalmahin ang sarili. Basta lagpas alas sais na ng makalabas ako nang room. 

Tumungo ako sa parking lot na katabi lang ng gate para kunin ang motor ko. Dumeritso na ako sa bahay nila Carlita para sundoin siya sa date namin. Hindi na ako nag-abalang umuwi pa para magbihis. 

To Carlita: I'm already here.

From Carlita: Okay! Wait for a second.

Sandali pa ay lumabas na siya sa pulang gate na nasa harap ko. She's wearing a gray fitted dress na sleeveless. May di tali lang sa leeg niya. May sling bag sin siya na kulay baby pink. Naka light make up siya at nakalugay ang medyo kulot na buhok. Over all, she's beautiful and sexy. Kurbang kurba ang katawan niya kaya marami siyang manliligaw pero ako ang sinagot niya. 

"Hindi ka umuwi?" She look at me from head to toe frowning.

"Sorry. Kagagaling ko lang sa school." 

"Ginabi ka yata," She raise her brow and cross her arms on her chest.

Ito lang ang problema sa kaniya. She's overthink a lot to the point na paghihinalaan ka hanggang sa magalit siya at mag-away kayong dalawa. At kapag nangyari 'yon lahat ng paliwanag mo hindi na niya tatanggapin. 

She's actually not like these before. She's sweet and caring. Lagi pa niya ako sinu-surprise pero simula ng maghiwalay kami at magkabalikan, ganito na siya. Lahat nalang pinupuna.

Kunting galaw magtatanong. Kunting tingin sa babae, magseselos. Kapag may binanggit na pangalan ng babaeng hindi niya kilala, aawayin ka agad. Kapag may tumawag sa'yong hindi naka-save na number, humanda ka nalang. Marami pa siyang bawal sa akin ngayon kompara noon. 

She said, because I love you. Ayaw ko lang mawala ka ulit sa akin. 

Apat na araw na simula ng magkabalikan kami. Medyo nasasakal pero wala akong pakialam dahil mahal ko siya. 

"Sorry. May tinapos lang." 

"Anong tinapos mo? Ha?" Tunog pagdududa na.

I close my eyes and took a deep breath. "Please, Carlita. Don't start." 

"Bakit? Nagtatanong lang naman ako ah! Unless may tinatago ka," 

Hindi ko na siya pinansin at pinaandar nalang ang motor. Handa na akong umalis ng pigilan niya ako.

"Where are you going? Magde-date tayo ah!" 

"Date? Tapos ano? Mag-aaway tayo? Huwag nalang, Carlita." Inalis ko ang kamay niya pero humarang siya sa harap. 

"Carlita, ano ba!" Inis kong sigaw.

"You're weird! Ano? Hindi ka pa rin ba nakikipaghiwalay sa Clariz na iyon?" 

Fvck! She mentioned her! Ayaw ko na nga munang isipin siya dahil sa tuwing ginagawa ko ay may kakaibang pakiramdam ang umuusbong sa dibdib ko na hindi ko alam kung ano!

"Ano? Bakit hindi ka makapagsalita?" 

"Carlita, I already told you last night that I broke up with her. Magkasabay pa nga tayong umuwi kagabi diba?"

"Then why are you being like these?" 

"Being what?" 

"That!" She pointed at me. "You're acting wierd. Tapos galit ka sa akin. Wala naman akong ginagawa sa'yo ah! Maybe you're acting like that because of her."

Mariin akong napapikit. Damn! Anong nangyayari sa akin?

"Nagagalit ako dahil sinisimulan mo naman para mag-away tayo. Ginawa ko na ang lahat, Carlita! Lahat ng gusto mo. Bakit hindi mo parin makita hanggang ngayon!" Napahilamos ako sa mukha. "Since then, I did all of your bidding. Lahat ginawa ko para sa'yo. Lahat kahit nagdududa na rin ako sa inyo ng pesting Ian na 'yon! Pero hindi kita kinompronta dahil natatakot akong iwanan mo ako kaya ginawa ko ang lahat para manatali ka sa akin, Carlita. Oras ko binigay ko sa'yo. Lahat ng bagay na gusto mo binibili ko. Ako na ang gumagawa ng project, assignment at research mo pero fvck! What did you do, ha? You cheated on me! And another fvck for you for choosing that fvcking Ian than me." 

Hindi ko na napigilan pang maiyak nang balikan ko ang nakaraan naming dalawa. 

"3 years Carlita. 3 years tayo pero pinagpalit mo 'yon sa ilang buwan lang na pagkakakilala mo kay Ian, tang*na." 

I saw her shed a tear. Dati rati ayaw ko siyang makitang umiiyak. Agad ko siyang yayakapin para hindi na maiyak pero ngayon, hindi ko siya kayang lapitan. 

"Don't dwell on the past, Ted. It's not about me. It's about you right now-" I laugh sarcastically so she could stop talking.

"You have the gut to tell that to me?" I scoff. "Carlita, dahil sa pagmamahal ko sa'yo may nasaktan ako! Dahil sa pagiging desperada kong bumalik ka sa akin nagawa kong manggamit ng tao para pagselosin ka! Nagawa kong saktan si Clariz na nananahimik lang sa tabi para sa'yo. Tapos ano? Ako pa ngayon ang pagdudududahan mo na may kabit?" I smirked amd wipe my tears. "Sino sa ating dalawa ang nagloko?" She can't able to answer as she cry and sob. 

Alam kong nasasaktan ko na siya ngayon sa mga pinagsasabi ko pero hindi ko na kaya pang baliwalain. Wala siyang narinig sa akin kahit pa noong pinili niya si Ian kesa sa akin. Kahit pa pinagmukha niya akong tanga, wala akong sinabi. Ngayon lang!

"Kaya ka nagkakaganiyan ngayon dahil natatakot kang baka maghiganti ako sa'yo. Na baka gawin ko rin ang ginawa mo sa akin. Kaya selos na selos ka kay Clariz. Tama ako diba? Kaya ang higpit mo ngayon sa akin dahil natatakot kang masaktan kita!" 

"Oo!" She shouted. "Because she's a treat to me." 

I scoff. "How so? I used her, Carlita. Hindi mo ba naiintindihan 'yon? Ginamit ko lang siya. Sinaktan ko siya-" 

"Iyon na nga, eh!" Pumiyok siya. "Ginamit mo siya. Ginamit mo lang ba?" I frowned. "Dahil sa nakikita ko sa'yo kapag magkasama kayo... iba eh." 

"You're overthinking again." 

"I am not." She denied. "I saw how you treat her. I saw your gestures. Y-you cared for her and... I saw... I saw love in your eyes," agad siyang napaupo sa gilid ng kalsada at lumakas ang hagulgol niya matapos magsalita.

"T-that is why I am like this. Y-you're right. She's a threat 'cause I feel it! I feel it, Ted, that you love him! Lahat ng mga sinabi mo at mga ginawa mo para sa kaniya... masakit man sabihin pero halata ko eh... kita ko sa mata mo na may nararamdaman ka na rin sa kaniya..." 

Pareho na kaming umiiyak at sa mismong tapat pa ng bahay nila. 

Para na siyang batang inaway sa sitwasyon niya sa kalsada. Gusto ko man siyang lapitan para aluin ay hindi ko alam sa sarili ko dahil may parte sa akin na ayaw siyang lapitan. 

Hindi ko siya kayang makitang umiiyak kaya maspinili kong umalis nalang kesa panoorin siya at masmasaktan ko siya. 

I love her... but something already change when we broke up. Ganon naman talaga siguro. Lilipas din 'to.

Tumambay muna ako sa tulay malapit sa bahay namin. Nakasandal ako roon at nakatingin sa kawalan. Nagmumunimuni sa mga nangyari. Sa relasyon namin ni Carlita, kay Clariz, at sa.. nararamdaman ko. 

After reading her diary. I know something change. 

Mahal? Do I really love her? Iyon ba ibig sabihin ng kakaibang nararamdaman ko ngayon na hindi ko maipaliwanag? Kinukolangan ng hangin at lakas ng kabog ng dibdib? 

Hindi naman ganito ang naramdaman ko kay Carlita. Mahal ko si Carlita. Alam kong siya ang mahal ko. Mula noon hanggang ngayon. Hindi naman gano'n kadaling mapalitan ang tatlong taong relasyon namin sa halos dalawang linggo lang kay Clariz. 

Malabo...

Sobrang labo...

Sobrang labo ko dahil hindi ko rin alam ang sagot. Fvck!

Alas dies na ng gabi ako umuwi. Buti sanay na sila mama at papa sa akin kaya walang kaso sa kanila kung anong oras ako umuwi. 

"Kuya," biglang litaw ni Melody -- bunsong kapatid ko. 

"Bakit?" Hindi ko siya tinignan dahil baka mahala niya ang pag-iyak ko. 

"May kilala ka bang Clariz ang pangalan?" Nanigas ako bigla pagkarinig ko sa pangalan na binanggit. Ito nanaman ang puso ko at lakas ng kabog. 

"Bakit?" 

"Parang pamilyar, eh. Parang nakita ko na siya kuya somewhere, hindi ko lang matandaan. Ang nakalagay dito taga ASU din siya. Baka naman kilala mo?" 

"Hindi. Wala akong kilalang Clariz." Suntok sa buwan ang pagtanggi ko sa kaniya sa bigat ng nararamdaman sa pagbigkas ng bawat salita. 

Hindi ko na hinayaan pang may idagdag na tanong si Melody tungkol sa kaniya dahil hindi ko kakayanin. 

Sa bawat pagbigkas o kahit marinig man lang ay maslumalala ang nararamdaman ko.

I vividly remember how hurt she was last night. How her eyes surrounded by tears when I broke up with her. 

Nakokonsensinya ako. 

My phone vibrated. 

From Carlita: Let's talk, please. I love you.

No. Not now. Not tomorrow. Not on the other day. I don't know but... just.. not now! 

Baka masmasaktan lang namin ang isa't isa kapag nag-usap kami lalo pa't nababaliw na ako sa nararamdaman kong hindi ko maipaliwanag. 

Tinignan ko kung nag-reply ba si Clariz pero wala. Nag-aalala ako. 

To Clariz: I'm sorry, Clar. We'll talk soon. Please be safe and please reply.

Hindi ko alam kung bakit pa ako naghihingi ng reply gayong malabo niya iyong gawin dahil nasaktan ko siya. I played with her. 

Did I really played with her? 

Do I really meant all I've said and done with her? 

Do I like her? No... do I love her? 

Pero bakit ganito ang nararamdaman ko? Kinakabahan ako sa hindi ko alam na rason.

Umiling ako. Nakokonsensiya lang ako sa panloloko ko. Carlita is still the one I love. Alam ko, dahil ako maslubos na nakakaalam sa nararamdaman ko. 

Itinulog ko nalang ang lahat ng iyon. Kinabukasan, araw ng linggo ay naiwan akong mag-isa sa bahay dahil hindi ako sumama sa simba. Second mass na sila nagsimba dahil hindi sila nagising kaninang madaling araw. 

Pagkatapos kumain ay nagkulong ako sa kwarto ko. Kinuha ko ang bag para gawin ang lahat ng assignment para hindi ko na maisip pa ang mga pinoproblema kagabi ngunit mapaglaro talaga ang tadhana dahil imbes na libro ang makuha ko, black notebook na diary ni Clariz ang nailabas. 

Diary ito at personal. Wala dapat ito sa akin pero gusto ni Althea na basahin ko ito. 

Nabasa na ba niya 'to? May kailangan ba akong dapat malaman dito kaya niya pinapabasa sa akin?

Dahil sa naisip ay isinantabi ko muna ang mga gawain at iyon ang binasa.