Chapter 15

A/N: sorry sa mga typo and grammatical error. Happy reading!

Click the English translation for those who prefer English. This chapter written in mixed Tagalog and English.

==========

October 04, 2019

The day: Unscared Fiesta 

Maaga akong nagising hindi dahil sa maaga ang pasok ko kundi dahil sa maagang paghahanda dahil fiesta. May handa kasi kami ngayon kompara noong nakaraang taon na nakihalo lang kami kina Uncle Juanito. 

Kaninang madaling araw pa gising sina Mama at Papa dahil nagluluto kasama ang iilan nilang kaibigan na tumutulong. 

Alas nuwebe pa ang pasok ko ngayon kaya nakatulong pa ako sandali. Naitext at natawagan ko na rin ang iilan sa mga kaibigan ko para imbitahin. 

Masaya akong naghanda para pumasok. Nai-chat ko na rin ang mga kaklase kong huwag mag uniporme o 'di kaya'y magdala nalang ng extra para doon nalang magbihis sa school total half day lang naman kami ngayon. 

Nagsuot lang ako simpleng black fitted jeans at white fitted shirt na may print na 'be free and you're mind will be at peace'.

Tulad ng nasa print ay iyon ang ginawa ko. I let myself be free; be free at problems, be free at worry, be free at negative thoughts so my mind are at peace.

I let myself be my normal self.

Paglabas pa lang ng bahay ay may nakita na akong kasamahan ni Ian na nakasakay sa motor na blue. Nakasuot siya ng itim at nakasumbrero. 

I should be afraid and scared by now but I don't feel anything. In fact I walked towards him ang give him some food I bring for my classmates.

"Hi! Cassava cake?" Alok ko pa sa kaniya na ikinataka at gulat niya.

Hindi siya gumalaw at tinignan lang ang supot na inilahad ko kaya ako na mismo ang kumuha sa kamay niya at inilagay roon ang Cassava. 

"Ako nagluto niyan kaninang alas singko. Masarap 'yan." Magiliw kong sabi at nakangiti. "Sige ah, una na ako. Baka ma-late pa kasi ako." 

Nakakailang hakbang pa lang ako nang may pumasok sa isip ko kaya humakbang ulit ako pero paatras para maharap ang lalaki kanina.

"By the way, sa ASU rin naman ang punta mo diba?" Tanong ko at tumango siya. "Baka pwedeng isabay mo ako?" Mas tumingkad ang mukha at ngiti ko. Sinilip ko pa ang pwesto ng motor sa likod niya.

Ilang minuto akong naghintay sa sagot niya dahil nakatingin lang siya sa akin na nagtataka. 

"Siraulo ka ba? Gusto mo ba talagang mapahamak?" Sikmat niya.

"Sinabi ko bang ipahamak mo ako? Sa ASU lang naman ang punta natin ah! Doon ka nag-aaral at doon din ako. Tsaka isa pa, kapag sumakay ako susundan mo rin naman ako kaya masmabuting sumabay nalang ako sa'yo. Bukod sa makakalibre ako ng pamasahe eh hindi ka pa mahihirapan sa pinapagawang pagbabantay sa'yo sa'kin." 

"Baliw ka ba?" 

"Baliw kay Teddy. First love ko 'yon eh!" Tumawa pa ako.

Umiling iling siya. "Tss... sakay!" 

"Yes! Thank you." Ako at umangkas na.

Isinukbit niya ang bag niya paharap at bahagya akong yumakap sa kaniya. Humagikhik pa ako dahil sa biglaan niyang pagtayo. 

"Huwag mo 'kong yakapin!" 

"Arte mo! Ikaw pa lugi? Huwag kang mag-alala walang malisya 'to. Hindi kita type. Unless..." he frowned. "Type mo ako." 

"Bumaba ka nga!" 

"Joke lang! Sige na, tara na! Mali-late na tayo eh. 'Dami mong arte." 

On our way to school, hindi nawala ang pagkakangiti ko. Totoo ang ngiti ko. Ewan ko rin kung bakit nakakangiti ako ngayon. 

Panay din ang kaway at bati ko sa mga kasamahan ng lalaking kasama ko. May nakakasalubong kasi kaming nakamotor din at sumasabay sa bilis ng takbo namin.

"Art! Bakit mo angkas 'yan?" Pasigaw na tanong ng kasamahan niyang nakasakay sa pulang motor na pumuntay sa amin.

"Siya kausapin mo. Baliw 'to pre!" Sagot naman nito. 

"So, Art is your name. Nice name!" Sabi ko. Hindi naman siya nagsalita hanggang sa makarating kami sa school. Lahat kami dumeritso sa paking lot.

Pagbaba ko ay natawa lang ako sa itsura nila. Ang iba sa kanila may itsura, ang iba naman ay ewan ang itsura. Halatang mga takaw sa gulo at mahirap pagkatiwalan hanggat makasama at makilala mo.

I don't trust them but I can't push them away nor escape from them. Mangyari na ang mangyari pero alam kong walang mangyayari dahil makakasama ko si Teddy mamaya. I'll invite him on our house since my father also want to see him, kaya kampante ako. 

Pero ang kalahati ng utak ko ay sinasabi na huwag akong makapante pero naghahari na iyon sa akin dahil malaki ang tiwala ko kay Teddy. 

As long as Teddy is with me, I'm safe. And I also trust Teddy's words. 

"Nga pala, since fiesta naman sa poblacion at sinusundan niyo rin naman ako, why not stop by on our house? Kumain kayo doon. Marami kaming handa, okay?" Nakangiti kong alok. "Bye! See you later!" 

Alam ko naman kasing makikita ko pa rin sila kahit saan man ako magpunta. That's their part on the game. The game were only four are participants: Ian, Carlita, Teddy and Me. Others are just staff and organizer's, I guess.

Pagdating sa room ay lahat sila ay hindi nakauniporme. Ibinigay ko naman ang dalang Cassava cake kina Althea at kay Alas. 

Hindi pa man nagsisimula akong klase ay parang uwian na dahil excited silang maki-fiesta. 

Pagkatapos klase ay agad silang nagsigawan bilang pagdiwang. Eleven thirty pa lang pero pauwi na kami. 

"Guys, kita nalang tayo sa bahay! Sumama kayo sa mga nakakaalam. Bye!" Sigaw ko sa loob ng room bago lumabas. 

Kasama ko sina Althea, Decilyn, Jamaica, Jercel, Rhealyn at Alas, papunta kaming building nina Teddy dahil iimbitahin ko rin. Syempre! Mawawala ba naman ang boyfriend ko?

Pagdating namin roon ay kakalabas lang nila. Agad ko naman akong nakita ni Miguel.

"Ms. Vibe!" Bati nito sa akin.

"Happy fiesta, Clar." May pahiwatig naman na sabi ni Christian na tinawanan naming lahat. 

"That's why I'm here. I am invting the three of you on our house. Ano? Game?" 

"Ayon oh!" Si Miguel.

"Syempre naman!" Christian.

"Sunod nalang kami mamayang alas kwatro. We still have class later at twelve fourty." Si Teddy. 

Agad namang bumagsak ang mukha ng dalawa. 

"Cut muna tayo, pre," aya ni Miguel.

"Oo nga. Ngayon lang naman," segunda naman ni Christian.

"Kayo kung gusto niyong bumagsak. May long quiz tayo mga gago!" 

Natawa ako sa kanila. "Sunod nalang kayo. Kasama niyo naman si Teddy. Alam niya bahay namin." 

"'Yon oh! Tapos na pala ang meet the parents," pang-aasar ni Miguel.

Si Miguel naman talaga ang laging nangunguna sa pang-aasar. 

Umiling lang si Teddy at inakbayan ako. Sabay kaming lahat na bumaba ng building pero naghiwalay rin kami dahil sa cafeteria ang punta nila para kumain dahil isang oras lang meron sila at magre-review pa raw. Kami naman ay pauwi na. 

Hindi kami nag-commute dahil dala ng boyfriend ni Althea ang kotse nito. May motor din ang parehong boyfriend ni Rhea at Jamaica, kaya kasiya kami sa backseat dahil apat lang kami roon. Si Dess, Jercel, Alas at Ako. Nasa front seat naman si Althea.

Sa byahe ay hindi talaga nawala ang mga sumusunod sa akin pero inignora ko na ang presensiya nila. Tsaka ko na sila iintindihan kapag talagang pumunta sila ng bahay. Inaya ko kasi sila.

Minsan talaga ang bobo ko. Inaya ko ang mga taong may balak na masama sa akin. Pero iyong so Art kanina na naghatid sa akin ay ramdam ko na mabait siya. Actually, mabait rin naman si Ian, nabulag lang talaga siya sa pagmamahal kay Carlita kaya niya nagagawa ang mga ginagawa niya ngayon. Kaya pati ako na walang kinalaman ay nadamay. Pero ano pa nga bang magagawa ko? Registered na raw ako sa laro eh. 

Agad ko silang inasikaso sa bahay. Naroon na rin ang iilan pang mga kaibigan ko. Mga dating kaklase noong junior high at senior high. Pati iilang mga pinsan naroon rin kaya busy ako masyado kakaasikaso sa bisita. 

Nakakain lang ako ng medyo humupa ang mga bisita. Sa table ako nina Althea na kumakanta na ngayon sa videoke. Ako at si Alas nalang ang kumakain dahil talagang hinintay niya ako. Ang sweet naman. 

Nagkukwentohan at asaran lang kami sa table namin habang umiinom rin. May emperador kasi sa harap namin na hinaloan ng Jamaica. Inasar pa namin si Jamaica dahil kapareho niya ng pangalan ang hinalo sa inomin.

Nang matapos kumain ay nakisali na rin kami sa kantahan. Nakakadalawang emperador na kami kahit alas tres pa lang ng hapon. 

Hindi pa man nauubos ay himinge na sila ng isa pa pero umayaw na ako dahil may inoman pa mamaya sa park. 

Kumanta si Alas ng love song at naghiyawan ang mga kasama ko dahil sa akin siya tumingin. Palibhasa kasi memoryado niya ang lyrics.

Pagkatapos niyang kumanta ay hinarap niya ako tumingin mismo sa mga mata ko. Ang mga kasamahan naman namin sa lamesa ay nanonood lang. 

"Anong trip mo?" Tanong ko.

"I just want to give you this..." aniya at may inilabas na maliit na pulang box. Kaparehong box na inilabas niya noon sa room. 

"Bibigyan mo ulit ako hook?" 

He laugh. "No. This time, it's true." Binuksan niya ng box at lumantad sa amin ang singsing na may maliit na diamond. 

"Are you proposing to me, Mr. Martin Ace Avinio?" 

"Kung pwede lang sana kaso may boyfriend ka kaya regalo ko lang 'yan sayo." Kinuha niya ang sing sing at isinuot sa akin. "Noong acquaintance ko pa dapat 'to ibinigay kaso naunahan ako ng kaba lalo na sa nangyari," I know his pertaining to the accident kiss made by my stupid move. "Ayon tuloy hindi ko naibigay at naunahan pa ako. Kaya regalo ko sa'yo 'to. I just hope you accept it."

I looked at him and slowly form a smile. "Thanks. It's beautiful." 

"Just like you." 

Nang-asar naman sila Althea pero sinaway rin mismo ni Alas dahil nga may boyfriend na ako... na hanggang bukas na lang dahil one week na kami no'n. 

I only asked for one week and that's more than enough. I really do love Teddy that I can let him go just to see him happy. I know, I can feel that he's happy with me and it's a genuine but I know he'll be more happy with Carlita. 

Maybe some people can call me stupid and desperate from begging for one week? But for me it is not. I'm giving my time to be ready to let go of him. 

Bago kami maghiwalay, I want to spend this fiesta with him. I want to create memories with my first love that I know I won't forget. 

Ganon naman siguro diba? Kapag mahal mo ang isang tao kaya mong gawin lahat makita lang siyang masaya. 

To be honest, story diary, I saw him talking Carlita. Not just a normal talk, I witnessed how they fixed their issues and getting back together after their exchanging apologies and I love yous'.

They'd back together exactly October 02, 2019, 11:39AM.

I'm sorry for not telling you, story diary. I just can't accept it that I am really nothing to him but someone he used to get the one he truely loves. I am just so stupid for not realizing that he never told me the three magic words yet I stayed still in his side, not broking up with him as I love him that much and let him used me and make me a fool. 

But even if I could turn back the time, I won't change any of the stupid things I did. It's actually not a stupid for me. It's funny, sharing how stupid I am but not totally feeling too.

Nagmahal lang maman ako. At siguro dahil nga first time ko kaya ako ganito. 

I am happy being Teddy's girlfriend. Having that title is enough for me even if it's just for one week. 

Kung tao ka lang, story diary, for sure sinapak mo na ako dahil ang gulo ko kausap. Walang saysay ang mga pinagsasabi ko. 

To make it all clear, I just love Teddy. And no one can beat that. 

Enough for drama. Time to share my negative thoughts about the Ian's game. 

I saw Art outside, three houses away, with four others. Hindi ko nalang sila pinansin kahit pa sobrang takot na ang nararamdaman ko. 

Oo. Takot na takot ako dahil sa mga narinig ko kahapon. Ian wants me dead. Not just me if Carlita will choose Teddy over him, the three of us will gonna die. 

I wanted so bad to tell my parents about it but I can't. These game sucks! Really fucking sucks! Why do Ian need to involve my friends and my sister on this game? I am the only connected with Teddy! 

Yes. The reason why I can't voice it our is because Ian threat me again. He sent me a photo of him with my sister, Grace, on his background saying: don't fucking try to tell others about these damn game if you still want to see your sister alive. 

I cried because of that. But I am still so persistent to ask for help so I called my Uncle John since he's a policeman but Ian sent me again a warning. 

A photo of my friends: Althea, Decilyn, Jamaica, Jercel and Rhealyn, laughing at the cafeteria with a note saying: you're a brave girl than I thought so I ready myself for an exciting show. You don't have to be scared, beautiful. I still have a heart that's why I told you what you can do to win this game. Just play silently, do your best and we're done. No need to asked for someone's help. The registration is already closed.

All of it was sent last night. After that warning of him I never dared to asked for someones help. I'm scared that he'll involve Alas on this game since he approached him yesterday -- recruiting him. 

All I could do is cry and cry and cry again nonestop until I fall asleep. And when I woke up early in the morning, I felt nothing. It's like I'm readying myself for my death? That I accept whatever gonna happen later. But at somepoint, seeing Teddy earlier make me feel breath at peace. He gave me hope without him knowing. 

Damn! I'm so smitten of him eh? 

I know I can win these fucking suck game. Teddy may not love me back but I know he still cared for me. For my safety. Afterall, he saved me from Ian twice, so I know he can still save me this time. 

I trust his words. His words is powerful so don't mind what I wrote. I am not saying goodbye. I'm not gonna die. I have Teddy's words.

I am here in my room, writing what happened in my life after Alas gave me his gift. I feel so guilty of him. I can't reciprocate his love for me. Does he love me? He never say it though. He just told me he likes me not love me. 

Damn! This is my problem, I guess. Assuming things. Involving everything in love even it doesn't mean anything.

Anyway, Teddy is already here and It's 4:23PM. Aasikasohin ko lang sila lalo pa't narinig ko na rin ang pagtawag sa akin ni Papa. 

I'll be back tomorrow to continue writing. It's not yet done.