16

The other day came and Antoinette not in the mood to meddle with anyone. She even went in her office late in the afternoon, not minding her daily routine on visiting their project site. 

Babawi na lang siya bukas, aniya sa isipan.

"Good afternoon, President."

She even ignored her employee's greetings, giving back a silent nod and passed by.

Parang ang bigat ng pakiramdam niya paggising pa lamang niya kaninang umaga kaya hindi agad siya nakabangon. Hindi naman sila masyadong naglasing ng kaibigan kagabi. Isang bote lamang ng tequila ang kanilang ininom dahil may trabaho pang ginagawa si Cia. Pero she's feeling a sack of rice on her back, not knowing what's the real reason.

Ang babaw naman niya masyado kung ang hindi pagsipot ng binata ang kinasasama ng loob niya, she murmured again even she knew that her reason.

Nagpatuloy lamang siya sa paglalakad papunta sa executive elevator. She didn't even bother to looked with anyone. Hinayaan lamang niya ang sariling mga paa na pumunta sa kanyang opisina.

"Madam! Kanino ko pa po kayo hinihintay!," natatarantang bungad sa kanya ng sekretarya.

Kunot-noo naman niya iyong tinignan pabalik habang dire-diretso pa ring naglalakad papasok sa loob, "What are you talking about? Ang pagkakaalam ko wala naman akong na-miss na meeting," she even defended herself kung ang pagiging late niya ang kinatataranta ng dalaga.

Sumunod sa kanya ito papasok, hindi pa rin nagbabago ang ekspresyon sa mukha, "Ma'am, nakalimutan niyo na po bang ngayon iyong dadaluhan niyong seminar?," nag-aalangang tanong nito pabalik.

Natigilan naman siya sa balak na pag-upo sa kanyang swiveling chair, she slowly looked back at her secretary, "Seminar? I forgot," she licked her lips upon remembering what date today, sana naman ay mali ang iniisip niyang nakalimutang importanteng event ngayon.

Bumadha naman ang pangamba sa maamong mukha ng babae, "For real, Ma'am? Didn't you check your emails last night po? I sent your schedule for today po."

Mas lalo siyang na-stress sa narinig, "I turned off my phone last night and I didn't checked my emails," sabi na nga ba niya at hindi bagay sa kanya ang pagda-drama! May nakakalimutan siyang mas importanteng bagay! Dammit!

"Ma'am, if you're not pranking me, we're doomed. You are scheduled to deliver your talk this afternoon in your alma mater. Hindi naman po ako nagkulang sa pagpapaalala," napayuko na lamang ang dalagang kaharap, biting her nails, halatang kabado kagaya niya.

She heaved a sighed, "My bad, but no worries, tuloy pa rin ang talk ko sa seminar, how many hours left before we need to go?," this is all her fault! Kung hindi siya masyadong naging tamang hinala at hinintay na lamang ang paliwanag ng binata, wala sana siyang makakalimutan!

Her secretary looked at her own wrist watch, "2 hours, Madame," maikling tugon nito.

She's doomed! How can she make her own speech within the available hours? Ano 'to? Impromptu? Pakiramdam niya ay bumalik siya sa pagiging highschool student sa kalagayan niya ngayon. She's not even prepared with her outfits! She needs Cia right now!

Tumango-tango naman siya sa kaharap, accepting her fate, "Okay, then, give me an hour. Then, can you call Leticia? Ask her for my formal dress, please tell her this is urgent. And come back here after, sasamahan mo ko sa seminar, understood?," she even made her voice confident kahit siya ay hindi niya alam kung paano tatapusin ang araw na ito.

Her secretary nodded as well, "Alright, Madam. I'll be back po," she answered and after she turned her back, leaving her own office.

Napahilot naman siya sa sariling sentido bago dahan-dahang umupo sa sariling upuan.

She was about to closed her eyes nang mapansin niya ang dalawang bouquet ng rosas sa sariling lamesa. Wala sa sariling inabot niya ang isa at binasa ang maliit na note.

hope your day will be fine. good luck to your talk later, engineer. i believe in you!

-V.K.

Galing ito kay Vixen, hindi siya maaaring magkamali. Base pa lamang sa sulat-kamay nito at ang initials.

Napailing na lamang siya sa sarili. Not knowing what's his real agenda at may mga pakulo pang ganito. Pero kahit papaano ay na-appreciate niya ang effort ng binata. Unti-unti ay napapaniwala na siyang mabuti ang motibo nito sa kanya.

Kinuha niya ang isa pang bouquet at binuksan ang maliit din na papel.

baby, don't be mad at me. i know i'm a disappointment for ditching you yesterday, my apology. would you forgive me?

-your baby

This is from Leo, she knew it! Kahit papaano ay nawala ang sama ng loob niya sa binata dahil sa nabasa. Pero napalitan iyon ng pagtataka kalaunan, paano nalaman ng binata kung saan siya nagtatrabaho?! Kakabahan na sana niya nang makita pa ang isang maliit na papel sa bouquet, parang isiningit lamang at hindi talaga kasama sa presentation.

Toni my dear, this is Cia, I personally asked someone to deliver that bouquet in your office dahil ako ang ginugulo ng Attorney mo! He even personally went here in my unit, asking your whereabouts while holding that filthy bouquet! Kaya please lang, dear, pansinin mo na 'yang si Leo!

Natatawang binitawan niya ang hawak na papel, kahit sa sulat ng kaibigan ay rinig pa rin niya ang napakaarteng boses ng dalaga.

She opened her phone, suddenly have the urged to thank her dearest friend. But when her phone lit up, consecutive unread messages and missed calls exploded on her notifications. At ang mas nakakagulat ay sa iisang tao ito, all of it came from Leonardo!

10 missed calls

From: Leo

baby, are you home?

hey, answer me.

are you mad?

damn! why you're not here in your condo?

where are you right now, baby?

please, talk to me.

why you're not answering my calls?

i'm so sorry, baby.

Kagat-labi siya habang binabasa ang mga mensahe ng binata. Hindi niya alam kung bakit ngunit ang kaninang masamang pakiramdam niya ay napalitan ng munting kaligayahan! Sinuyo lang naman siya sa unang pagkakataon ng binata!

She typed a reply.

To: Leo

i'm not mad, baby, just got busy last night unable to answer your calls. anyways, thanks for the flowers, i appreciate it.

And with that she locked her phone, biting her nails, controlling her emotions. Nakalimutan na niya ang balak na pagpapasalamat sa kaibigan. Ang babaw lang talaga ng kaligayahan niya pagdating sa binata. She's really crazy!

Patuloy pa rin siyang tahimik na kinikilig sa kinauupuan nang muli niyang maalala ang seminar na dadaluhan. Yes, her talk! Dammit! She almost forgot!

ABALA siyang nililibot ang paningin sa kabuuan ng dating eskwelahan noong siya ay nasa hayskul. Marami na ang nagbago sa bawat sulok nito, kagaya na lamang ng bago nitong pintura, mga bagong building na ipinatayo at ang muling pagkakaayos ng mga inabandonang sulok ng eskwelahan.

She was just interrupted reminiscing her old self in her alma mater when suddenly an old lady approached her, "Toni, sad to say ma-a-adjust ng isang oras ang seminar natin, hindi pa kasi pwedeng palabasin ang mga bata, they are taking their last test," nakangiti at malumanay na paliwanag sa kanya ng ginang.

A small smile crept on her lips, "No worries po, Ma'am Delga, I'll just roamed around to kill the time," she answered back looking at her teacher in Philosophy way back.

"Ang laki na talaga ng pinagbago mo, Toni," her teacher suddenly said while admiring her face. Kahit may mga puting buhok na ito ay hindi pa rin kumukupas ang magandang mukha ng guro.

"And you're still the same, Ma'am," she inserted her both hands on her blazer's pockets.

Her teacher laughed a bit, "Bolera. Parang dati lang isa ka pa sa mga estudyanteng tinuturuan ko. Ngayon isa ka ng ganap na Engineer, natupad mo na talaga ang mga pangarap mo sa buhay, anak," upon hearing the word "anak", her heart melt, tila kay sarap pakinggan ito nang paulit-ulit.

"I will never achieved what I have, Ma'am kung hindi dahil sa inyo. You helped me to grow and build my very own self. Hinding-hindi ko makakalimutan ang mga philosophy niyong pinabaon sa akin," gusto na niyang maiyak ngayon, dahil tila bumabalik sa kanya ang lahat ng pinagdaanan.

Umiling naman ang ginang at hinawakan pa siya sa balikat, "I just guided you on the right track, pero ikaw pa rin ang gumawa ng lahat. And I'm so proud of you, Toni. I can't wait for your speech later."

"Thank you so much, Ma'am Delga, for everything," madamdaming wika niya and a small tears fell on her eyes, masisira pa ata ang makeup niya!

"Wala iyon, Toni. Basta ang aking paalala, give back to the people who helped you in your worst time, iyon lang masaya na ko," her teacher hugged her tight and let go her after a minute, "I have to go, Toni, aasikasuhin ko pa 'yung conference room," muling wika nito, namamaalam.

"Alright, Ma'am. See you na lang po ulit mamaya sa seminar," nakangiting pamamaalam niya sa matanda.

Tumango naman ang huli bago ito tuluyang tumalikod sa kanya at pumasok sa isang building.

Napagpasyahan na lamang niyang libutin muli ang dating paaralan habang hinihintay ang oras. Hindi na siya naghanda pa ng scripted speech at mag-i-impromptu na lang siya mamaya, after all the talk all about how she made it. Kailangan niya lang ng puso para ma-deliver ng maayos ang lahat. Pinaiwan na lang rin niya ang kanyang secretary sa opisina dahil baka may biglang pumuntang clients o suppliers. Kaya na naman niya ito, nag-panic lang talaga siya kanina.

"Baby, you're here."

Kusang huminto ang kanyang mga paa sa balak na paglalakad papunta sa isang buildung. She knew that voice!

Dahan-dahan siyang humarap sa binata, "Leo?," she asked obviously, of course this is the Leo she knew not his clone.

Leo filled their gap and hugged her tight, giving her a warm embraces, "I'm sorry, baby about yesterday. May biglaan lang talagang nangyari kaya hindi ako nakasipot," he explained upon releasing her from his arms.

Marahan naman siyang umiling, "No, I understand. Kahit anuman ang dahilan mo kahapon, uunawain ko," she hold his both cheeks, pinching it a bit.

Lumamlam naman ang kulay asul na mata ng binata, "Thank you for understanding me, baby."

"Anyways, why you're here, baby? How did you know where to find me?," tinanong na niya bago niya pa tuluyang makalimutan ang gustong itanong sa lalaki.

The guy just popped up from nowhere!

"May talk ako dito, pero mamaya pa raw kaya naglibot na lang muna ako. How about you?," Leo hold her waist firmly and even kissed the top of her head.

"Oh! I have a talk, too!," she exclaimed upon knowing that they are both delivering a speech in the same room, so nostalgic!

Leo smirked, showing his boyish side on his formal attire, "Really? That's great. We have an hour before the seminar, let's go somewhere. I missed you," pilyong wika pa nitong muli bago siya hinila nito sa kung saan.

Nagtataka namang nagpatinaod siya sa binata, "Where are we supposed to go, baby?," she cluelessly asked.

The latter just kissed him on her lips for a seconds and murmured on her left ear, giving her a goosebumps, "In heaven," he even bit her ear! Damn Leo!

She can't even wait for that heaven!