26

Days and weeks had passed, at hindi niya inungkat sa binata ang naging pagkikita nila ng nobya nito. Dahil wala naman siyang nakikitang dahilan para sumbatan ang lalaki, siya naman kasi ang nagsumiksik sa kwento ng binata.

Kaya kung masaktan man siya sa katangahan niya. It's all her fault, not his.

"What do you want to eat, baby?," malambing na tanong niya dito habang naghahalungkat ng mga rekados sa cabinet ng condominium nito.

Prente namang nakaupo si Leo sa high stool at nakapangalumbaba pa habang matamang pinapanood siya sa kanyang ginagawa, "How about you?," he asked playful.

Napairap naman siya sa ere at hindi na pinansin pa ang kalaswaan nito. Magluluto na lang siya ng kaldereta, wala naman siyang makukuhang sagot dito.

"I'll cooked kaldereta na lang. Matatagalan din ito, so manood ka na lang muna doon," at iminuwestra pa niya ang hamba ng binata.

Hindi kasi siya makakapagluto ng ayos kung nandito lang ang lalaki at wala pa itong baro pangtaas. Kitang-kita lang naman niya dito ang naka-alsa nitong katawan lalo na ang abs!

"I don't want," umungot naman ito na parang bata, pinahaba pa ang nguso.

Natatawa namang tinalikuran na lamang niya ito at nagsimula ng maggayat ng mga sangkap, "You're like a big baby," she spoke.

"I'm your baby, right?," muli na namang kuda nito.

"Yeah, whatever you pleased," he's really unbelievable, nakakaloka lang!

Pinanindigan nga ni Leo ang pananatili nito habang pinapanood siyang nagluluto. May mga sandaling nagsasalita ito ng kung ano-anong kapilyuhan pero hindi naman siya ginugulo sa kanyang ginagawa.

Napilitan nga lang itong lumabas nang mag-ingay ang telepono nito sa may sala. Malapit na rin naman siyang matapos sa pagluluto kaya ayos lang.

She poured her kaldereta on a big bowl at maingat itong hinawakan sa hawakan nito papunta sa sala.

Nakangiti pa siyang naglalakad papasok at may apron pang suot-suot. Ngunit agad ding naglaho ang kanyang matamis na ngiti sa labi nang marinig ang binata.

"Yes, Ai, I'll be there. Kakain lang ako then pupunta na ko diyan. No worries. Alright. Bye," Leo spoke at hindi siya nagkakamali na ang nobya nito ang kausap.

Nice timing naman, she thought.

Umarte na lamang siya na walang narinig at inabala na lamang ang sarili sa pag-aayos ng lamesa.

"We will eat na, baby?," Leo's voice interrupted her thoughts.

Ngumiti naman siya ng tipid dito, "Yes. Let's eat?"

Tumango naman ang huli, "Sure, baby. May kailangan rin akong puntahan pagkatapos nating kumain," he informed her.

Napakagat-labi na lamang siya at pilit na sineryoso ang mukha, "Okay, take care, then."

AFTER their lunch together ay umalis na nga talaga ito, halata pang nagmamadali. Hindi na lamang siya nag-kumonte ng kahit ano at hinayaan na lamang ang binata sa balak

And she's now here in a restaurant, kaharap ang isang kliyente nila, kasama niya rin si Vixen sa kanyang tabi.

"So, the deal was closed, Mr. Fuente?," she asked the old man in front of them.

The old man in suit nodded on them at inialok pa nito ang kanang kamay, "Yes,  Engineer De Silva. I'm relying now in your company."

She accepted his hand and smiled back, "You have my words, Mr. Fuente."

Binawi na naman ng huli ang kamay niya at bahagyang pumalakpak, "So, let's have now a formal lunch?"

She nodded, "Of course, Sir. Our pleasure to dine with you in this table," magalang niyang tugon, pinapanatili ang pormalidad sa boses dahil hindi lang naman basta normal na tao ang kaharap nila.

The waiters immediately served their foods chosen by Mr. Fuente. Hindi naman siya pihikan sa pagkain at alam naman niyang ganoon din ang binatang katabi.

"Not being nosy, Engineer, but you and Mr. Khalid looks good together," pagbabasag ng matanda sa katahimikang namamayani sa kanilang tatlo.

Natatawa naman siyang napailing sa kaharap, "We're just friends, Sir."

Hindi niya alam kung ilang beses na itong sinasabi ng mga taong nakakasalamuha nila. Pero kaibigan lang talaga ang tingin niya sa lalaki.

"Kaibigan nga lang ba talaga, Mr. Khalid?," sa binata naman ito tumingin habang sumisimsim ng wine sa kanyang kopita.

Vixen laughed a bit, "Sabi niya po, eh. Wala po tayong magagawa diyan."

"Ganyan talaga ang mga babae, Mr. Khalid. Sa simula mga pakipot, pero kapag dinaan mo sa tamang tiyaga at paghihintay, bibigay din 'yan. Ganyan na ganyan ang asawa ko, noong una ayaw sa akin, pero nang dinaan ko sa santong paspasan, ayun bumigay. Ito ngayon kami, 25 years ng magkasama at nagmamahalan," mahabang lintanya naman ng matanda. Old people really.

Vixen showed his mischievous smile, "Kahit kailan naman po, hindi ako nawala sa tabi niya."

Natigil naman siya sa pagkain at bahagyang napatitig sa lalaking nasa kanyang tabi.

She was just interrupted when she saw two familiar faces entered inside.

Malapad ang ngiti sa mukha ni Aishana habang nakalingkis ang braso sa braso ni Leo. While the guy showing a simple smile while talking to her.

Parang umulit ang sakit na naramdaman niya kanina lamang. Mas dumoble pa nga ata.

Ilang beses na ba? Ilang beses na bang pinamukha sa kanya na pangalawa lang siya sa puso ng lalaki? O baka nga wala pa siya sa puso nito, parausan lamang. Nakakatangina naman.

Humigpit lalo ang pagkakahawak niya sa sariling kubyertos. Pilit na humahanap ng lakas sa bagay na ito.

She suddenly felt Vixen's arms guiding her towards his chest, "Don't look. I knew what between you and that guy. And I won't asked anything. Just don't looked, I don't want seeing you in hurt," he murmured on her, now hugging her.

Hindi na niya pinansin pa ang matandang lalaki na nasa kanilang harapan. Dahil sa unang pagkakataon, he trusted Vixen with all her heart. She hugged him back and for the first time after so many scenes like this, pinakawalan na niya ang luha na ilang buwan niya ring inipon.

Akala niya kaya niyang tiisin lahat ng sakit na patalikod na binibigay sa kanya ni Leonardo. Pero tao pa rin pala siya, may hangganan, may limitasyon.

"Shh, darling. I'm here. Cry with all your heart. I won't leave you," Vixen still hugging her and patting her back to make her calm.

Sana ganyan din si Leo sa akin, she wished.

THE OTHER DAY, she found herself in front of Leo's unit. Nakalimutan pala niya kasing kunin ang handbag na dala-dala niya kahapon. It contains her some flash drives na importante sa kanilang projects.

Hindi na siya nakapagsabi pa sa binata dahil pagkauwing-pagkauwi niya ay nagkulong na lamang siya sa sariling kwarto. Nang gabing iyon, doon niya nilabas lahat ng sakit, umaasang mawawala rin ito kapag niluha niya ang lahat.

She took a deep breathe bago pinihit ang seradura ng pintuan nito. Mayroon naman siyang spare key kaya hindi na siya nag-abala pang mag-doorbell.

She was welcomed by silence. Which she found odd dahil kalimitan mga ganitong oras ay nag-aasikaso na ang binata para pumasok sa trabaho.

Mas lalo pang nangunot ang kanyang noo nang masilayan niya ang pares ng takong na nasa gilid ng doormat. Hindi naman ito sa kanya dahil hindi niya ito sukat.

Malakas ang tahip ng dibdib nang pumanhik siya pataas papunta sa kwarto ng lalaki.

Due to unknown reason, kinakabahan siya sa kung anumang pwede niyang makita sa loob ng kwarto.

You're just being paranoid, Toni, pilit niyang pinapakalma ang sarili.

She slowly hold the doorknob and twisted it to unlocked. And surprisingly, it's not locked!

Unang pagtapak pa lang niya sa loob ay natutop na niya ang sariling bibig. Gulat sa nasilayan.

Leonardo and Aishana on his bed, sleeping, sharing the same blanket. Ito rin ang kamang ilang beses nilang pinagsaluhan ng init ng laman ng binata. And now, he's sharing it with the other girl. At ang nakakatawa pa ay sa totoo nitong nobya.

Akala niya ay nabuhos na niya ang lahat ng sakit kagabi, pero hindi pa pala. Dahil doble-doble ang saksak sa kanya ng tanawing kanyang nasisilayan. Mas masakit pa ito sa sugat na natamo niya noong bata siya. Kasing sakit ito noong iniwan siya ng tatay niya.

This is so crazy! Hindi niya na alam kung ano ba siya sa kwento, kabit o extra? Puta!

With no gentleness, she leave that place. Ni hindi na niya muling sinilayan pa ang maamong mukha ng binata na mahimbing na natutulog, kaakap ang dalaga.

All she needs right now is a friend. Kaibigan na kaya siyang damayan sa lahat ng kanyang kadramahan sa buhay.

Nanginginig pa ang kamay habanh dina-dial niya ang numero ni Cia. She's now inside the elevator. At hinihintay na lamang niya itong makarating sa may parking lot.

"What's with us, love?," Cia asked on the other line, halatang naabala sa mahimbing na pagkakatulog.

"I need you, Cia," her voice becomes weak, nawala lahat ng kumpyansa niya sa katawan, her lips was trembling and her eyes still swollen, at gusto na naman nitong lumuha.

"The hell! Did he hurt you again? Ang tanga naman, Mary Antoinette!," Cia's angry voice enveloped on her ears.

"Karamay ang kailangan ko, Cia," nanghihina na talaga siya at hindi na niya alam kung paano pa siya nakarating sa sariling sasakyan na naka-park.

"Alright, my loves! Come here in my unit and then we'll go in Xiaxia's house," naging kalmado naman na ang boses ni Cia, naramdaman ata na wala talaga siyang lakas para makipagsabayan pa.

"Okay, I'll be there," she entered her car.

"Take care. Don't be a reckless driver, and I know that you are in pain right now. But please, don't do anything stupid. I love you, Toni," and with that Cia ended the call.

Nilapag na naman niya ang cellphone sa dashboard and she started the engine.

She was about to maneuvered the wheels when her phone suddenly beep.

With her trembling hands, she opened her phone just to welcomed by Leo's message.

From: Leo

have you been here, baby?

And upon reading his message, kusa nang nag-unahan ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan. Ang dami pa rin pala niyang tubig sa katawan.

Tangina! Bakit kahit sinasaktan na siya ng paulit-ulit ng binata ay mahal na mahal pa rin niya ito? Sirang-sira na siya pero kaya niya pa ring yakapin ng buong-buo ang taong sumisira sa kanya.

Ang sakit.