27

"Ang tanga-tanga talaga, friend. Hindi ka na nadala sa failed experience ko," Xiaxia spoke at her while sipping on her beer.

"I don't really know what to do, Xia," she said honestly, she's so hopeless right now.

Nandito siya ngayon sa bahay ng kaibigang si Xiaxia sa Marikina, totoo talagang dito sila tatambay ni Cia.

"Bakit kasi ang hilig natin sa gwapo? Mga manloloko naman. Looked at me, fell in love, at ano ang napala ko? Ayun, nabuntis ako ng maaga, tho hindi ko naman pinagsisisihan dahil mahal na mahal ko ang kambal ko. It's just nakakabobo talaga minsan ang pag-ibig," muli na naman nitong salita, tila binabalik-tanaw ang masakit na pangyayari sa kanyang buhay.

"Come on, Toni! Wake up! That's not you anymore. Hindi ganyan ang nakilala naming Antoinette," si Cia naman ang kumuda sa kanya, may hawak-hawak din itong bote ng beer sa kabilang kamay habang prenteng nakaupo sa sahig ng sala ni Xiaxia.

"This is me, Cia," pagpupumilit naman niya kahit alam niyang sa sarili niya na hindi talaga siya ganito.

"Oh, that's bullshit! Alam kong matagal ka ng patay na patay sa Attorney na 'yan, pero he's not healthy for you anymore! Looked at you! Sirang-sira ka na, love. Dahil sa sobrang pagmamahal mo diyan sa abogado mo, napapabayaan mo naman ang sarili mo! Please, mahalin mo naman ang sarili mo, Toni. Inhinyero ka pero boba ka! Ang ganda mo pero pumapayag kang pangalawa lang. 'Yung totoo, may utak ka pa ba?," Cia is really angry at her right now, at hindi naman niya ito masisisi.

She knows that this is all her fault.

"That's so rude of you, baby Cia," Xiaxia tried to calm down Cia.

Umirap naman ang huli at padabog na nilapag sa lamesita ang sariling bote, "Let's be real, Xia. I'm not a friend who will let her hope for nothing. That Attorney never been yours, Toni. From the very beginning, we all know that he has someone else. Pinagsabihan na naman kita diyan, diba? Hindi ako nagkulang, duh! But you still initiated na kasya ka, kahit hindi naman!," patuloy pa rin ito sa pangangaral sa kanya.

Lugmok naman ang sariling napayuko na lamang siya. She understand Cia's sentiment. Concern lang talaga ito sa kanya.

"Hilig mo kasi sa Attorney, Toni. Ma-prinsipyo ngang tao, nagsasagwan naman ng sabay sa dalawang ilog," unlike Cia, Xiaxia was more calm and controlled.

"I just love him to the point that I'm willing to be an option," she bite her lips to prevent her tears from falling.

"We've known you for so long, Toni dear. And seeing you like this, nasasaktan rin kami. You're a woman who got everything she wanted. A woman with pride and dignity. Huwag mo namang sayangin ang sarili mo dahil lang sa isang lalaki. Kahit sa huling pagkakataon, love yourself, my dear," naramdaman naman niya ang paglapit ng kaibigang si Cia, marahan siyang inaalo.

"Learned to let go things that will never be yours. To let go things that was hurting and breaking you. Matuto ka na sa mga pinagdaanan ko sa buhay, friend. 'Cause at the end, sarili mo lang ang kasangga mo," si Xiaxia naman ang naramdaman niya sa kabilang banda, giving her slight pats.

"There's so many person in this world, baby, hindi lang si Leo. Napakarami mong lalaki dati, tapos ngayon pumapayag ka na lang na ginagamit ka!," Cia's voice still on its angry tone but in a more calm way.

Maybe Leo is her karma from all the heartbreaks she has been given to those guys she broke, she thought silently.

"One week," she uttered in a low voice.

"Hindi ka pa rin ba titigil sa kahibangan mo, Toni?," binitawan na siya ni Cia at ramdam niya ang muling pagsidhi ng inis nito.

She raised her eyes and faced her friend, "I can't leave him in that way. I need closures before anything. But I promise, after that, ako naman. I'll try to bring back my old self. I'll try to love myself again. I'll try to free myself from this pain and love. And I'll try to...let go."

Nanginginig ang kanyang labi. Even her hands were trembling.

"Oh my baby Toni," puno ng emosyon ang mga matang niyakap siyang muli ni Xiaxia.

One week. After that there's no Leonardo Marasigan anymore. It's time for her to love first herself.

SHE'S inside of her condominium, wearing a white big shirt and a dolphin shirt and her hair was fixed in a messy bun.

Sinusubukan niyang aliwin ang sarili sa ibang mga bagay. Hindi rin siya pumasok sa trabaho at hinayaan na lamang muna kay Vixen ang lahat. Hindi pa rin kasi siya makapag-focus at baka pumalpak lang ang mga papeles na dapat niyang asikasuhin.

Leonardo and Aishana in one bed.

Paulit-ulit na nagrereplay sa kanyang isipan ang tagpong iyon. At sa bawat minutong nakikita niya ito sa isipan, ganoon pa rin ang hatid na sakit. Tagos hanggang sa kaibaturan ng kanyang dibdib.

Ayos na sana iyong mga mensahe. O kaya ang panaka-naka nitong mga tawag. Pwede rin 'yung mga di inaasahang makikita niya itong magkasama. At ang mga pagkakataong magmamadali ang binata para puntahan ito. Pero huwag naman pati ang tagpong makikita niya itong magkasama sa isang kama. Dahil alam niyang higit pa sa halikan ang maaaring mangyari sa kanilang dalawa. Sila ngang di naman magkasintahan nagtitikiman. Sila pa kaya? Tangina.

Her thoughts have been interrupted by the sudden ring on the door.

Wala naman siyang ganang naglakad papalapit doon at hindi na tinangka pang silipin kung sino ang nasa labas. Wala na siyang lakas para dito.

"Baby," Leo's voice welcomed her upon opening the door widely.

"Pasok," hindi na siya tumingin pang muli sa binata at piniling talikuran na lamang ito.

Maybe this is the right time for everything, after that, she'll try to be fine, she said silently with full of hope.

"Baby, about what you saw —"

Hindi na niya ito hinayaan pang magpaliwanag pa. She faced him with a smile, even though her eyes screams the opposite, "You don't need to explain, Leo. You don't have to. I understand. 'Cause after all this is my choice. Don't blame yourself, baby," malumanay niyang wika sa kaharap.

"But —," tinangka siyang hawakan ng binata ngunit siya na ang kusang lumayo.

Dahil napapaso siya sa bawat haplos nito. Dahil sa puntong mahawakan siyang muli ng lalaki ay baka makalimutan na naman niya ang tunay na pakay. Pagdating talaga sa lalaki ay napakarupok niya.

"One week, Leo. Just one week," kiming pakiusap niya dito, anytime lalabas na naman ang mga luha niyang hindi maubos-ubos. Malapit na ata siyang ma-dehydrate.

"What are you talking about, baby? Are you breaking up with me?," nagtatakang tanong sa kanya ng binata.

Sana lang ay mali ang nakikita niyang sakit sa mga mata nito. Sana lang ay hindi niya pinapaasa ang sarili. Dahil konting kalabit lang talaga sa kanya ay aasa siyang muli dito. Kahit sa kapiranggot man lang na atensyon mula sa lalaki.

"In one week, let's act like you love me. Let's act like you adore me. Let's act that I didn't knew anything and you, too. Sa loob ng isang linggo, Leo, pahingi naman ng atensyon mo," hindi na nga niya napigilan pa ang luhang dire-diretso nang naglalandasan sa kanyang makinis na pisngi.

Naguguluhang nakatingin sa kanya ang binata, nakalutang ang mga bisig sa ere, sinusubukan siyang hawakan pero siya na ang nalayo, "Baby...,"

"Kahit isang linggo lang, please, iparamdam mo naman sa akin na may puwang ako sa puso mo. Oh sige...ayos lang kahit may kahati ako. Ayos lang kahit sa hapon ka uuwi sa akin tapos sa umaga naman ay sa kanya. That's fine with me. Basta ba uuwi ka pa rin sa akin sa loob ng isang linggo. One week, Leo, and after that, wala ka ng bagahe pang papasanin. After that...we're both free from any obligations we've had. Tapos na rin 'yung offer na inalok ko sa'yo. You can start your new life...with her. Don't mind me na lang, kapag nagkita tayong muli sa daan. Act like you didn't know me," she can't really find her old self, hindi siya ito. Dahil ang Toni na kilala ng lahat ay never magmamakaawa sa harapan ng isang binata. But she's doing it right now. Very crazy.

"Toni, don't do it with yourself," hindi na rin niya alam kung awa ba o sakit ang nakikita niya sa mga mata ng binata.

She exhaled heavily, trying to wipe her tears that never been stopped from its fall, "Isang linggo lang naman, Leo. Ngayon lang ako magde-demand at magmamakaawa sa'yo."

Hinayaan na niya ang lalaki nang akapin siya nito at ikukong sa kanyang mga bisig.

This is her home. His arm. But sometimes 'yung mga akala nating magbubuo sa atin, sila rin pala ang dudurog sa bawat pirasong pilit nating binuo. She loves him so bad to the point that she no longer knows how to love herself.

She cried more on his shoulder. Not minding if after what she have been begged, that's will be the end.

After few minutes of crying, she let go and wiped the remaining tears on her cheeks.

She faced Leonardo again and gave him a warm smile, "Kumain ka na ba? I'll cooked breakfast for us," she even tried to make her voice into a jolly one.

Ang tanga niya talaga.