31

Suot ang bestidang itim na hanggang tuhod na pinamili nila ni Leonardo kahapon, tahimik siyang nakaupo sa sofa ng kanyang sala. She's waiting for the guy to come.

Hanggang alas-dose lang rin siya pumasok at ipinaubaya na lang muna kay Vixen ang iba pang kailangang trabahuhin. Aligaga siya sa hindi malamang dahilan.

When the doorbell rang, dali-dali siyang tumayo mula sa pagkakaupo holding her handbag and phone.

"Hello there, baby," namamaos ang boses na bati sa kanya ni Leonardo, wearing a striped long sleeves that was folded up to his elbow and a black jeans paired with Gucci black shoes and a Rolex watch.

At pagkakita pa lamang niya sa binata ay matinding kabog na ang naramdaman niya sa kanyang dibdib. The electricity when she first saw him, it's still the same, at mas lalo pa ngang lumalala. Iba talaga ang atraksyon na mayroon siya sa lalaki, tanging ito lamang ang kayang gumawa nito sa kanya.

"Hi. You looked nice," ang tanging naituran niya.

Ngumiti naman ito nang pagkatamis-tamis na mas lalong nakapagdepina ng hulmado nitong panga, "And you're so gorgeous as always," at naglandas ang paningin nito sa kanyang kabuuan.

Namula naman ng bahagya ang kanyang pisngi, "Bolero."

"Let's go?," iminuwestra pa nito ang makisig na braso.

Nilingkis naman niya dito ang kanya bago pinihit pasara ang doorknob ng kanyang unit and locked it using her pin code.

Tahimik silang naglakad papunta sa elevator. Sila lamang ang tao sa loob pagkapasok nila.

She didn't dared to speak up, she's just savoring the moment with him. At ganoon rin naman ang ginawa ng binata hanggang makarating sila sa parking lot where his luxurious car was parked.

Pinatunog lang nito ang sariling sasakyan using his remote bago siya nito pinagbuksan ng pinto, "Hop in, baby. We're going where our story began," he spoke while holding the car's door for her.

Natatawa namang pumasok siya sa loob, "You're crazy."

Doon nga nagsimula ang kwento nilang dalawa at doon din siguro matatapos ito.

Napahawak siya sa sariling dibdib nang maalala lahat, ngunit binitawan niya rin naman ito nang umikot na papasok ang binata, papunta sa kanyang tabi.

"I prepared movies for us to watched, baby. Then we can roamed around the city by tomorrow morning. Masayang mag-jogging doon tuwing umaga," muli na namang wika ni Leo habang binubuksan ang engine ng sasakyan.

She bite her lips unconsciously.

He didn't knew. He's unaware that this is the last day of her one week. Hindi niya alam kung nakalimutan ba ito ng binata o sadyang wala lang itong pakialam sa sinabi niya noon.

But he really did his part on their relationship. Kinukumusta siya nito minsan sa umaga at sa hapon naman ay nagkikita sila kapag hindi busy ang lalaki. Like what she asked for, what she begged for.

Hindi na niya inalam pa kung nagkikita pa sila ng nobya nito sa loob ng isang linggo. Pinilit niyang maging bulag. Hangga't maaari, gusto niyang hanggang dito na lang muna ang sakit.

Mapait siyang napangiti nang maalala ang mga plano nila sana ng binata.

Their first out of the country trip next year. Mga road trip pa nila sa buong Pinas. Lahat iyon naging plano na lang.

"I can't wait for that, baby," she tried to reciprocate the same energy of him.

"This will be the best eve for us, baby," he glanced at her and right after, in one swift tap on his pedal, he maneuvered the wheels toward their destination.

I don't think so, she wanted to utter but chose not to.

Hindi siya natulog sa buong biyahe nila  papunta sa Antipolo. She's so scared that when she sleep, paggising niya ay wala na ang binata sa kanyang tabi. Gusto niyang namnamin ang natitirang sandaling kasama ito. Dahil hindi niya alam kung kailan pa ba ito mauulit muli.

Panaka-naka siyang sumusulyap sa lalaki habang sumasabay ito sa saliw ng musikang nakasalang. Ang paborito niyang banda, Arctic Monkeys.

Maganda ang timbre ng boses ng binata kaya lalo siyang naaaliw. At hindi na nga niya namalayan na nakarating na sila sa townhouse nito.

Not until he turned off the engine and unbuckled her seatbelt na ito rin naman ang naglagay sa kanya kanina ng makalimutan niya sa gitna ng kanilang biyahe.

"Come on, woman," natatawang turan sa kanya ng binata ng hindi pa siya bumababa mula sa pagkakaupo, hindi niya namalayang nakalabas na ito at nasa harapan na niya.

"Oh, I forgot," pati siya ay natawa na ring bahagya sa inasal.

Nagtatalo na ang dilim at ang araw nang bumaba siya mula sa sasakyan. Pero hindi ito ang mas nakaagaw ng kanyang pansin kundi ang bahay na nasa kanilang harapan na napakaliwanag.

"I'll wait you upstairs, baby," Leonardo kissed her cheek bago ito naunang naglakad papasok sa loob ng bahay.

Nagtataka namang sinundan niya ng tingin ang bultong papalayo sa kanya.

Alanganin man ay nagsimula na rin siyang maglakad papasok sa loob. And upon opening the door, sumambulat sa kanyang paningin ang maraming puting petals ng rosas na nakakalat sa isang diretsong linya. Para itong white carpet sa gayak nito.

Tutop ang sariling bibig, sinundan niya ang direksyon ng mga nakakalat na petals. May malamyos na musika pa ang pumapailanlang sa kabuuan ng bahay.

Habang humahaba ang kanyang nilalakad pataas ay ang pagsidhi ng kanyang matinding damdamin.

Naiiyak siya sa hindi malamang dahilan. This surprise was just a simple one, pero isa ito sa mga pinakamagandang surpresang ibinigay sa kanya.

She's so emotional while picking up some letters wrote by Leonardo.

'Thank you for everything'

'I may not the best, but you let me feel like I'm one'

'You're always gorgeous'

'My baby'

At ang mas lalong naging palito ng kanyang luha ay ang huling papel na nabasa niya.

'Thank you for coming in my life, Antoinette'

Wala na siyang pakialam kung hulas na ang makeup niya. Dahil hindi na niya mapigilan pa ang sariling luha.

Basang-basa ng luha ang kanyang pisngi nang marating niya ang balkonahe ng bahay kung saan nandoon ang binatang kanyang minamahal. Tahimik itong nakapamulsa habang nakatayo sa tabi ng sliding door.

"Baby," she uttered at hindi na niya napigilan pa ang sarili nang takbuhin na niya ang pagitan nilang dalawa.

She hugged him tight.

Marahan naman nitong hinaplos ang kanyang likuran, "Why are you crying, baby?," malambing na tanong nito sa kanya.

"I'm just so happy," mas lalo pa niyang isinuksok ang sarili sa dibdib ng lalaki.

"Is that a tears of joy?," he joked while giving small kisses on the top of her head.

Tumango naman siya ng marahan. Hindi pa rin inaalis ang pagkakayakap sa binata.

"I won't leave, baby. But we might lose the chance of seeing the sunset," he spoke.

At iyon ang naging signal niya para bumitaw na sa pagkakaakap habang pinupunasan ang basang pisngi.

Leo wiped her tears using his right thumb, "You're still beautiful, baby," mataman itong nakatitig sa kanya.

Ngumiti naman siya ng tipid dito, "Thank you for surprising me, baby."

Nakangiti naman nitong ipinagsalikop ang kanilang mga kamay at iginiya siya nito papunta sa dulo ng veranda.

He hugged her from the back, watching the sun to go down.

At ito na ata ang pinakamasayang sunset na nasaksihan niya sa kanyang buhay. Dahil habang papalubog ang araw ay akap naman siya ng lalaking pinakamamahal.

She suddenly felt a cold metal on her neck, "What's this?," tanong niya sa binata habang dinadama ang dalawang letrang nakaukit bilang pendant ng kwintas na sinuot nito sa kanya.

SF.

"Semper Fidelis, baby. Always faithful," he whispered on her ear before giving her a kissed on her cheek again.

But you never been faithful to me, she wants to voice out.

She cried again while facing the sky that has been hugged by darkness now.

"Can I have this dance?," Leo whispered on her again at doon lang niya napansin ang pagbabago ng kanta.

Pumapailanlang ngayon ang kanta ni Calum Scott na, "You Are The Reason".

Panay pa rin ang pagbuhos ng kanyang luha pagkaharap sa binata na nakalahad na ang kaliwang kamay sa kanya.

Buong pusong tinanggap naman niya ito. At sa gitna ng musikang mas lalong nagpapaiyak sa kanya, sa gitna ng kadilimang umaakap sa kanilang dalawa, tahimik siyang lumuluha habang akap ang binata at sumasayaw sa saliw ng musika.

If this the feeling of farewell, she'll gladly accept it.

"Kanina ka pa umiiyak, baby," Leo wiped her tears again, but it never stopped from falling.

"Tears of joy," she repeated what he said a while ago.

Kung ito ang pakiramdam ng huling beses na makakasama ang binata ay malugod niya itong tatanggapin. If this how she'll bid her farewell, so be it.

Pagkatapos nilang magsayaw ng binata ay ginuide naman siya nito papunta sa table na hindi niya napansin kanina. Punong-puno ito ng masasarap na pagkain na tiyak niyang niluto ng binata dahil sa pamilyar nitong aroma. May wine pang nasa gilid habang nasa gitna naman ang mga kandilang nagbibigay liwanag lalo sa kanilang dalawa.

"I prepared all of these with the help of Ethon. Did you like it?," nakangiting tanong sa kanya ni Leo habang inaayos nito ang pagkakaupo pagkatapos nitong paghilahin siya ng sariling upuan.

Tumango naman siya, "I love everything you did."

Leo caressed her cheek, "This is all for you, baby."

"Thank you...for everything," she dramatically spoke.

At sa balcony ng bahay ng binata, pinagsaluhan nila ang isa sa mga pinakamasayang gabi na naranasan niya.

After their dinner, they made out on his bed for the second time around. At buong puso naman niyang ibinigay ng walang pag-aalinlangan ang sarili.

If this will be the last time that Leo's hand will lay on her body, she will savored it. She will try to give her everything.

Tahimik siyang lumuluha habang pinagmamasdan ang gwapong mukha ng binata na tahimik ng nahihimbing.

"You're always be in my heart, baby. Whatever might happened after this. Don't let yourself to stopped moving. Ako lang naman ang mawawala, hindi ang buhay mo. I just don't want to be someone's secret anymore, baby. I don't want to be a burden to you. My love for you is not selfish. Ayokong may matapakang iba habang minamahal kita. 'Cause Cia's right, I should not chase you for the nth time. Dahil sa pagmamahal ko sa'yo, nakakalimutan ko ng mahalin ang sarili ko. Hindi dapat ganoon. Hindi ganoon ang pagmamahal. Ang pagmamahal ay mapagbigay at ibinibigay na kitang muli sa tunay na nagmamay-ari sa'yo. This might hurt me, but I don't want to hurt somebody, just to be happy. Mahal na mahal kita to the point na kaya kitang bitawan," tahimik siyang napahagulgol habang hinahaplos ang makinis na mukha ng binata.

Kinakabisado na niya ang bawat detalye ng mukha nito. Dahil hindi niya na alam kung kailan pa sila muling magkikita. At hindi niya rin naman alam kung maaalala pa siya nito kapag nangyari iyon.

"Ang mahalaga naging masaya ako sa piling mo, Leonardo. Hindi man ganoon katagal, hindi man ito kagaya ng nais ko, masaya na akong kahit isang beses sa buhay ko. Naranasan kong hagkan ng lalaking tanging minahal ko sa buong buhay ko," she continued and right after disposing what she wanted to voice out. Dahan-dahan siyang umalis sa higaan, sa tabi ng binata.

She picked up her handbag and wore the extra clothes she brought.

Magang-maga na ang kanyang mata ng pulutin niya ang cellphone ng binata na nasa bedside table.

She opened it and looked for Ai's number, hindi naman siya nahirapan dahil kasunod lamang ito sa kanyang pangalan sa recent messages.

She typed a message for her.

From: Leonardo

come here at my townhouse, i'm alone. i'll wait for you.

After sending it, she immediately delete it, too. At maayos niyang binalik ang telepono sa dating pwesto.

And for the last time, she looked at Leonardo's face.

Napakasakit iwan ng binata, pero walang mas sasakit sa katotohanang hindi siya kayang mahalin ng binata. Kahit sa huling pagkakataon, gusto naman niyang maging masaya ito ng tunay. At hindi niya talaga kayang ibigay iyon, dahil hindi siya ang kaligayahan ng lalaki.

Marahan siyang naglakad palabas dala-dala ang sariling handbag, papalayo sa binatang malalim na nahihimbing. Papalayo sa taong mahal na mahal niya.

Bago siya umalis ay napagdesisyunan niya pang lutuan ng almusal ang lalaki.

Nakakatawa nga lang dahil sa ilang taong pagluluto niya ay ngayon lang siya umiyak habang nagluluto. Hindi ito dahil sa sibuyas, dahil ito sa katotohanang maaaring ito na ang huling beses na ipagluluto niya ang binata.

This will be the last time of everything.

Pagkatapos niyang ayusin ang lahat, maayos niyang nilapag ang sulat na ginawa niya para dito.

Dahil hindi niya talaga kayang mamaalam kay Leo ng harapan. Isang pakiusap lang nito na huwag siyang umalis ay hindi talaga siya aalis. Makita lang niyang malungkot ang mga mata ng binata ay baka bumigay na naman siya. Baka lahat ng prinsipyo niya sa buhay ay mawala. At ang natitirang paninindigan niya ay tuluyan ng mabuwag.

Mahal na mahal kita, Leonardo Marasigan, she uttered silently.

At kung ang pagpapalaya ang magpapatunay ng pagmamahal niya sa lalaki ay kakayanin niya.

She took a deep breathe before leaving this townhouse kung saan nabuo ang kwento nilang dalawa. At sa parehong bahay na ito, dito rin magtatapos ang kwentong hindi man lang inabot ng ilang kabanata.

Patuloy pa rin ang paglandas ng kanyang luha habang tinatahak niya ang daan palabas at palayo sa bahay ng lalaki.

Mugto man ang mga mata ay natanaw niya kaagad ang pamilyar na pigura ng binatang kahit kailan ay hindi siya iniwan.

Luhaang tumakbo siya papalapit dito at tinanggap ang nakaabang nitong mg bisig, "Ang sakit-sakit bitawan siya, Vixen. Sobrang sakit."

Marahan naman nitong tinapik-tapik ang likuran niya, "Shh...darling, cry all you want, I'm here. I won't leave you. Hinding-hindi kita iiwan kahit ipagtabuyan ka na ng lahat."

And with that she cried again on his chest.

"Kung kaya ko lang saluhin lahat ng luha mo ay ginawa ko na. But all I can do right now is to be with you. Ang sakit makitang lumuluha ang taong mahal mo, Toni," Vixen still hugging her while giving small taps on her back.

"This is not so easy for me, Vixen."

"I know, I know. But please, don't cry. Today is your birthday."

Oo nga pala. Kaarawan niya ngayon.

Kasabay ng araw ng kanyang pagkabuhay ang pagtatapos ng kanilang koneksyon, ng kanyang buhay.