32

Nagising ng may ngiti sa labi si Leonardo ngunit agad din iyong nawala nang mabungaran niya ang maamong mukha ni Aishana.

Gulat man sa pangyayari ay pinilit niya pa ring bumangon at libutin ang paningin sa kabuuan ng kwarto.

Hindi siya maaaring magkamali. Si Antoinette ang kasama niya dito sa townhouse kagabi. Pero bakit si Aishana na ngayon?

"Ai, why you're here?," he tried to wakeup the lady just beside him na mahimbing ang pagkakatulog.

"Aishana," pag-uulit niya sa pangalan nito at bahagya niya pa itong tinapik sa pisngi.

Pupungas-pungas naman itong napadilat, tinatantiya ang liwanag, ngunit kalaunan ay matamis naman itong ngumiti, "You're awake now, dear," she spoke in a lazy voice.

"How you ended up here?," he repeated his question, puno pa rin ng katanungan ang kanyang isipan.

Nasaan si Antoinette? Panaginip lang ba ang nangyari kagabi? Pero hindi maaari, it felt so real.

Marahan namang bumangon mula sa pagkakahiga ang dalaga at nakaupong humarap sa kanya, "You're so bad, Leonardo. You didn't know how long I traveled just to go here from Manila," nakangusong ungot nito.

Wala naman siyang sinabing pumunta dito ang babae. At mas lalong hindi naman niya sinabi dito kung nasaan siya.

"May nakita ka pa bang iba nating kasama?," he changed the topic.

Napailing naman ang kaharap, "Silly you. We're alone in your townhouse, dear."

At doon na lumakas ang kabog ng kanyang dibdib.

Dali-dali siyang bumangon sa pagkakahiga, not minding if he only wears a boxer short. Nagkukumahog siyang tumakbo palabas ng kwarto.

"Leo, where are you going?," narinig pa niyang sigaw sa kanya ng dalaga.

Pero hindi iyon ang pake niya ngayon. Ang kailangan niya ay malaman kung nasaan si Antoinette.

Natatarantang nilibot niya ang kabuuan ng bahay, pero walang anino o bakas ng dalaga sa kahit saang sulok.

Nanlulumong napahawak siya sa lamesa ng kanyang sala dahil sa panghihina at kawalan ng lakas. Ngunit agad din naman itong naglaho ng mapansin niya ang mga pagkaing maayos na nakalagay sa may lamesa.

Fried rice with an omelette and bacon. At hindi siya maaaring magkamali, luto iyon ng dalaga.

She's been here! What happened between them was not a dream! But where is she now?

He picked up a folded paper just beside the plates of foods. Kulay puti itong papel na maayos na tiniklop sa dalawa.

Halos mabitawan na niya ito nang mabasa ang pamilyar na penmanship ng dalaga.

To: Leo

Nanginginig man ang parehong kamay, pinilit niya pa ring buksan ang kapirasong papel na iniwan ni Antoinette. And he almost lose his consciousness after reading the first sentence.

Tangina!

Atty.,

You're reading this right now because you woke up without me. But don't worry, I just left you physically, but you will never be out in my heart.

Alam mo bang hindi natin unang pagkikita 'yung sa airport? At hindi rin totoo na tinitigan kita noon dahil akala ko ikaw ang kakilala ko. Dahil kilala talaga kita...sampung taon na ang nakakalipas.

Naaalala mo pa ba 'yung babaeng nakalaban mo sa quiz bee noong college ka? By course pa nga 'yun, eh. How about in our debate during Foundation Week? Ako lang naman 'yung babaeng tinapunan mo ng mga saligang batas, kaya hindi na ko naka-rebutt. O kung wala ka talagang naalala, ako 'yung mga kasamahan mo na nagtapos ng Magna Cum Laude sa ating sintang paaralan.

Nakakatawa ngang ilang beses na pala tayong nagkakasabay sa pagmartsa simula pa nung hayskul, pero kahit kailan hindi ka man lang lumingon sa direksyon ko.

Hindi ko alam kung malabo ba ang mata mo o sadyang ordinaryong ka-eskwela lang talaga ako sayo. Ayy...oo nga pala, may nobya ka nga pala ng mga panahong iyon.

But when I got the chance to be with you after ten years. I grabbed it, baby. You can call me an opportunist by offering you an offer when you're so sober. But I don't have any regrets at all.

Pero hindi ka pala tunay na sasaya kapag 'yung taong mahal mo ay napipilitan lang namang makasama ka. I know. I'm not blind, baby. I may be blinded by my love for you, but I knew, na siya pa rin talaga. Siya pa rin. Kahit anong gawin ko ay hindi ko siya mapapalitan diyan sa puso mo. Ano nga bang panama ko sa sampung taon, diba?

But don't worry, baby, lalayo lang ako sa'yo dahil ibinabalik na kita sa tunay na nagmamay-ari sa'yo. Dahil ang pagmamahal ko sa'yo ay hindi makasarili. Mahal na mahal kita to the point na wala na kong natitirang pagmamahal para sa sarili ko.

Kaya hayaan mo na lang muna akong mahalin ang tunay na ako. Hayaan mo muna kong hilumin lahat ng sugat na natamo ko. At para kapag dumating na ulit ang pagkakataon na magkita tayo, hindi na ako iiyak. Ang iyakin ko kasi.

Ako nga pala si Toni, 'yung babaeng mahal na mahal ka dati pa, pero hindi mo man lang nakita ang halaga.

Bagsak ang parehong balikat nang humarap siya sa dalaga, "She just left me," pati ang boses niya ay wala na ring lakas pa.

"So, she was the one who texted me?," she murmured on herself, but he didn't got the chance to hear as his mindset was too preoccupied right now.

"This is all my entire fault, dear," Ai faced him again with a guilty expression.

Kunot ang noong hinarap niya ito, "What are you talking about?"

"I saw her when she visited you on your office. And I'm so scared that time that I'm slowly losing you, that's why I told her that we are still together. And don't she dare to come near you," kinakabahang wika ni Aishana sa kanya, pinaglalaruan pa ang mga sariling daliri.

"Damn, Aishana! You knew that we're not together anymore!," hindi na niya napigilan pa ang matinding emosyong naghahari sa kanyang loob.

This is so insane! He just lose her because of misunderstanding. Damn this life!

"I was just so scared, Leonardo! I love you that much. And I never thought that I can be easily replaced with that woman. We're together for ten years, dear, and you just met her months ago!," napalakas na rin ang boses ng dalagang kaharap, halatang nagulat rin sa pagtaas ng kanyang boses.

"This is not all about how long you met the person, it's all about the moments you've been shared together, Aishana," he tried to calm his voice, "And I don't know what I can do to you if I really lose her this time," he continued at wala siyang pasabing iniwan ang dalaga sa may sala.

He don't know what to do right now! Alam niyang medyo gago siya sa hindi pag-o-open up sa babae. Pero may balak naman talaga siyang sabihin sa kanya ang lahat! But it's too late.

He doesn't know how to find his woman this time.

Just hoping it's not too late, he whispered.

"ANAK, happy birthday!," masiglang bati sa kanya ng kanyang ina pagkapasok niya sa loob ng mansion nila.

May dala-dala pa itong maliit na caramel cake na may dalawang kandila na, 2 at 8.

She kissed her Mom on her cheek bago nito hipan ang hawak na cake, "Thanks, Mama," she smiled a bit.

Agad naman itong natunugan ng kanyang ina nang ilapag na nito agad ang cake sa may lamesita.

"What happened? Your eyes, it's so dull and empty," nag-aalalang tanong sa kanya ng ina.

Malungkot naman siyang napaupo sa sofa, sapo-sapo ang sariling ulo, "Ang tanga-tanga ko Mama," she opened up.

"You're not, darling. You're a smart woman, I know that," tumabi naman sa kanya ang ina at bahagyang hinagod ang kanyang likuran.

Umiling naman siya, "No, 'Ma. I may be smart academically but I lose the battle when it comes in relationship. I'm a failure, 'Ma," at ang kaninang luhang akala niya ay naubos na sa bisig ni Vixen ay nag-agusan na naman na parang bukas na gripo.

"No one's perfect, Toni," her Mom still tried to console her.

"I'm sorry if I can't still introduce to you someone who can love me all my heart, 'Ma. Dahil mali po 'yung nahanap ko, ako lang ang nagmahal sa aming dalawa. Ako lang ang nalugi."

Magaan naman siyang niyakap ng ina, "You don't have to apologized, darling. I know that it's a pressure for you my reminders, but you don't need to search for it. Kusa iyong darating, anak."

"Ang sakit-sakit, Mama," luhaang sumubsob siya sa dibdib ng sariling ina.

This is the kind of comfort she's looking for. Ang mga bisig ng kanyang ina, dahil alam niyang kahit anong gawin niya ay hinding-hindi siya huhusgahan nito. At the end of the day, ang ina lang niya ang magmamahal sa kanya ng buong-buo.

"Shh...baby Toni. Hindi ko man alam kung anong nangyari. But don't forget that I'm still here, I'm your Mom. And I won't leave you. Saktan ka na ng lahat emotionally, pero tutulungan pa rin kitang buuin ang mga nadurog na piraso. Because that's how we grow, dudurugin ka ng iba at ang kailangan mong gawin ay magiging matatag," her Mom's voice never failed to calm her broken mind and heart.

Ito ang totoo niyang tahanan, hindi ang huwad na akala niya'y tunay.

"Mama, I want to come in your every out of the country trips," she suddenly spoke up after a long minutes of crying.

"Are you sure, Toni? How about your work? Your company?"

Bumitaw na siya sa pagkakaakap sa ina, "I have the people I can trust with those, Mama. All I wanted right now is to escape from this pain. Gusto ko ng distraction, 'Ma."

Maamo namang tumango ang ina at pinunasan ang kanyang luhaang mukha, "Alright, we'll scheduled our flight. I'll call later my amigas. And whatever you're feeling right now, it will passed, baby. I won't asked about the details, but I will never judge you, anak."

Napangiti naman siya ng matamis, "Thank you so much, Mama," at muli niyang hinagkan ang ina.

Her ever supportive Mom. Wala na siyang mahihiling pang iba bukod sa ina.

"Happy 28th Birthday, Mary Antoinette. Mom will always carry you not only on my arms, but in my heart forever," her mother kissed the top of her head.

She'll be okay soon.

"INIWAN ka na ni Antoinette 'no?," iiling-iling na bungad sa kanya ni Ethon pagkapasok niya sa unit nito.

"Shut up, Ethon," ismid niya.

"Kung hindi ka naman kasi kalahating tanga, Attorney. Alam mo namang matalino si Antoinette, hindi lang 'yun nagsasalita pero nakakaramdam na siya!," eksaheradong lintanya pa nito.

"Makakatulong ba 'yan sa problema ko ngayon, Corpuz?," wala siyang panahong makipaglokohan dito.

"I'm just telling the truth, bro. Akala mo ba madadaan mo 'yun sa pa-sorpresa mo? Mahabaging diyos! Kung ako si Antoinette, gagawin ko rin 'yun sa'yo, gago!"

"Would you just give me the name of your current company?," naiiritang turan niya dito.

He went here to asked some help, not some rants how failure he is. Alam na niya iyon! Hindi na kailangan pang ipamukha nang paulit-ulit!

Napailing namang muli ito sa kanya habang nakapamulsang nakatingin sa kanya, "Sorry to say, Leo. But this time, I won't tell you. Find your own ways with this problem. After all you are an Attorney, lusutan mo ang sariling gusot na pinasok mo, dude."

Tangina!