Chapter 2

"Sige na, Anak. Ngayon lang ako hihiling sayo." Pag-mamakaawa ng matandang babae bago inihit ang masasal na ubo.

"But, Mom. What's the use? Uncle Benicio may not want to go here for a visit. He's too old for travelling. You said, Hus bone might've gone cranky with old age." Emir Gabrien Tiongson, a tall man with a slender but well muscled body, tried to reason with his mother.

Umupo si Gab sa magarang sofa at tumabi sa kanyang ina.

"Basta!" The old woman insisted after controlling her couching. "Gusto kong makita si Kuya Benicio. Kahit na sa hiking pagkakataon na lang."

Umiling-iling si Gab.

Nasa kalagitnaan siya ng business negotiations. Kaytagal niyang hinihintay ang oportunidad na dumating sa kanya kagabi.....

Ngunit hindi naman lingid sa kanya na may taning ng ang buhay ng kanyang ina.

Kaunting panahon na lang ang ititigil nito sa mundo.

"Ok, l'll go tonight." Pangako niya kahit na laban sa loob.

Napangiti niya ang kanyang ina na nagdanas ng maraming hirap alang-alang sa kanya.

"T-talaga, anak?" Paniniyak pa nito habang ginagagap ang isang kamay niya. Nangingislap ang mga mata nito.

Tumango uli si Gab. Nagawa na rin niyang ngumiti. "Tatawag na ako sa airport. Pagkatapos, mag i-impake ako ng mga dadalhin kong damit."

"Salamat! Maraming, maraming salamat, Gab."

Hinagkan niya ang noo ng kanyang ina. "I'll do anything for you, Mom. I love you so much." Pahayag ni Gab.

There was a short awkward silence while mother and son stared each other. That moment was rare, because they seldom demonstrate affection.

Hinaplos ni Senyora Reza. ang matatag na pisngi at panga ng binata.

"I love you too, son." Bulong nito habang bumabalong ang luha sa mga matang hapis. "Salamat."

Huminga nang malalim si Gab Bihira silang magpakita ng pagmamahal sa isa't-isa.

Having an unstable family life during his childhood year's, taught them to be reserved and remote.

Isang alcoholic ang kanyang ama at isang battered wife naman ang kanyang ina.

Siya ay lumaking bugbog-sarado at paging kumakalam ang sikmura.

Isang milagro ns nga lang kun bakit nakarating pa siya sa bente y nuebe.

At ang gumawa ng milagro ay ang matiising babae na nagluwal sa kanya.

Dumating sa kasukdulan ang karamdaman ni Gabrien.

Alcohol was considered as an illness.

Halos mapatay na silang mag-ina sa walang habas na pananakit nito, nang minsang umuwi na lasing ma lasing.

Siya ang pinupuntiryang bugbugin ng ama ngunit pilit na hunaharang ang kanyang ina.

"Umalis kana muna,anak. Ako na ang bahala sa tatay mo. Sige na!" udyok nito sa kanya habang isinisilag ang sinturon na hinahampas na dapat ay sa kanya tumatama.

"You son of bitch! You slinking coward! Fight me, if you're really man." panghahamon ng lasing na ama sa anak na sampung taong gulang pa lang.

Gab was beginning to get angry. They had been receiving punishment for years without knowing what were their sins!

"Sige na, anak. Tumakas ka na. Humingi ka na ng tulong." pakiusap ng ina sa kanya.

Saka lang siya nakumbinsing kumilos. 

Nang bumalik siya, kasama ang ilang kapit-bahay, wala ng malay ang kanyang ina. Putok ang ulo at hindi na humihinga.

Ang kanyang ama naman ay nakatulog na sa pagod.

That night was unforgettable for the young Gabrien.

Pinutol na niya ang anumang kaugnayan sa lalaking nanging estranghero na dahil sa alak.

Naiintindihan niya ito, sa kabila ng lahat. Pera lamang and dahilan.

Maraming pangako ang hindi natupad. At maraming pangarap ang hindi nagkatotoo ng dahil sa kawalan ng pera.

And his father was a lousy loser. Hindi nito matanggap ang mga pagsubok. Ang pagkatalo. Nauunawaan niya ito, sa kabila ng lahat....

Kaya nagpakalayu-layo nalang silang mag-ina.

Pinilit nilang mabuhay at magtagumpay sa malupit na mundo.

After nineteen years, isa nang successful business troubleshooter si Emir Gabrien Tiongson. 

Nakapagpatayo na siya ng magarang bahay para sa ina at nakapagpundar na rin ng isang kumpanya na patuloy sa pag-unlad.

"A-anak?"

Bigla siyang nakabalik sa kasalukuyan nang marinig ang boses ng ina.

"Sorry, Mom." Sambit niya habang tumatalikod upang ikubli ang ekspresyon.

"Naaalala mo na naman siya?" Panghuhula nito.

Marahang tumango si Gab.

"Ipinaharap ko siya kung saan-saan." Wika niya. "Pero wala na siya. Parang bulang naglaho. Ni walang naiwang bakas dahil namuhay na walang silbi."

"Iho,hindi totoo yan." Tutol ng ina. "Ikaw ang naiwan niyang patunay na may isang katulad niya na nabuhay sa mundong ito."

Hindi kumibo si Gab.

"Siguradong ipagmamalaki na niya kung makikita ka niya ngayon, Gab." Dugtong pa. 

Pinigil niya ang sarili na magkibit ng mga balikat.

His mother was always hurt whatever he showed nonchalance.

"Excuse me, Mom. I'll call the airport now." Humakbang siya patungo sa telepeno.

Privately, he was very reluctant to leave her mother alone. Para lang sumundo ng isang tao na hindi pa niya nakikita.

Kung hindi lang kapatid ng ina ang taong hahanapin, baka hindi siya nakikita.

Kung hindi lang kapatid ng ina ang taong hahanapin, baka hindi siya tumuloy.

"I guess, Mom was accepting second-best. Instead of her husband, her only brother will do." He told himself while packing his luggage.

Ilang minuto lang, handa na siya sa pag-alis.

He had acquired the art of travelling light.

Palagi siyang naglalakbay dahil sa trabaho niya. Sanay na siyang umalis, at a moment's notice.

"Bye, Mom." Paalam niya habang hinahagkan ang noo ng ina.

"Call me when you get there, Gab." Tugon nito. "And, please, try your best to bring my brother here."

"Be sure of it, Mom. I'll bring him here for you."

Bumadha ang malaking pagtitiwala ng ina sa kanya. "I know you always do things in full measure." Papuri pa nito.

All that was left to do was call his trusted assistant.

"Drue? This is Gab" Ginamit niya ang carphone habang nagmamaneho patungo sa airport.

"Hey,Man! Don't tell me, you need me now? I'm in the middle of a party!" Protesta agad ng matalik niyang kaibigan.

"No, I'm flying tonight." He replied casually.

"Flying? But where?" Nag panic agad ang kausap. "Man! You're leaving? Have you forgotten the meeting tomorrow?"

"I have to leave, Drue. Please, don't panic. You're in-charge as of." Sinulyapan niya ang driver's watch. "Eight thirty tonight. My company relies on your good sense."

"But, man--"

"I'll be back soon, ...." He interrupted rudely. Ayaw ni Drue ng mga sorpresa. Ngunit wala na siyang panahong kumbinsihin ito. 

Besides, he was ready to lose the deal anyway.

He would give his mother the first priority that she deserved.

Nagpadala siya ng telegrama sa unang stop-over ng eroplanong sinasakyan.

Para naman hindi magulat ang mga daratnan kung nandoon pa sa lumang address ang nag-iisang kamag-anak ng ina.

He had expected the series of minor problems when he reached his mother's country.

Ang una ay ang usual red tape na karaniwang ma-e-engkuwentro sa mga paliparan ng developing countries.

Ang ikalawa ay ang land transportation para makarating siya sa southern part of the main island.

The next ones were not worth mentioning. He jotted them down to the brown race's idiosyncrasies.

Ala-ala ang unang pumasok sa isip niya. Ang malulungkot na pangayari na naranasan niya sa bansang ito.

Hindi niya nais bumalik ulit sa pilipinas dahil sa masasamang ala-ala na nagyari sa buhay niya.

Kung hindi lang sa kanyang ina hindi niya into gagawin.

"You're brown, too, man." Paalala niya sa sarili, nang mapagtanto ang tinatakbo ng utak.

Mestizang Pilipina ang kanyang ina kaya malimit siyang mapagkamalang purong Kano ng mga Puti. Nakaligtas siya sa racial discrimination.

"Boss, where'd you like to go?" 

Tanong ng taxi driver na sinakyan para magpahatid sa hotel. Magpapahinga muna siya bago ipagpatuloy ang paglalakbay. 

Napakaraming delays ang nangyari. Kaya madaling-araw na sila nakarating sa NAIA.

"Mandarin Hotel." Sinabi niya ang unang pangalan na lumutang sa pagod na utak.

"Okey, boss." Wika ng drayber habang pinahaharurot ang sasakyan. "Tiba-tiba ako dito!"

His mother had always insisted on using her native tongue whenever they're alone.

Ngayon pala niya magagamit ang second language niya.

"Pare, hindi tayo talo." Aniya sa driver matapos tapikin ang balikat.

Maraming Pilipino sa America. May mga naging kaibigan din siya at ang ilan ay empleyado ng ng C.G. Financing and Trouble Shooting, Inc. na pagmamay-ari niya.

Kaya nakakadampot siya ng ilang salitang tagalog

Nagkamot ng ulo ang maliit na lalaking nagmamanehi. "Sorry, Sir. Matagal na ba kayong pabalik-balik dito sa pilipinas? Dito na ba kayo nakatira?"

Umiling si Gab."Pilipino rin ako, pare." Pagsisinungaling niya. American Citizen siya kahit na Pilipina ang kanyang ina.

"Ganon ba?" Tumawa ang driver habang palihim siyang tinitignan sa rearview mirror.

Maluwang ang mga kalsada kaya madali siyang naihatid sa hotel.

Kumuha ng ilang pirasong Philippine money bills at tyaka ibinayad sa tsuper.

"Keep the change." Aniya matapos makarkula ang sukli sa ibinayad.

"Maraming Salamat po, Sir." Binusinahan pa siya nito bago humarurot palayo.

Wala nang aberya nang makapasok na siya sa hotel.

He had stayed there for one night.

Kinabukasan, umaga pa lang at gising na siya. Matapos kumain ng akmusal, makapaligo at makapagpalit ng damit, papalarga na naman siya.

He was impatient to continue his journey.