Chapter 3

Walang cellphone si Kathlaine, 

Wala din siyang pinapagkaabalahan sa bahay na iyon. Ang lawak-lawak ng mansyon nila ngunit ang lungkot naman ng kanyang nadarama. 

Naglalakad-lakad si Kathlaine sa hardin nang araw na dumating ang lalaking magpapabago sa takbo ng buhay niya.

Narinig niya ang ugong ng paparating sasakyan. Ngunit hindi niya iyon binigyan ng pansin. 

She was busy fighting her self-pity, as usual. "Miss? Miss, puwedeng magtanong?"

Saka lang siya luminga sa dakong pinanggalingan ng boses-lalaki.

Nakita niya ang isang estranghero na banyaga ang itsura ngunit napakatatas mag Tagalog.

"B-bakit?" Natagpuan nalang niya ang sarili na humahakbang na palapit sa bakod na yari sa rehas na bakal.

"Hinahanap ko si Benicio de Louhrey." 

Binasa pa muna ng lalaki ang hawak na papel para makasiguro bago nagpatuloy.

"Kilala mo ba siya"? Pagtatanong ng binata.

"Ahm, O-oo, D-dito siya nakatira." 

Hindi niya alam kung bakit lumalakas ang pagkabog ng dibdib habang nakatitig sa kausap.

"Dito?" Tila hindi makapaniwala dahil tumanaw pa muna sa malaking bahay na nakikita din kahit malayu-layo rin sa tarangkahan.

"Sino ka? At ano ang kailangan mo sa kanya?" Usisa ni kathlaine matapos tumango.

"Ako ang anak ng kapatid niyang babae." Pagpapakilala nito kay kathlaine.

Nagulat siya sa narinig. Hindi agad siya makaimik.

"Nandiyan ba siya ngayon." Sambit ng lalaki nang mainip.

Tumango si kathlaine. "O-oo, pero--"

"Maari bang tumuloy?" Inatake ng pag-aanlinlangan ang isipan niya.

"H-hindi ko alam." Aniya, habang tutop ng isang kamay ang lalamunan. Nalilito siya.

Ngayon lang siya nakipag-usap sa ibang lalaki.

She glanced around her furtively.

Natatakot siya na baka nasa paligid lang si Senyor Benicio.

At minamatyagan siya....

"Babalik nalang ako mamayang gabi, miss." Wika ng lalaki. Seryoso ang anyo nito. Nakatitig rin sa kanya.

Hindi na pakapagsalita si Kathlaine. Tila inipit nang kung ano ang kanayang dila.

His dark eyes delved her soul with mesmerizing intensity.

Para siyang inilipat sa ibang panahon, sa ibang lugar...habang bihag siya ng mga matang malalalim.

Her small tongue licked her drying pink lips with an unknowing provocativeness.

Sinundan ng binata ng tingin ang munting galaw na iyon.

"Ano nga palang pangalan mo?" Tanong ng binata

"K-kathlaine--" Tugon niya bago pa siya nakapag-isip.

"Kathlaine?" Sambit ng lalaki. "It's beautiful..." Para bang tinitikman ang lasa niya, sa pamamagitan ng pangalan.

Nanghilakbot siya sa direksiyong tinatakbo ng malikot niyang isipan.

"B-bumalik ka nalang mamaya. Paalam." Nagdumali siyang tumalikod para makalayo agad.

"Sandali lang, Kathlaine." Pigil sa kanya ng lalaki.

Hindi niya alam kung bakit hindi niya kayang wag nalang siyang pansinin and pagtawag nito.

Huminto siya at humarap sa binata.

"Ako si Gabrien Tiongson. Gusto kong makipagkaibigan sa'yo." 

Hindi siya makapaniwala sa narinig.

"N-nais mong makipagkaibigan sa akin?" She asked him wonderingly.

Isang sampatikong lalaki ang ibig makipag-kaibigan sa kanya!

Tumango ang lalaki. "Bakit nagulat ka? Wala bang nakikipagkaibigan sa'yo?"

Umiling si Kathlaine habang nagbababa ng tingin. "Bihira lang ang nga taong nagagawi dito." Wika niya matapos mag-isip ng isasagot.

Kamag-anak ito ni Benicio, kaya hindi siya dapat nagsasabi ng kung ano-ano tungkol sa pagiging mahigpit at masungit ng senyor.

"Hindi ka ba lumalabas ng bahay?"

"B-bihira din." She replied in a small voice. 

"I see." Sambit nito matapos siyang matitigan uli. 

"S-sige. Kailangan ko bang bumalik sa bahay." She said goodbye hastily. 

Ibig niyang lumipad nang mga sandaling iyon ngunit parang yari sa bakal ang lahat ng mga parte ng katawang niya.

Halos ayaw niyang lumayo.

Ramdam na ramdam niyang nakasunod sa kanya ang mga matang nakakabighani.

Mabuti nalang hindi siya natalisod sa paglalakad. Pagdating sa bahay, saka lang siya nakahinga uli ng maayos.

Nagtungo agad siya sa kusina.

"Betty, nasaan ang susi sa malaking gate?"

"Ay! senyora, na kay senyor po."

"Bakit nasa kanya?" Nagtaka si Kathlaine.

"Lumabas po siya kanina. Nagpasundo kay attorney." 

"B-bakit di ko alam." Nagulat din ang katulong.

"P-po?"

"Anong oras na sila umalis?"

"Kaninang pagkapos ng almusal lang." 

"Nasaan ako?"

"Nand'on po yata kayo sa inyong silid."

Sinadya ni Ben na iwanan si'ya!

Nanlumo si Kathlaine.

"Sinabi ba niya kung ano oras si'ya babalik?"

Hindi makatingin ng diretso ang katulong.

"Eh, mga ilang araw daw po siya mawawala, Senyora."

Parang lumutang si kathlaine matapos makaramdam ng matinding sama ng loob.

Pinigil lang niya ang mawalan ng bisyo.

"P-punta muna ako sa kuwarto ko, Betty." Paalam niya habang tumatalikod.

"Tawagin niyo lamang po ako, senyora, kung may kailangan kayo." Pahabol nito.

Tumango lang siya ngunit hindi niya naunawaan ang mga salitang narinig.

Nagtungo siya sa kanyang silid. Doon siya umiyak nang umiyak.

Her husband's betrayal was a strong blow. Dahil hindi niya inaasahan.

May ilang araw din itong parang nag-mellow. 

Hindi na gaanong nambubulyaw. At panaka-naka, nagkukuwento ito ng tungkol sa kabaatan nito.

Binabanggit-bangit ang tungkol sa bunsong kapatid na si Reza.

Napapangiti pa nga... 

Kaya nangangarap si Kathlaine ng pagbabago sa relasyong nilang mag-asawa. Inakala niyang nagkaroon na nang kasagutan ang kanyang mga panalangin.

Nakatulugan niya ang paghihinagpis.

Nang magising ay magda-dapit hapon na. Inat-inat siyang bumangon. Nagugutom na siya.

Dinatnan niyang nagluluto sa kasina si Betty. 

"Magandang hapon po, senyora." Ang magalang na bati nito. Nangiti habang sinisipat ang namumutlang mukha at namumogtong mga mata ni Kathlaine.

"Magandang hapon din." Pilit ang ngiti niya. 

"Maari bang dito nalang tayo kumain?"

"Sige po." Ang agarang sang-ayon ng katulong. "Pero ako nalang po maghahain. Maupo nalang kayo po kayo diyan.

Ipinaghila siya nito ng isang silya.

"Salamat." Sambit niya sa matamlay na tinig.

She was feeling lethargic with sadness. Kaya kahit ba gustuhin niyang tumulong, hindi niya magawa dahil sa panlalambot na nadarama.

Wala sila masyadong imikan nang kumain na. Iginalang in Betty ang pananahimik niya.

The young maid tried to comfort her with unobtrusive concern. Inasikaso siya at pinagsilbihan ng hindi na niya kailangang mag-utos.

"Ako na lang po ang bahala sa mga ito, senyora." Agap nito nang akmang tutulong na naman ito.

Hindi na siya nagpumilit pa. Mabigat pa rin ang kanyang pakiramdam. "Salamat sa kabutihan mo, Betty." Wika niya bago lumabas ng pintuan ng kusina.

Walang direksiyon ang mga hakbang niya.

Dumadako siya kahit saan siya igiya ng mga paa.

Wala ring laman ang kanyang isipan.

Para bang nalambungan ng malamlam na emosyon ng kalungkutan.

Nakarating siya sa kalawanging tarangkahan, na patungo sa tabing-dagat.

Kahit na madilim na ang paligid dahil papalubog na ang araw, naaninag pa rin niya ang malaking kandadong nakakabit.

Malakas ang loob ni Benicio na iwan siya rito mag-isa.

Dahil nakakandado ang mga daraanan.

Mistula silang bilanggo ni Betty.

O baka naman mayroong susi ang katulong? At natatakot lang sa matandang amo kaya hindi sinasabi sa kanya?

Biglang nabuhayan ng loob si Kathlaine. Bumalik siya sa bahay.

"Betty? Magsabi ka mga ng to too." Sambit niya agad. "Mayroon kang susi, hindi ba?" 

Namutla nang husto ang katulong. "E-eh, w-wala po, senyora." Pagsisinungaling nito.

"Huwag kang kang mag-alala hindi ako ng hahanap ng susi para lumabas. Gusto ko lang matiyak na puwede tayong lumabas kung may kailangang bilhin."

Nakalma ang katulong. Yumuko ito dahil napahiya. "Pasensiya na, senyora. Hindi ko nais na pagtaguan kayo....kaya lang binalaan ako ni senyor na aalisin ako sa trabaho kapag nakalabas o tumakas kayo."

Kumurba pataas ang mga kilay ni kath. "At bakit naman ako tatakas? Ito ang tahanan ko, Betty." 

Bumadha ang labis na pagtataka sa mukha ng kaharap. "Hindi kayo nagnanais iwanan ang senyor, sa kabila ng...?"

Malungkot pero ngumiti si Kathlaine. "Hindi naman siya dating gan'on." Aniya. 

Ngunit hindi na niya naituloy ang ibang sasabihin nang may marinig silang mga busina ng sasakyan.

"A-ang senyor!" Bulaslas ni Betty.

Itinaas niya ang isang kamay upang tumahimik muna ito. 

Iba ang tunog ng busina.

"Iba ang tono, Betty. Ibang sasakyan yan." 

Naalala niya ang pamangkin ni Benicio na babalik daw ngayong gabi.

"Kung hindi ako nagkakamali, yan ang anak ng kapatid ni Benicio." Dugtong niya habang patungo na sa pintuan.

"Eh, senyora? Patutuluyin nyo po ba siya?" Luminga siya rito. "Hindi ba't may susi ka?" 

Namilipit ang katulong. Piniga ng mga kamay ang suot na puting apron habang nagpapaliwanag. "Hindi po diyan sa harapang tarangkahan, kundi doon sa likuran, ang ibinigay sa akin ng senyor."