Chapter 4

Nasasabik si Gabrien.

Halos hilain niya ang mga oras. Ngayon lang nangyari ang magkaganito.

Women had always been easy-to-get for him. Ngitian lang niya ang mga babaeng nakursunadahan sa isang party, kasama na niya ito sa kanyang pag-uwi.

He regarded women as merely play things which were designed to give pleasure and only pleasure.

They had no permanent place in his life. The only important woman for him and whom he respected and loved so much- was his mother.

Ang ikalawang importante para sa kanya ay ang trabaho niya.

But the moment he set eyes on that woman...

Parang bigla siyang hinigop ng kung anong lakas.

Kathlaine,Kathlaine...

Nakintal agad sa kanyang utak ang malalaki at bilugang mga mata, na may malalantik na pilik. At ang mga labing mapupula ay tila kaysarap halikan.

Ano kaya ni uncle Benicio ang babaeng yon? Hindi naman sana anak? bulong niya sa sarili. Magiging pinsang-buo pa ba niya ang babaeng unang natipuhan dito sa pilipinas?

Pumikit si Gabrien. Binalik niya uli ang gunita sa malaking eksena nila ni Kathlaine.

Ano ba ang naging kaibahan ng babaeng iyon sa mga mgagandang dilag sa Las Vegas?

She looked-untouch.

Parang napaka inosente.

But there was an awareness in her beautiful eyes.

Parang nang-aakit.

Ipinilig ni Gabriel ang ulo.

Inosente tapos mapang-akit...?

But Kathlaine was an extraordinary woman.

I want here.

Nakatulog siya nang sumuko sa jetlag ang kanyang katawan.

Hapon na nang magising uli siya.

Bumalikwas siya ng bangon upang maligo at magbihis.

Isang bahay na may kuwartong pina-uupahan ang tinutuluyan niya.

Ipinakita niya ang passport at nagbayad siya ng cash para sa loob ng isang linggo.

Hindi siya sigurado kung anong klaseng tao ang tiyuhin. Mabuti na iyong may sarili siyang tirahan habang nandito siya.

"Enjoy your stay, Mr. Tiongson." Anang matandang babae na may-ari ng lumang bahay-kastila.

Magiliw agad ito dahil nanggaling rin daw ito sa America nung nag-tatrabaho bilang nurse sa isang ospital doon.

"Thank you, ma'am." Tugon niya. "Uhm, I'm looking for my uncle, ma'am. Do you know Mr. Benicio de Loughrey?"

Nag-isip ang tinatanong. "Hmm. I don't I've heard that name before. But try to ask a native of this town. I've just arrived here two years ago."

Tumangu-tango si Gabrien bago nagpaalam. "Thank you again, ma'am." Aniya habang binibitbit ang maleta papasok ng kuwarto.

"Just call me when you need something, Mr. Tiongson." Ani nito bago lumakad papalayo.

That was happened yesterday...

Hindi pa sila nagkikita uli ng matandang babae magmula pa kahapon. May sariling pinto at kuwarto kaya na niya kailangang istorbohin ang kasera sa paglalabas-masok niya.

Ipinaparada niya ang nirentahang sasakyan sa malapit sa gate para siguradonh wala siyang masasaging halaman.

The town was bustling.

Nakikita na ang kaunti-unting pagpasok ng kaunlaran sa paligid.

Marami na ding mga sasakyan. 

Ngunit paglampas sa magkakadikit na bahayang nakapalibot sa plaza, parang ibinalik siya sa panahon ng kanyang ina.

Mga kubong nasa gitna ng mga luntiang bukid. Mga hayop na nagkalat sa mga bakurang yari sa kawayan.

At sa dako pa roon, natatanaw ang asul na karagatan.

Doon siya itinuro ng isang matandang lalaking napagtanungan niya sa plaza.

"Si Senyor Benicio de Loughrey ba ang hinahanap mo, Iho?" Paniniguro pa nito.

Tumango si Gab. "Siya nga po siguro." 

"Kaanu-ano mo ba siya?"

"Anak po ako ng kapatid niya."

Kahit na alam na niya ang bahay ng Senyor ay gusto parin niya malaman sa iba upang makasiguro.

Matagal na natahimik ang kausap. Inaninag pa siya at sinapat ng husto. 

"Nandoon sa may tabing-dagat ang bahay ni Senyor Benicio." Wika nito kapagkuwan. "Pero hindi ako sigurado kung matatanggap ka niya."

Kumunot ang noo ni Gab. "Bakit naman po n'yo nasabi yan?"

Umiling-iling ang matandang lalaki. "Dati akong katiwala ni Senyor Benicio. Ngunit napilitan kaming umalis doon dahil lubhang napakaseloso." Pagkukwento nito.

"Hay, Makario, huwag ka ngang kuwento ng kuwento diyan." Saway naman ng asawa nitong nakikinig lang nung una.

"Leonora, hindi naman masamang magsabi ng totoo." Katwiran pa ni Makario.

"Ikaw naman kasi, bakit hindi papatuluyin ng senyor ang sariling pamangkin."

Nagpaalam agad si Gabrien nang tila mauuwi pa sa argumento ang pagtatalo ng mag-asawa.

"Ah e, salamat na lang po sa tulong niyo. Aalis na po ako.

"Sige, iho. Ikamusta mo na lang kamu kay kat--"

"Ano ka ba naman, Makario!"

Napukaw ang kuryosidad ni Gab sa mga sinabi ng matandang lalaki.

Lubhang napakaselo?....

Ilang taon na ba ngayon ang tiyuhin ko? Mas matanda raw ito ng limang taon sa kapatid na bunso.

Singkweta y singko na ang kanyang ina. Edi sisenta na si Benicio de Loughrey ngayon.

Puwede na ngang maging sumpungin.

Sa Amerika, ang mga nasa ganoong edad at inilalagay na sa mga homes for the aged. 

Pero hindi pumasok sa isip niya na ihiwalay sa kanya ang matandang ina.

Bumangon uli ang kanyang pagkasabik nang matanaw ang malaking bahay ni Senyor Benicio de Loughrey.

Makikita na naman niya si Kathlaine!

Huminto siya sa tapat ng tarangkahan at bumusina nang bumusina.

Ginusto niya talagang mag-ingay ng mag-ingay sa lugar na napakatahimik.

Ngunit nangangamba naman siyang baka hindi marinig ng mga nasa loob ng lumang bahay na bato.

Habang naghihintay,iginala niya ang paningin sa paligid.

Dito isinilang at nagdalaga ang kanyang ina.

Mayaman pala ang angkang pinanggalingan ni Reza Tiongson.

Bakit ito nagtitiis sa piling ng barumbadong ama?

Nasa gayon siyang pag-iisip nang may matanaw siyang hugis na patungo sa kinaroroonan niya.

Isang katulong na babae.

"K-kayo po ba si Gabrien Tiongson?" Tanong nito, halos pabulong. Halatang ninenerbiyos.

He had to strain his ears to hear her.

"Yes, ako nga si Gabrien Tiongson. Nandiyan ba si Uncle Benicio?" Tugon niya nang maintindihan ang sinabi ng kaharap.

"Eh, Sir maari po bang doon kayo sa likod-bahay dumaan? Baybayin po ninyo ang kalsadang patungo sa tabing-dagat. Mula doon, makikita niyo ang tarangkahan namin sa likod." Pahayag na nanginginig na tinig.

Nagtaka si Gab. "Bakit kailangang doon ako magdaan?" 

Namilipit ang tinanong. "N-nawawala po kasi ang susi tarangkahan sa harap." 

Naramdaman ni Gab na nagsisi-nungaling ang kausap pero hindi siya sigurado.

Dahil madilim na ang paligid. Bahagya nalang sila magkaaninagan.

"H-heto po, gamitin po ninyo ito." Iniabot ng katulong ang isang flashlight.

"Salamat." Aniya habang kinukuha and debateryang ilaw.

May sasabihin pa sana siya ngunit bigla na lang tumalikod ang babae.

Mabilis na tumakbo palayo sa kanya.

Itatanong sana niya kung nasaan si Kathlaine. Napailing nalang ang binata habang nagpapa-buntonghininga.

Sumakay ulit siya sa kotse. At pinaandar uli niya iyon upang ipasok sa makipot na kalsadang batu-bato na itinuro ng katulong.

Bumaba siya para iwanan nalang ang sasakyan sa di kalayuan.

Sinamyo niya ang maalat-alat at sariwang hangin habang nag-lalakad sa buhanginan.

Hinubad n'ya ang suot na sapatos upang maramdaman ang mga pinong butil na puti.

The tiny grains caressed his naked feet like a long-lost lover.

Gabrien smiled at the whimsical thought. When was the last time that he had a woman?

He could not remember.

Naging abala siya sa trabaho, nitong mga huling linggo. Nadag-dagan pa ang pag-aalala niya nangmatuklasan ang malubhang sakit ng ina.

He would welcome a diversion right now.

Nakarating siya sa likurang bahagi ng bakuran ng tiyuhin. Malayo-layo pa siya, ngunit natatanaw na niya ang hugis ng isang babae.

Naghihintay sa kanya.

"K-kathlaine?" Paninigurado niya. Baka isa na namang katulong ang naatasang mag-abang sa kanya.

"A-ako nga." Anang ninenerbiyos na tinig.

Nabigla si Gab sa pagbukal ng matinding kasiyahan sa dibdib niya.

He was really glad to see her again.

Lumangitngit ang mga bisagrang pinasikip na ng kalawang nang hilahing pabukas.

"Tuloy ka." Wika ni kathlaine nang hindi siya tumitinag sa pag-kakatitig dito.

Parang saka lang siya nahimas-masan. "Salamat." Sambit niya. Iyon lang ang pumasok sa loob ng utak niya.

"Pasensiya ka na kung dito ka pa namin napadaan." Wika ng babae. "Nawala kasi ang susi. At ang duplicate key naman at dala ng as--ni Ben."

"Ben? You mean, si Uncle Benicio? Nasaan ba siya?'

Kathlaine glanced at him covertly. "U-umalis pala siya kaninang umaga. Mga ilang araw pa yata bago babalik."

Nilimi ni Gab ang narinig na impormasyon.

Magtatagal pa pala ako dito, aniya sa sarili. Pero wala siyang nakapang pagkainip.

Para ngang natuwa pa siya dahil nagkaroon siya ng pagkakataong makilala ang babaeng ito.

"I see." Sambit niya nang maramdamang nagkaroon ng katahimikan sa pagitan nila.

"Pasensiya ka na kung hanggang dito lang kita mapapatuloy." Wika ni Kathlaine. Malungkot ang pormal na tinig. "Wala ang tiyuhin mo rito ngayon. Kung maari, magbalik ka na lang sa ibang araw."

He was being dismissed flatly. But he was loathed to leave her at once.

"You mean? You won't even offer me a glass of water?" He asked her in feigned disbelief. "Pinaglakad mo ako sa tabing-dagat, para lang pauwiin agad?" Dugtong pa niya.

His aim was to be invited inside the big old house. This young woman's seeming paranoia alerted him that something was wrong.

Saglit lang ang hesitasyon ni Kathlaine. "Y-you really want to go inside?" Paniniyak pa nito.

"If it is not convinient." Sambit habang tumatango.

"I--N-no, no, of course not." Ani nito habang isinisenyas ng isang

kamay ang daan sa gitna ng mayabong na halaman. "H-halika, dito ang daan."