CHAPTER 14

"Listen"

Hindi ko pinansin ang text ni Perfi. Lumabas ako ng sasakyan at pumasok na sa bahay ng makapasok ako ay agad kong nakita si mommy na nakaupo sa isang sofa. Kumunot ang noo ko.

Bakit nakapatay lahat ng ilaw kung nandito si mommy?

"Mom?" I called her but she didn't move but I can see her shaking shoulders like she's been crying all day.

Binuhay ko ang ilaw sa salas at lumapit kay Mommy pero isang malakas na sampal ang nakuha ko.

Natigilan ako at ramdam na ramdam ko ang init ng kaniyang sampal. I stared at my Mommy who was crying so hard. Tumulo ang mga luha ko ng makita ko sa kaniyang likod ang mga gamot ko na hindi ko iniinom. 

She knows. She already find it out.

"B-Bakit...mo ito ginagawa...Eina?" She cried. My tears pooled in my eyes. My knees trembled. I cannot stand seeing my Mom crying.

"Mom.." i cannot talk without breaking down.

"Ginagawa namin ng daddy mo ang lahat para gumaling ka! Para mabuhay ka! Pero ikaw....binabalewala mo ang lahat!" She shouted. 

I don't wanna live. Yun sana ang gusto kong sabihin kay mommy. I don't wanna live in pain anymore. And everytime I'm in that hospital bed I always saw how hurt they was! I don't wanna see that again! 

"E-Eina...why? Why are you doing this?! We always want you to live but you're always...always let go of the chance you has!" She said. 

Sumisikip ang dibdib ko. My heart is aching. I couldn't breathe properly because of my tears.

"Mom...I am...so tired." I cried. I tried to wiped off my tears but it's still over flowing.

"But we are not yet tired Eina! Hayaan mo kaming lumaban para sayo! You have all the chance-"

"There is no chance Mommy!" I shouted. Hindi ko na kaya. I need to say it. I need to tell her what's on my mind.

"Matagal na akong sumuko! Mamamatay ako Mommy! Mamamatay ako! With or without those medications I am still dying!" I breathed heavily.

"H-Hindi niyo po alam kung anong sakit ang araw araw kong nararanasan. Hindi niyo po alam kung gaano ako nasasaktan sa tuwing nakikita ko kayong nakatingin sa akin na nakahiga sa hospital bed. And everytime I felt the pain I always prayed....that please...take away this pain I don't want it! Dahil sino ba namang may gusto nito di ba? Pero mommy....hanggang ngayon kasi nararamdaman ko pa rin yung sakit kaya lahat ng panalangin ko...lahat ng hiling ko ay sana....mamatay na lang ako.."

I cried with all the tears that I got. Sobrang sakit na masabi lahat ng iniisip ko. Sobrang sakit na minsan ay pinangarap kong sana ay mawala ang lahat ng ito. Na sana ay hindi na lang ako.

"A-Anak....please..live for us." Bulong ni mommy sa akin dahil hinagkan niya ako. I shook my head. Narinig ko ang kulog sa labas kasabay nito ang pagbuhos ng ulan.

"W-What if...I don't wanna live anymore?" I asked. Humiwalay si mommy sa yakap at hinawakan ako ng mariin sa balikat. She looks sad, sorrowful and very...weak.

"Please! Anak! Isipin mo naman kami ng daddy mo!" She said a bit angry now.

Umiling ako at umatras. Ganun ba kahirap intindihin ang lahat ng sinabi ko. Mahirap bang intindihin ang salitang....ayaw ko na?

"I-I...wanna...go Mom..I'm tired." 

At sa gitna ng ulan at gabi ay tumakbo ako palabas.

"Eina!" I heard Mom calling me but I run through the rain.

Ramdam na ramdam ko ang lamig ng ulan sa aking balat. Basang basa na ako pero nagpatuloy ako sa pagtakbo. Humalo na ang aking luha sa lamig ng ulan. Wala na akong pakielam sa kulog at kidlat. It would be good kung matamaan ako di ba? Less pain!

Nakita kong palabas na ako ng subdivision dahil nakikita ko na ang kalsada. Nagpatuloy ako sa pagtakbo hanggang sa napaupo na lang ako dahil sa isang sasakyan na nasa harapan ko. Bumusina ito ng malakas. 

My heart is pounding so fast. Nanatili akong nakaupo sa lupa habang dumadaloy ang ulan sa aking katawan. Huminto ang pamilyar na sasakyan at lumabas doon ang isang lalaki na hindi ko inaasahan na makikita ko ngayon.

"Perfi..."i whispered his name.

"Magpapakamatay ka ba?" He asked angrily. Hindi ako makapagsalita dahil hindi pa rin ako makapaniwala na nandito siya sa harapan ko. Lumapit siya sa akin at mabilis na tinanggal ang kaniyang jacket para ipulupot sa akin.

Nakatulala pa rin ako hanggang sa maipasok niya ako sa loob ng kaniyang sasakyan. I remained silent when he drove the car in the side and he stop it again. He looked at me but my eyes remained in the front.

"What happened Eina?" He asked curiously. I bit my lower lip to stop it from trembling. Hinawakan niya ang aking kamay kaya napatingin ako dito. His palm felt so hot and it giving me so much warmth.

"You're cold...what's your address?" he asked again. Agad akong lumingon sa kaniya.

"I don't wanna go home." I said. He nodded without a question he drive his car.

Nanatili akong tahimik at naalala ko ang nangyari kanina. Muntikan na akong mabangga ng sasakyan ni Perfi kanina. At hindi ko malaman kung bakit sa pagkakataong yun ay kinabahan ako. 

Hindi ba't ito naman ang gusto mo Eina?

And then he suddenly stop his car in front of a two storey house. Color white and black at may silver na gate.

"Where are we?" I asked.

"Vista Grande Subdivision, this is my rest house." He said.

Tumango na lang ako. He opened the car for me at lumabas na ako. Nang pumasok kami sa rest house niya ay agad akong namangha. Pang mayaman talaga. This is just his rest house pero halos kasing laki na ng bahay namin! 

Tumingin siya sa akin at agad akong nailang sa titig niya. He looks so curious about me. Para bang nagtataka siya kung bakit nakita niya akong ganun ang hitsura.

"Can I borrow your clothes?" I asked. Kailangan kong maging makapal ang mukha kung ayaw kong umuwi sa bahay.

"Yeah...you can also use my bathroom in my room." He said. Agad akong umiling.

"No I can use your common bathroom instead." I protested.

"Eina my room is free you can use it. Don't worry hindi ako aakyat hanggang naliligo ka." He said with a bit of amusement. I can't help but to rolled my eyes at him. He chuckled. Umakyat siya sa second floor kaya sumunod ako sa kaniya.

He opened the white door at ng binuksan niya ang ilaw ay agad bumungad sa akin ang pabango niya. His scent is all over his room. His room is a mix color of white and gray. His room is so manly. 

Pumunta siya sa kaniyang walk in closet at ng lumabas ay hawak niya na ang isang white long sleeve polo shirt and a boxer.

"Ito lang ang pinaka maliit kong damit." He said. Tumango lang ako.

"Thanks." 

"Sige sa baba lang ako." He said before he left me.

I sighed heavily before I went to the bathroom. I have my shower at para bang nablanko ang utak ko. I felt so hallow and numb. Hindi ko akalain na mangyayari ito. I didn't know that I would end up in Perfi's rest house. 

Dito siguro siya nakatira ngayong nasa Lucena siya. Mag isa lang siya dito? How lonely is that?

Nang matapos ay lumabas ako wearing his bathrobe. Nang lumabas ay kumunot ang noo ko ng may makita ako doong bra at panty! Mukhang bago. Nag init ang pisngi ko. Did he buy it for me? O baka naman supply niya ito para sa mga babaeng dinadala niya?

What the hell? Eina this is not the right time to be jealous or what okay?!

Padabog ko itong kinuha at pumasok ako sa walk in closet. Nang nagbihis ako ay hindi ko na sinuot ang boxer niya since mahaba naman ang polo niya atsaka may suot naman akong cycling kaya ayos lang.

Nang bumaba ako ay naamoy ko kaagad ang isang ulam. Agad akong nagutom. At ng makarating ako sa dining ay hindi ko mapigilan ang mapangisi.

I saw Perfi placing the plates in the table.

"You cooked?" I asked. He looked at me amused, and raising his eyebrows.

"Why? Hindi ba halata?" He asked palyfully. Lumapit ako doon at umupo na. Umupo siya sa tapat ko.

"Honestly? Hindi." I said and chuckled. 

Masarap siyang magluto. Hindi ko akalaing ang isang katulad niya ay marunong magluto. 

"It tastes good!" I complimented. He chuckled.

"Eina I am good at everything." He said playfully. Nag init ang pisngi ko sa sinabi niya. Alam ko ang ibig niyang sabihin at parang gusto ko na lang siyang sipain dahil sa kabastusan niya!

Nagpatuloy na lang akong kumain ng tahimik. Ng matapos ay nag sabi ako na ako na ang maghuhugas ng pinggan buti na lang pumayag siya dahil mag shoshower pa siya.

After I wash the dishes I sit in the  couch of his living room. Siguradong hinahanap na ako ng magulang ko. Pero sa ngayon ayaw ko muna silang makausap. I want to think and have some space. Bumuntong hininga ako at napatitig sa patay na tv. 

Tanggap ko na ba talaga? Tanggap ko na ba talaga na ang mundong ito ay hindi para sa akin? Paano kung mali ako?

Natigilan ako sa pag iisip ng makita ko si Perfi na papalapit sa akin. He sit in the single couch in front of me. Kumalabog ang puso ko sa kaniyang ayos. His hair is dump and messy that so looks good in him. He's wearing a white shirt and black short. Prente siyang umupo sa harap ko at seryoso akong tinitigan.

"Tell me." Kumunot ang noo ko sa sinabi niya.

"Tell you what?" I asked.

"Tell me...your problems Eina. I will listen I promise you."