CHAPTER 7

"See you"

Gusto ko na lang kainin ng lupa!

Nakakahiya! Paniguradong pulang pula na ang pisngi ko dahil sa sinabi niya.

Pero ano pa bang babalikan niya na nangyari kahapon? 

Nang muli akong bumaling sa kaniya nakangisi pa rin siya at dahil hiyang hiya na ako hindi na ako nag isip dahil mabilis ko siyang tinulak at marahas na tumakbo paalis.

Hingal na hingal ako pagkadating sa room. Napansin ito ni Leley at Roma kaya agad silang nagtanong pagkaupo ko.

"What happened to you? Bakit hinga na hingal ka?" Roma asked curiously. 

Hindi ako makatingin sa kanila.

"W-Wala...may inutos lang si Prof." I lied. Buti na lang dumating na ang prof namin kaya hindi na nagtanong yung dalawa.

Lumilipad na ang utak ko kakaisip sa lalaking yun. Nakalimutan kong maloko nga pala ang mga Suarez. I was born and race here in Lucena City, the capital of Quezon Province kaya kilalang kilala dito ang mga Suarez. Walang hindi nakakakilala sa kanila. Dahil isang Suarez ang gobernador ng Quezon Province mas lalong naging mataginting ang pangalan nila sa buong rehiyon. Naalala kong isang Suarez din pala ang gobernador sa Laguna. 

Hindi na ako magtataka kung half a million ang halaga ng damit nila dahil sa limpak limapak nilang salapi.

At dahil sikat sila, kilala ang mga Suarez na mga maloko, babaero at mayabang. Pero hindi ko alam kung bakit gustong gusto sila ng masa mostly kababaihan.

Napabuntong hininga ako. Hindi ko alam kung bakit bigla na lang nagpapakita yung lalaking yun sa akin. Alam kong may atraso ako sa kaniya pero halatang halata na gusto niya lang akong paglaruan. Hindi para maging babae niya kundi gusto niya akong gawing katatawanan. At hindi ko alam kung bakit naiinis ako.

Lalo pa dahil napahiya ako kanina!

Hanggang sa matapos ang klase ay lutang pa rin ang isip ko. At hanggang sa bahay ay para akong sabog. Nabulabog lang ang isipan ko ng biglang tumunog ang phone ko para sa isang text, nakahiga na ako sa kama para matulog. When I opened my phone napaupo ako dahil sa pamilyar na numero.

Unknown number:

I missed your lips so badly. I hope I can taste it again.

Nag init ang pisngi ko at nanlamig ang kamay ko sa nabasa. Kahit hindi ko sinave ang number niya ay tandang tanda ko ito! It's Perfi's number!

I decided to reply dahil ayaw kong pinaglalaruan niya ako. 

Ako:

Don't text me and I hope you'll delete my number.

Natulala ako sa aking kwarto habang nakaupo sa kama ko. Binuhay ko ang lump sa table ko kaya nagkaroon ng dim lights sa kwarto ko. Napabuntong hininga ako. Mukhang hindi ako aantukin sa araw na ito.

Napatingin ako sa phone ko ng tumunog ito.

Unknown number:

I won't. You're lucky anyway because you're texting a Suarez.

Pinatay ko ang aking phone dahil sa inis. Hindi ko maintindihan kung bakit tinetext niya ako! At kung bakit kinukulit niya ako. Napahawak ako sa aking sentido dahil medyo kumirot ito. At mas lalong sumama ang pakiramdam ko. Hanggang sa nakaramdam ako ng pagsusuka kaya mabilis akong tumakbo sa toilet para doon magsuka. My tears rolled down to my eyes because of the pain I'm feeling. 

Nang matigil sa pagsusuka ay agad kong naramdaman ang panghihina. Nang tiningnan ko ang aking suka sa toilet ay nakita kong may dugo ito. Hindi ko alam kung bakit biglang dumagundong ang puso ko. Dahan dahan akong tumayo pero nakaramdam ako ng kirot sa may bandang tiyan and when I checked it nakakita ako ng pasa. 

Leukemia.

Fucking Leukemia!

At katulad ng inaasahan hindi ako nakatulog sa gabing yun. Bago bumaba ay tinitigan ko lang ang mga gamot at hindi ininom. I just decided to have my breakfast and then I saw Mommy preparing my food.

"Good morning Mom." I greeted and I kissed her cheeks. She smiled at me and she let met sat on my chair. 

"Where's dad?" I asked when I realized that dad is not here.

"Nauna na sa firm ang daddy mo. Ako naman ay may lakad mamaya kaya hindi ako papasok sa firm ngayon." She explained. I just nod and start my food.

"How are you Eina? Are you taking your medicine?" She suddenly asked. Natigilan ako sa tanong niya.

Hindi ako makatingin at makapagsalita dahil alam ko ang sagot sa kaniya. Hindi ako umiinom ng gamot. Ayaw kong saktan ang mga magulang ko pero masisisi ba nila ako? I'm tired of this. I am very tired. I just wanna die and leave this world.

"Yes." I lied. I bit my lower lip and suddenly I felt guilty for lying.

"That's good. Be ready in your check up next week." She reminded me. I sighed heavily.

"Mom, pwede po bang ipagpaliban na muna natin yung check up?" I asked.

Napatingin siya sa akin at kumunot ang noo. Alam kong alam niya na ayaw ko ng ganito. Alam kong alam niya ang mga iniisip ko. Kaya madalas niya akong paalalahanan sa gamot. She knows that I am suicidal but she's closing her mind.

"We already talk about this Eina-"

"I don't want to go to the hospital." Putol ko sa sasabihin niya. She sighed heavily na para bang kahit siya ay nahihirapan sa sitwasyon ko.

"Kung gusto mo yung doctor na lang ang papapuntahin namin dito." She insisted. 

Hindi ako umimik. Alam kong ipipilit niya ang gusto niya. Paano kung sabihin kong ayaw ko na? Na pagod na ako at ayaw ko ng lumaban? Pano kung sabihin kong matagal na akong nawalan ng pag asa para mabuhay ng matagal? 

Walang imik akong umalis sa bahay at tahimik na nagmaneho patungo sa school. Tulala ako habang naglalakad patungo sa room ko. Hindi ko nga napansin na nasa harapan na pala ako ng room. At malaking himala na maagap pala ako ngayon. Wala pa si Roma at Leley at iilang estudyante pa lang ang nasa loob. Umupo ako sa madalas kong upuan at dahil medyo matagal pa ang pag iintay ko naglagay ako ng earphone para makinig ng music. 

Nangalumbaba ako habang nakatingin sa bintana. Makulimlim ang kalangitan, may pakiramdam ako na maulan ang araw na ito. 

Natigil lang ang pagtitig ko sa bintana ng may nag alis ng earphone ko sa aking tainga kaya iritado akong bumaling kung sino man ang nagtanggal but to my horror I saw a very unexpected person.

"Hello Einalem." He smirked. 

Malamig kong tiningnan ang nakangising si Perfi sa harapan ko.  Bakit nandito na naman ang lalaking ito?

"Why are you here?" I asked. Tumaas ang kilay niya at sinipa ang nasa harapan kong upuan at doon siya umupo. Sumulyap ako sa paligid at nakita ko ang patagong pagsulyap ng mga estudyante sa amin. Marahil ay nagtataka kung anong ginagawa dito ng isang Suarez.

"Required ba talaga na ang laging bungad mo sa akin kapag nakikita mo ako ay ang 'why are you here'?" He asked while raising his brows. This guy is very annoying.

Pero kahit ganun ay hindi ko pa rin maiwasang mamangha sa kaniya. Huminga ako ng malalim. Hindi ko dapat siya hangaan.

"Required ba talaga na guluhin mo lagi ang araw ko?" Balik tanong ko na punong puno ng sarkasmo. 

Hindi nagbago ang ekspresyon niya, mukha pa rin siyang nang aasar.

"Oo, required talaga yun Eina. Akalain mong ang manggugulo sayo ay ang isang katulad ko? Ang swerte mo!" Mayabang niyang sinabi. Kumunot ang noo ko dahil grabe ang kahanginan niya, tinalo niya pa ang hangin sa north pole.

"Ang malas ko kamo." I said and then I rolled my eyes. Muli kong binalik ang tingin ko sa bintana dahil masyado akong nasisilaw sa lalaking nasa harapan ko. 

"Ops! Bawal tumingin sa iba. Ako lang dapat." 

My eyes widened when he held my chin and move it towards him. Mabilis ko iyong hinawi dahil sa malakas na tambol ng aking puso sa ginawa niya. I looked around and I saw how shocked they are when they saw us! Damn!

"Ano ba?! Bumalik ka na nga sa building niyo! Bakit ka ba nandito?" Gigil kong sabi.

He smirked again and I'm getting pissed now. 

"Alright, I'll go back to my building but promise me you'll see me in the building of basic educ." He said that made me more pissed.

Nakakainis na ha! Ano bang kailangan ng lalaking ito sa akin?!

"At bakit ako susunod sayo?" Taas kilay kong tanong.

"Then I won't leave here even though your prof already come." He threatened me. Mas lalo pa akong nainis.

Alam ko ang atras ko sa kaniya at yun ay ang pagsuka ko sa mahal niyang damit at hindi ko alam na ito ang kapalit?! Ang maging aliwan niya?! Wait! It's sound disgusting Eina!

"So? Ako ba ang mapapagalitan? Ikaw-"

"Don't underestimate a Suarez, Eina. I can always turn the table without lifting a muscle." He said and then winked. 

I gritted my teeth. Wala na. Sira na ang araw ko kanina at mukhang mas sinira niya pa. Napakagaling naman talaga. Napailing na lang ako.

"Oo na! Lumayas ka na!" I said in gritted teeth. Tumayo siya at tiningnan ako ng may ngising tagumpay. Seriously?

"See you then...babe." he said that I'm sure everyone heard what he said! 

Damn it!