CHAPTER 12: THE KISS

Chapter 12: The Kiss

Morgan's POV

I stared at her back as she hurriedly walked away. I cursed silently.

Naramdaman ko ang isang kamay na humaplos sa balikat ko.

"Don't fucking touch me!" I growled angrily.

"W-what's wrong?" confusion is written all over her face.

Huminga ako ng malalim at sinubukang kontrolin ang sarili ko. I started pacing back and forth while cursing repeatedly. When my wolf and I saw the hurt in our mate's eyes, it angered us to the core.

I let out a load roar and I saw how Portia recoiled in fear.

"A-ano ba kasing problema?" nanginginig sa takot nitong tanong. I glared at her and gritted my teeth.

"Get. The. Fuck. Out." matigas na sinabi ko dito. Wala na siyang ibang sinabi at nanginginig na tumakbo paalis.

Portia is the second child of the silver moon pack's alpha. Nandito siya dahil sumama siya sa kanyang ama. Ang mga alpha lang ng ibat ibang packs ang pinatawag ko upang mapag usapan namin ang mga rogue attacks na nangyayari nitong mga nakaraang linggo. She came here a lot because she likes me. And yes, I really told her that she's going to be my luna. Hindi na ako umasa na mahahanap ko pa ang nakatakda para sa akin sa tagal ng panahon. Besides, Portia is a strong and smart she-wolf. She's very suitable to be my luna and help me run this pack.

I landed a punch on the wall.

But when she came, everything changed. She's really making me frustrated and that's the reason why I'm becoming more furious. Parang lahat ng pinaghirapan ko ng ilang taon ay basta basta nalang mawawala dahil sa kan'ya. Everytime she's near, I'm close to losing my control. Every nerve in my body reacts when she's around. Everything that I knew seemed to be crumbling around me. All these years I learned how to control myself and my feelings just to keep the pack and my position. I had to be ruthless and heartless to keep everything. Sinigurado ko na walang makakagiba sa pader na binuo ko sa sarili ko. But now, now that she's here, I can feel that it's slowly collapsing.

I can't believe that it only takes one woman to make me feel all of these frustrating feelings. And that woman is my mate. Not Portia or anybody else. Just her.

I fucking messed up

Lucia's POV

Hindi ko alam kung lalabas ba ako ng kwarto para daluhan si Blake sa dining room o manatili na lang dito. Hindi pa rin maganda ang pakiramdam ko. My heart still feels heavy. But I still need to join Blake. I'm not a guess here. Taga pangalaga ako ng prinsipe. Kailangan kong gawin ang trabaho ko kung gusto ko pang mabuhay.

Nang makarating ako sa dining room ay nahigit ko ang hininga ko nang makita ang lalaking nakaupo sa kabisera ng mahabang lamesa. With his black button up, with the first two buttons undone, messy and a bit damp hair from shower, the king is sitting at the center of the long table with Blake. Pinilit kong pakalmahin ang mabilis na tibok ng puso ko. Napahinto ako sa paglalakad, hindi alam kung dadalo ba sa kanila o hindi.

Nakita ko ang pag angat ng tingin ng alpha at para bang may inamoy sa hangin. Our eyes immediately locked when he looked my way. I felt an electrifying energy around me. My heart beats faster than ever. Parang lalabas na ito mula sa dibdib ko. Napahawak ako dito at huminga ng malalim. Remember Lucia he has a mate. Paalala ko sa sarili ko. Nakaramdam ako ng kaunting kirot sa puso sa naisip.

Nag ugat ang mga paa ko sa kinatatayuan ko. He didn't took away his eyes on me. He just stared.

"Eat with us" he said in a low voice.

Napaharap naman agad sa akin si Blake nang marinig ang alpha.

"Lucia! Good morning" he greeted happily. I smiled at him a little before pulling the chair beside him.

Nagsimula na kaming kumain ngunit ramdam ko pa rin ang kanyang titig kaya hindi ko magawang lumingon dito. Why is he staring at me? He doesn't know the effect of his stares on me. I sighed.

I told myself last night that I should avoid him.But something is pulling me towards him and I can't help it because deep inside, I want him close to me. I'm craving for his presence.

I suddenly remember the girl he's with yesterday night. His luna and his mate... They look so good together. A strong alpha and a beautiful luna. I smiled bitterly.

"I'm sorry" napabalik ako mula sa pag iisip nang marinig ko ang sinabi niya. He's looking straight at me. I felt the slight pain again that's why I immediately avoided his gaze. Napansin ko ang pagkuyom ng mga kamao niya na nakapatong sa lamesa. Tahimik lang din na kumakain si Blaze sa tabi ko.

"Uh ayos lang po 'yon alpha" mahinang sagot ko. I heard him exhaled heavily. Nagulat ako nang bigla siyang tumayo at nag martsa palabas ng dining room. Napakunot ang noo ko habang nakatingin sa pintong dinaanan niya. What happened? May nasabi ba ako?

Buong araw inisip ko kung may nagawa ba akong mali dito. Hindi ko tuloy nabigay ang buong atensyon ko kay Blake. I'm confused of what happened. Is he mad at me? Ano naman ang nagawa ko na maaari niyang ikagalit?

Nang sinundo ng isang katulong si Blake upang dalhin sa guro nito ay napagpasyahan ko nang dalawin si Eris.

Nag aaral din pala ang mga katulad nila. I sighed after I realized na marami pa pala talaga akong hindi alam tungkol sa kanila.

"Lucia!"

Agad akong niyakap ni Eris nang makita niya ako. Napatawa naman ako ng mahina bago siya niyakap pabalik.

"Nakakamiss magkaroon ng kasama sa kwarto"

"Isang araw pa lang Eris ano ka ba" natatawang wika ko. Pero kahit ako ay inaamin ko na nakakamiss nga na kasama siya.

"Eh kahit na" pagmamaktol nito. Mas lalo lang akong natawa.

Naglakad lakad kami sa labas ng apartment habang nag k-kwentuhan. Tinanong niya kung kamusta ako sa pack house. Ikinwento ko ang ibang detalye ngunit hindi ko na isinama ang mga naging interaksyon namin ng alpha nila. I feel like they will know something kapag sinabi ko. It's better if I'll just keep it to myself.

Napadpad kami sa malawak na field at napansin kong walang nag eensayo doon.

"Eris nasaan na ang mga nag eensayo dito?" tanong ko.

"Nasa shooting range siguro sila. Sa likod ng training building" sagot nito. Shooting range? Tinuturuan din pala sila kung paano gumamit ng mga armas dito. Cool.

Tumango nalang ako sa kan'ya at nagpatuloy kami sa pag uusap. Napatingin ako sa bukana ng gubat ng may mapansin na pag galaw doon. Nakitang kong lumabas mula rito ang alpha at ang babaeng kasama niya kagabi. Nag uusap sila. Nakakunot ang noo niya habang nakikinig sa sinasabi ng babae. He's with his mate. I felt the heaviness of my heart again. Napahawak ako dito at sinubukang pakalmahin ang sarili. Lucia stop. Hindi tama ang nararamdaman mo para sa hari. He already have his mate.

Napapikit ako at huminga ng malalim. Breathe Lucia.

Nang imulat ko ang mga mata ko ay nahigit ko ang hininga ko nang magtama ang aming nga mata. He's staring at me with a slight fear in his eyes na agad namang nawala. Iniwas ko agad ang tingin ko sa kan'ya at hinarap si Eris. I need to go back to my room. Sumama na naman ang pakiramdam ko.

Matapos akong makapag paalam kay Eris ay dali dali akong bumalik sa pack house. Nakahawak ako sa dibdib ko habang naglalakad sa hallway. Nararamdaman ko pa rin ang pagkirot sa aking puso. Gusto kong maiyak sa sobrang frustration. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Bakit ako nag kakaganito? Bakit ako nasasaktan kapag nakikita kong magkasama sila?

Pinunasan ko agad ang luhang tumulo sa pisngi ko at nagmadaling naglakad papunta sa kwarto ko. Akmang bubuksan ko na ang pintuan ko ng biglang may humablot sa braso ko at isinandal ako sa pader. My heart was thumping loudly inside my chest. Nakakabingi.

"Lucia" he said huskily. Morgan...

I looked into his eyes. I saw fear, pain, and lust. I don't know what to do as he gets closer to me. My body tensed as my breath catches in my throat.

"A-alpha" mahina at nauutal na sambit ko. He cursed silenty at naramdaman kong mas humigpit ang hawak niya sa'kin.

He leans in until his lips are brushing into my ear. A shiver runs down my spine.

"Stop calling me that. Alam kong alam mo ang pangalan ko" he said in a hushed and dark tone.

Napasinghap ako at parang lalabas na sa dibdib ko ang puso ko sa sobrang pagtibok nito.

"Come on. Say it" he whispered seductively.

"Say my name"

"M-Morgan" mahinang sinabi ko. Nanginginig ang mga labi ko at hindi ko alam kung narinig niya ba ang sinabi ko.

"Better" he whispered and I felt a smile growing across his face.

Parang sasabog na ang tainga ko sa lakas ng tibok ng puso ko. I can't breathe.

"Portia is just nothing to me. So stop crying" he said as he wiped my wet cheeks and his face gets closer to mine. Wala na akong naintindihan sa mga sinabi niya. Natuon nalang ang buong atensyon ko sa lapit niya at sa nararamdamang kuryente sanhi ng pagdidikit ng aming mga balat.

"Please don't doubt me"

I looked into his dark green emerald eyes and my heart starts to beat even more faster as his lips lower to mine.