CHAPTER 15: DEAL

Chapter 15: Deal

Isang linggo na ang nakakalipas nang mapadpad ako dito sa woodland's pack. Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na napapaligiran ako ng mga kakaibang nilalang dito. Hindi pa rin ako nasasanay sa mga ipinapakita nilang kakaibang abilidad. Tulad ng pagiging sobrang malakas at pagpapalit anyo nila. I still get frightened off. Pero hindi na katulad ng dati na sobra akong natatakot. Maybe someday I'll get use to it.

Waking up, eating with Blake, and playing with him became my daily routine. Minsan kapag abala si Blake sa pag aaral niya ay binabasa ko nalang sa kwarto ko ang librong nakuha ko sa silid aklatan. Malaki ang naitulong ng librong iyon sa'kin. Mas lalo ko pang naintindihan ang mga nakakasalamuha kong nilalang sa araw araw. I learned a lot about their kind. It somehow helped me to survive here for the past few days.

Iba ang araw na ito sa nakasanayan ko na. I'm not with Blake today. Abala siya sa mga kalaro at bago niyang kaibigan. Simula nang dalhin ko ito sa palaruan ay napansin kong hindi na siya masyadong pinaghihigpitan ng hari. Pinapayagan niya na itong makisalamuha sa iba. Pero syempre sa loob ng pack house lang. I'm still curious to why the king is overly protective to Blake. But it doesn't matter now. Ang mahalaga ay masaya si Blake and I'm happy for him too.

I'm not in the mood today to read the book so I just decided to visit Eris. Ilang araw na rin noong huli naming pagkikita. It was the time when I saw that Portia and the king together. It was also the time when the kiss happened.

I immediately shake off that thought.

Ilang araw na rin simula nang huli kaming magkita ng hari. Matapos ang gabing iyon ay umiwas na ako sa kan'ya. May parte sa akin na gustong mapalapit sa kan'ya pero alam ko rin na mali iyon. He's the king. I'm just nothing. He has a mate. And that's Portia. My feelings are confusing. He's making me confused too. Minsan nararamdaman ko na parang may kakaibang koneksyon kami sa isa't isa. Pero alam ko rin na hindi ako ang nararapat para sa kan'ya.

I sighed heavily and just continued walking.

Napagalaman ko rin na abala ang hari nitong mga nakaraang araw sa pagbabantay sa borders ng pack. May ilang mga nilalang daw kasi ang namataan sa borders.

Kinatok ko ang pintuan ng apartment ni Eris. Hinintay kong may magbukas ngunit wala. Kumatok ako ulit at nang wala pa ring sumagot ay naglakad nalang ako pabalik. Siguro abala siya sa trabaho niya.

May namataan ako na mga warriors na lumabas galing sa likurang bahagi ng training building nang mapadaan ako dito. Napakunot ang noo ko nang makita kong may dalang mga baril ang mga ito. Maybe nag training sila. I heard last time from Eris that there's a shooting range here. Sa likod daw ng training building. Hearing the word shooting feels like home for me. I smiled bitterly when I suddenly remembered my family.

Simula 9 years old pa ako ay tinuruan na ako ni mama at papa na humawak ng ibat ibang klase ng baril. Siguro napilit lang ni mama si papa na itrain ako kahit ayaw nito. Sabi ni mama ay kailangan ko daw itong matutunan upang maipagtanggol ko ang sarili ko sa kahit ano mang kapahamakan. Parang normal nalang sa akin ang paghawak ng mga ibat ibang klaseng armas kahit sa murang edad pa lamang. Pero noong namatay si mama sa aksidente ay hindi na ulit ako pinahintulutan ni papa na humawak nito. Hanggang ngayon sinisisi ko pa rin ang sarili ko kung bakit namatay si mama.

I suddenly remembered my weird dream. Hanggang ngayon ay misteryoso pa rin sa akin ang panaginip na iyon. I still keep on thinking about it. Marami akong gustong itanong ngunit hindi ko alam kung kanino ako magtatanong. Inalis ko nalang muna ito pansamantala sa isipan ko. Mas lalo lang dadami ang mga katanungan ko kung patuloy ko itong iisipin.

Nang makarating ako sa likod ng training building ay bumungad sa akin ang shooting range. Lumapit ako sa mga nakahilerang lamesa doon na may nakapatong na mga baril. Napangiti ako. Ang tagal na din nung huling nakahawak ako nito. Kinakalawang na siguro ako. Pinadaan ko ang kamay ko sa mga baril and picked a long range rifles. Ever since, shooting always seems to help me calm down and think. Hindi naman siguro ako mapapagalitan dito.

Nilibot ko ang paningin ko at wala namang ibang nandito kung hindi ako lang. Nagsuot muna ako ng eye and ear protection pati na rin ng gloves at pagkatapos ay tumungo na sa madamong field at dumapa dito. Hinawakan kong mabuti ang rifles at itinutok sa target ko. I chose the 350 yards down range. I breathe in and out and looked through my scope. I steadied my breathing and the crosshair at the center of my target. Seconds later, I pulled the trigger.

I smiled when I saw the bullet hole, just a half inch higher than the center. Not bad.

Napalingon agad ako sa likod ko nang may marinig akong pumalakpak.

"I'm impressed human girl" Randall said and smiled at me. Nagulat ako na may kasama pala ako dito kaya agad akong napatayo at napayuko.

"Magandang hapon po gamma" bati ko dito. Nalaman ko na may mataas na posisyon pala siya dito sa pack, noong nakaraang araw lang. I heard someone calling him gamma.

"Stop being so formal" he chuckled then ruffled my hair. Nanlaki ang mga mata ko sa ginawa niya na mas lalo niyang ikinatawa. He has a higher position in this pack. Nirerespeto at kinatatakutan siya ng nakararami.

"Let's make a deal" napaangat ako ng tingin sa sinabi niya. He still had his playful smirk.

"A-ano pong deal?" nauutal na tanong ko.

"Hindi kita isusumbong na pumunta ka dito kung makikipag compete ka sa'kin sa shooting" Napasinghap ako sa sinabi niya. Nakaramdam agad ako ng takot na baka ipapatay na nila ako sa hindi pagsunod sa mga patakaran nila dito.

"Please don't do that. I'll accept the deal" mabilis na sagot ko dito.

"Great" he smiled.

Lumapit siya sa lamesa ng mga equipments at kumuha rin ng long range rifles. Hindi na siya nagsuot ng protective gear at dumeretso na sa range. He chose a 1000 yards down range na ikinalaki ng mga mata ko. Matagal na nang huli akong nakahawak ng baril kaya hindi ko alam kung kaya ko pa ba iyon.

"Get ready to lose. Kapag natalo ka irereport ko pa rin to sa Alpha" he smirked even more. Nakaramdam naman ako ng kaba. Wala akong takas dito. Kapag natalo ako irereport niya pa rin ang ginawa ko. I'm doomed.

Huminga nalang ako ng malalim at dumapa na. Kabado ako pero nilakasan ko nalang ang loob ko. I need to win this little competition.

Nagsimula na kami and we both fire two shots in our targets. Tumayo agad kami para lapitan ang target at makita namin kung sino ang pinakamalapit na tira.

"You've got to be fucking kidding me" he said as he looked at me.

I smiled wildy as I looked at my target. The hole is just within two inches from the center. God I won.

"I'm not gonna let you report me" I said proudly. Natatawa ng kaunti sa nakikitang reaksyon sa mukha niya.

"You're much better than the pack warriors. I'd say you're probably the best shot in the pack" hindi makapaniwala niyang sinabi. Lumabas na ang pinipigilan kong tawa.

I'm glad that all those years I'm still good at shooting.

"I thought you're weak. You're really something" I heard him whispered.

I just smiled proudly and thanked God that I won't get punished.