CHAPTER 2: WOODLAND PACK

Chapter 2: Woodland Pack

Lucia's POV

Nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa aking mukha. Napasapo ako sa aking noo bago nilibot ang paningin sa paligid. Napabalikwas ako nang bangon nang nakita ang hindi pamilyar na silid.

"Huwag ka munang bumangon" napalingon ako sa babaeng nakatayo sa tabi ng kamang kinaroroonan ko.

"S-sino ka? Nasaan ako?" mahinang tanong ko sa babae. Ramdam na ramdam ko na ngayon kung gaano kasakit ang buong katawan ko.

"I'm a nurse here. Some pack warriors found you inside our borders."

Napakunot ang noo ko sa sinabi niya.

"Pack warriors? W-what are you talking about? Nasaan ba talaga ako?" nagsisimula na akong mag histerya. Paano kung mahanap ako ni papa dito?!

"Calm down miss. You're in woodland pack. Our beta will talk to you later. For now just rest here. You need it" pagkatapos niyang magsalita ay iniwan niya nalang ako mag isa sa silid.

Woodland pack? Beta? Where am I?!

Naputol ako sa kalagitnaan ng pag iisip nang may pumasok na isang lalaki. Napatayo agad ako sa kaba.

"Sino ka??" nanginginig na tanong ko dito. Huminto ito sa harap ko at seryoso akong tiningnan.

"What are you doing inside our border?" matigas na tanong nito.

"W-what border are you talking about?"

Naglakad siya palapit sa'kin. Napaatras naman ako sa kaba.

"Answer me now!" napapiksi ako sa sigaw niya. May kakaiba akong nararamdaman sa lalaking ito na para bang kailangan ko siyang sundin. Patuloy pa rin siya sa paghakbang palapit hanggang sa wala na akong maatrasan dahil sa kama sa likuran ko.

"I-i didn't mean to enter w-whatever you're talking about" mahina at nakayukong sagot ko.

"Hindi mo alam kung anong pinasok mo"

Napaupo na ako sa kama dahil sa sobrang lapit na niya. Nanginig ako sa takot sa madilim niyang pagtitig. Yumuko siya at nilapit ang mukha sa akin. Ramdam ko na ang paghinga niya.

"The Alpha king ordered me to kill intruders who enters our fucking border" he whispered. Voice laced with venom. Tumuwid din siya agad ng tayo bago ngumisi.

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya at agad na napaluhod sa panghihina. After escaping death from my father here I am again facing it.

"Please don't kill me. I didn't mean to enter your border. I'll just leave. Please" umiiyak kong pagmamakaawa.

"No one can just leave here without facing the consequence" he mercilessly said with a playful smirk on his face.

"Please! I'll do anything. Just let me leave this place" humagulgol na ako. I can't believe this. What did I do to deserve all of this?!

"I said no one can escape here. If you don't want to die then be a slave and serve the pack"

"What pack are you saying? At sino ka ba talaga?" naguguluhang tanong ko. I'll do whatever it takes to live.

"A human who doesn't know a thing huh. I'm the beta of this pack. Klaus" he said with so much confidence.

"I'll do anything just to live. Please don't kill me" pagmamakaawa ko ulit.

"Okay then. Cynthia!" he called. The nurse that I saw a while ago enters the room.

"Yes beta Klaus?" she bowed down a little bit to the man in front.

"She'll be a new slave. Bring her to the apartments" he said, with voice that's full of authority before leaving.

"Maghanda ka na. I'll ask some pack warriors to accompany you to the apartments" ang sabi ng babae bago ako iniwanan din sa silid.

Nanghihinang napaupo nalang ako sa kama. Ano 'tong napasok ko?

"Bilisan mo gumalaw" tinulak ako ng sinabing pack warrior ng nurse kanina. Nakalabas na kami sa mistulang clinic nila dito at kasalukuyang papunta raw sa sinasabi nilang apatments.

Binilisan ko nalang ang lakad ko habang nililibot ang paningin sa paligid. Maraming puno sa paligid. Ang hula ko ay nandito pa rin ako sa loob ng gubat. Ngunit bakit may mga tao dito? May nakakaalam kaya ng lugar na Ito?

Napadaan kami sa malawak na field at marami akong nakitang mga binatang lalaki. Nakahilera sila sa gitna at parang nag eensayo. Halos lahat sila ay walang damit pang itaas. Napatingin sa akin ang iba sa kanila nang dumaan kami. Agad akong nag iwas ng tingin. Ngunit agad ding napabalik dahil sa kakaibang naramdaman. Bigla kasing bumilis ang tibok ng puso ko sa hindi ko malamang kadahilanan. Alam kong hindi ito dahil sa kaba ngunit hindi ko rin matanto kung dahil saan. Nawala rin naman agad nang medyo nakalayo na kami.

Huminto kami sa tapat ng isang medyo maliit na kwarto.

"Dito ang iyong tutuluyan. Pumasok ka na upang malaman mo na ang iyong mga gagawin" agad itong umalis pagkatapos.

Kahit naguguluhan ay dahan dahan ko paring kinatok ang pinto. Ilang saglit lang ay bumakas ito at bumungad sa'kin ang isang babae. Tingin ko ay mas matanda ito sa akin ng ilang taon.

"Oh a human. Hi! New servant?" she greeted me with her smile. I just look at her, confused.

"By the way I'm Eris. An omega" nilahad niya ang kamay niya sa harapan ko. Agad ko naman itong tinanggap at nagpakilala din.

"L-lucia" mahina kong sagot.

"Sige pasok ka"

Pinapasok niya ako sa loob bago isinara ang pinto. Nilibot ko ang paningin ko sa loob ng silid. May dalawang kama na katamtaman ang laki na naroon. Siya pala ang makakasama ko dito.

"Yan ang magiging tulugan mo" turo niya sa isang kama bago umupo sa kanya.

"Anong nangyari sayo? Bakit ka napadpad dito?" tanong niya agad pagkaupo ko sa kama. Hindi ko alam kung sasabihin ko ba o hindi. Mas pinili ko nalang na huwag nalang ikwento.

"Uh mahabang kwento" matipid kong sagot.

"Do you know what you put yourself into?" seryosong tanong niya. Naguguluhan naman akong napatingin sa kan'ya.

"Ang alam ko lang ay magiging katulong ako dito. Nasaan ba ako?" tanong ko.

"You're in woodland pack"

"Anong meron dito? What's up with the words like beta, pack, omega, pack warriors and alpha?" nakakunot noong tanong ko. I recalled all the words that I heard before that I can't seem to understand.

Sasagot na sana siya nang biglang may tumunog na alarm. Agad siyang tumayo at pinatay ito.

"Mag tatanghalian na. Tara na sa pack house. Hindi tayo pwedeng mahuli sa oras!" agad niya akong hinila patayo. Lumabas kami sa silid at lakad takbong nagtungo kung saan.

Hindi ko alam kung anong pinasok ko pero mas mabuti na ito kaysa mamatay.