Chapter 17

Time flies so fast, I still miss you

Today is the day that we visit our loved ones who has left this world. Ito rin ang araw na bibisitahin ni Jin at Jana ang kanilang yumaong Ina.

Tahimik ang mga bata habang binibihisan ni Lyan. Jin is now wearing a black tux for kids and black dress for Jana. Tinulungan naman ni Lyan na talian ang buhok ni Jana gamit ang black ribbon na napili nito mula sa kanyang koleksyon.

It seems like they are very aware of this day. Malungkot ang hitsura ng mga bata. No one likes to visit their parent's grave.

Chase didn't turn his back when Kim told him that the Twins are ready.

Pumasok sa sasakyan ito at sumunod ang dalawang bata. Pinagbuksan naman si Kim ng pintoan sa unahan si Lyan.

"Sa pangalawang sasakyan na po ako. Kayo na po muna ang sumama sa Mag-aama" Saglit na napadungaw si Lyan sa loob at tinignan niya ang tatlo.

Ang dalawang bata ay nakatingin lamang sa ibang direksyon ganon din ang kanilang ama.

"Sige. Salamat"

Buong byahe ay walang imikan sasakyan. Medyo natagalan ang biyahe dahil na rin sa dami ng mga taong bibisita sa sementeryo.

Nasa Farewell's Gate ng Gilberts  naka libing ang Ina ng mga bata. It is an exclusive graveyard for those rich people. Ipinalipat ni Chase ang mga labi ni Erika dito dahil hindi naman siya binigyan ng maayos na libingan doon sa kanilang Lugar.

Nang makarating sila doon ay mga nag-aabang nang gwardiya sa sasakyan nila Chase. Mukhang alam ng mga ito ang pag-dating nila.

Some people recognized their presence. Nakatuon ang titig ng ibang tao sa Mag-aama.

The Walking Golds of Gilberts just entered

Ang hindi nila alam ay maraming kalungkotan ang bumabalot sa buhay ng mag-aama.

Isang mini garden ng iba't ibang bulaklak ang bumungad sa kanila nang matunton nila ang Isang  Chapel kung saan nakalibing si Erika. By the looks of it, it's quiet expensive. May dalawang gwardiya ang naka abang sa may malaking gate papasok.

Puno na rin ng bulaklak ang puntod ni Erika nang makapasok sila. There is a Big size frame on top of her tomb, showing her best smile..

She was simple and beautiful. She resembles Jana so much.

May hawak ng puting rosas si Jin at Jana. Chase is not holding any. Kanina pa palipat lipat ang titig nito at para bang hindi siya makatingin sa larawan ni Erika sa harapan.

Paano mo ba titignan ang mga labi ng taong minahal mo ng todo todo noon?

Even a long time has passed, the scars that these dead people that left us will not fade. Nandiyan lang sila dahil hindi mawawala ang katotohanang minsan ay nabuhay sila at nag-iwan sila ng magaganda at masasakit na alaala sa atin..

Forgetting is always hard...

At some point, Erika could have fill up the big hole in their lives..

"Mama ito na kape mo" Napatingin si Lyan nang may inilapag na isang maliit na sachet ng asukal sa puntod ni Erika.

Ang akala yata ng bata ay kape ang kanyang hawak hawak. Maye he got it from the kitchen malapit sa coffee brewer.

"Mama.."

Tuluyang namuo ang luha ni Lyan sa mga mata niya nang makita niyang haplosin ni Jana ang larawan ng kanyang ina.

Losing your Mother, is like losing half of the world.. or maybe all of it.

"Madudumihan mo ang smile ni Mama." sita naman ni Jin kay Jana.

"I want to see you smile again, Mama." Jana aaid as she fight her tears not to come out..

Nilapitan na ni Lyan ang mga bata at hinagod ang kanilang likod.

"Mama is smiling, ayan oh?" She sniffed. Lyan tried to smile so she can cover her tears.

"And she will smile forever in heaven basta good kids kayo always.."

"But I wanna see her grow old.." Mistulang napatigil si Lyan sa sinabi ni Jin. 

This broke her heart totally.

Seeing their Mother grow old is impossible now.

"Mom is now happy and growing old is hard right?  Kaya naman hayaan na natin si Mama na maging maganda forever. "

Napatango tango naman si Jin habang nakayuko. Pagdating talaga sa kanilang Ina ay napakalambot ng kanilang puso.

When Lyan turned her back, She couldn't see Chase anymore. Hindi man lang niya namalayan ang pag-alis nito.

Napangiti ang ibang gwardiya sa pag-kanta ni Jana at Jin ng opening song ng Pororo. Napaka-witty lang ng dalawang batang ito dahil naisipan pa talaga nilang kantahan ang sayawan ang kanilang Ina.  Somehow they are able to smile immediately kahit kaunting suyo lamang. Erika did raise them well.

Nang makita niyang abala na sa pagkain ng kanilang snacks ang mga bata au saglit na umalis si Lyan sa Chapel.

She tried to look around, ngunit mga ibang taong nagdadagsa lamang ang kanyang nakikita. Nang mag-lakad pa ito palayo ay nakita niya ang malawaka na damuhan. Medyo may kalapitan na ito sa bundok ng San Silvestre.

Napansin niya si Kim na nakatayo lamang sa medyo may kalayuan mula kay Chase.

"Secretary slash Body guard ka talaga, Kuya Kim" pabirong saad naman ni Lyan sa kanya nang lapitan niya ito.

"Kung nasaan si Sir Chase, naroon din po ako." He proudly said.

"Ang lungkot niya no? Pansin mo ba?"

Napabuntong hininga lang naman si Kim habang nakamasid kay Chase.

"Para siyang Prinsepe sa isang malaking palasyong walang katao-tao"

"Erika is already a pain from his past, idagdag mo pa ang Mommy niya. Mukhang naalala niya ito. " Napalingon naman si Lyan kay Kim.

"He never visits her Mom's grave.." Napaawang ang bibig ni Lyan sa sinabi ni Kim.

"He couldn't forgive his Mother. Kahit nang araw ng libing ng kanyang Ina ay hindi siya dumating. "

Kung ganon ay napakatapang ni Chase. At the same time he might be very weak. Bakit hindi man lang niya binisita ang burol ng kanyang ina?

"Nasaan ba nakalibing ang Mommy niya?"

"Nandito rin sa Pilipinas ang mga labi ni Madam. Iyon kase ang gusto ng mga magulang niya. Dahil dito naman ipinanganak si Madam at nadestino lang siya sa Italy noong nag-sisimulang mag negosyo ang Daddy ni Sir Chase"

Hindi alam ni Lyan kung ano ang nagtulak sa kanyang lunapit sa kinaroroonan ni Chase. Maybe she is the woman who have all the guts to do this as of the moment.

His back says it all. His slenced makes you feel how empty he was feeling. Posible bang may nakakaalam nito?

**

"Huling araw na ngayon ng Mommy mo, Hindi ka parin ba dadalaw man lang?"  Nanatiling nakatitig si Chase sa bintana at hindi nilingong ang kanyang ama na pumasok sa kanyang silid.

"Para saan pa. Wala na siya diba?"

"Hindi ko alam kung bakit ano ang nagpapatigas pa sa puso mong bata ka. Pagsisisihan mo ito. Chase. Tandaan mo 'yan" 

"Pinagsisisihan niyo  ba na nawala si Mom?"

Just when his Father is about to leave, Chase finally craned his back to him.

"Ano bang klaseng tanong 'yan!" Napataas ang tono ng boses nito.

"Hindi ako dadalaw at kahit kailan hindi ko siya dadalawin. " Nakaigting pangang saad ni Chase.

"What an ungrateful son you are!" Halos napaos ang boses ng kanyang ama.  That was the first time he saw his dad's eyes filled with tears

"Nagpakahirap kami ng Mommy mong mag-trabaho para lang mabigyan kayo ng buhay na maganda. You aren't living this good if it wasn't for me and your Mom. Pagkatapos ay ganyan ka sa kanya? Wala na ang Mommy mo pero pinaiiral mo parin ang pride mo"

"Kahit kailan ay hindi ko naramdaman si Mommy." Napabaling ulit si Chase sa bintana at tumingin sa malayo.

"Kaya hindi ako iiyak. I stand firm on my decision not to see her anymore.. Mas pinili niya ang negosyo noon. Ngayon ay hindi ko rin siya pipiliin. "

**

Jin and Jana seem to be his young version but a better one. Sana ganon din siya noon, Mabilis lang ngumiti, mabilis mapawi ang lungkot.

But he has build a strong guard all those years, All he  thought is that he will be able to resist crying

Kasabay ng pag-hinga niya ng malalim ay ang pagtulo ng kanyang luha.

Why now?

Sa kabila ng lahat ng ginawa niya para maging malakas siya. Bakit nagiging mahina na naman siya?

Napatigil na lamang siya nang may makita siyang dalawang palad sa kanyang harapan.

He felt someone's presence behind him. Which was a warm one.

Para siyang niyayakap ng isang nagbabagang apoy na paunti-unting nagaalis ng lamig.

He sniffed as those tears won't stop to fall. Bakit lalo yatang lumala ang mga luhang nagbabadyang pumatak kanina?

He held those hands infront of him. Malambot at parang ang mga kamay na iyon ang nagpainit ng kaunti sa kanyang mga kamay na nanlalamig.

He was able to wipe his tears before he turned his back to her, Thanks to those hands.

"Mahangin ba? Kanina din napupiling ako" ani naman ni Lyan at kinusot kusot ang kanyang mga mata nang mabawi niya ito mula kay Chase.

"Yeah. Masyadong malikabok pati." Napasinghap naman si Chase.

"Bat' ka nandito? Hindi ba dapat kasama mo ang Kambal." Nang mag-taas ito ng kilay ay biglang napatikom ang kanyang bibig. 

"Bigla po kase kayong nawala. Sir. Parang kisapmata"

"I had to take a personal phonecall" Pasisinungaling pa nito.

"Negosyo parin talaga sir ano?" Napangising sabi naman ni Lyan. "Wala akong pang-pasweldo sa'yo kapag hindi ko sinipagan mag-trabaho"

Napahalakhak naman si Lyan sa sinabi ni Chase. Alam niya namang pabiro lang ito, but it sounded so realistic.

Napayakap naman si Lyan sa kanyang sarili habang nakapatong sa katawan niya ang kanyang balabal.

"Ahhhh!!" Nabulabog sila Chase at Lyan nang may narinig silang sigaw ng mga bata.

Nang lumingon sila ay nakita nila si Jin at Jana na tumatakbo. Mukhang takot na takot ang dalawa kaya naalarma si Chase.

"Why!? What happened?" Umabante kaagad ito at itinago sa likoran niya ang dalawang bata. Nang lumapit si Lyan at kumapit sila sa magkabilang kamay niya.

"What the.." Napakunot ang noo ni Chase nang makita niya ang kanyang dalawang body guard na nakasuot ng maskarang nakakatakot.

"S-sir." Agad silang napatigil at inalis ang kanilang maskara.

"Are you scaring my kids?" galit na tanong ni Chase sa dalawang gwardiyang nakayuko na ngayon.

"Sorry po Sir. Sabi po kase nila habulan daw kami"

"Si Jepoy at Omar pala ito. Nag-lalaro ba kayo?" Kaagad na tinignan ni Chase si Lyan habang nakahawak ng mahigpit ang dalawang bata sa kanya

"Yes." ani naman ni Jana.

Mariing napapikit si Chase at napahawak na lamang sa baywang niya. That scared the hell out of him. Akala niya ay may nangyari ng masama sa mga bata.

"Kayo Talaga ang kukulit niyo, napagalitan tuloy sila Kuya-Ayy nako!"

Sinubukang kuhanin ni Lyan ang kanyang balabal na tinaboy ng hangin nang medyo umihip ito ng malakas, ngunit dahil nakahawak ang dalawang bata sa kanya ay hindi niya na ito naabot.

"Ay, Sir-"

Nakaramdam ng hiya si Lyan nang hinabol ni Chase ang kanyang balabal. Mabuti na lamang ay hindi ito napalayo. Habang papalapit ang binata ay pinagpag pa niya ito.

"Here"

Kukuhanin na sana ni Lyan ito ngunit lalo pang humigpit ang kapit ni Jana sa kanya. Bigla kaseng ibinalik ni Jepoy ang kanyang maskara.

"Just, stay still.." mahinang saad naman ni Chase. Napatitig lamang si Lyan sa kanya nang humakbang ito palapit sa kanya.

It was like her entire surroundings became silent when Chase put the shawl into her shoulders. She wasn't expecting this.

But Chase is now closer to her, Ang sarap lang pumikit at namnamin ang pabango ni Chase. Mukhang mamahalin at nakakapang akit ng ilong ang kanyang amoy.

"There you go" Napatingin si Lyan sa pagkakatali ng kanyang balabal. It was like a Fashionista made it.

"Ganito ba ito suotin? Ginagawa kong kumot ito eh" pakunwaring tumawa na lamang si Lyan upang takpan ang kabang biglang umatake sa kanya.

"Say sorry na kay Kuya Jepoy at Kuya Omar. Make peace with them na kase sila iyong nagbabantay sa atin kaya safe tayo lagi, dahil rin sa kanila. " Lumuhod si Lyan upang kausapin ang mga bata.

"You won't make it. Hindi sila nag-sosorry gaano." Chase chimed in.

"Remember what I said? Good Kids gets good things. We are safe everyday kase they guard us. Very very nice people kase sila sa atin. Ngayon okay lang ba na napagalitan sila dahil pinilit ninyo silang maki-paglaro sainyo?"

Napailing iling naman ang dalawang bata. "Sorry Kuya Jepoy and Kuya Omar. " Nahihiyang saad pa ni Jin sa kanila.

"Jana, say  thank you naman for playing with us dali." Pinaharap naman ni Lyan ang dalawang bata sa mga gwardiya.

"Thank you kuya jepoy and kuya omar. I enjoyed it kahit scary kayo" Mahinang napatawa pa ito.

"Very Good Jin-Jan!" Tuwang tuwang pinisil ni Lyan ang pisngi ng dalawang bata.

ChildCare336: Let your kids learn how to say sorry and be thankful sa mga taong nag-tratrabaho din sa ating bahay. May ilang mga Batang amo na hindi na rin alam irespeto ang ating mga helpers or anyone who works for the whole family. Dahil nakikita rin nila sa kanilang mga magulang na para bang inuutusan lang nila ang mga ito. These people are considered as a part of the house. At magandang turuan ang mga bata na igalang sila kagaya rin ng paggalang nila sa ibang tao.

"Say Sorry din kay Daddy kase nag-alala siya"

Parang nakarinig si Lyan ng cricket sound nang mabalot sila ng katahimikan pagkatapos niyang sinabi iyon.

"Jin-Jan" humarap siya sa dalawang bata

Napapansin ni Lyan sa gilid ng mga mata niya na parang naghihintay si Chase ngunit nakatingin lang ito sa ibang direksyon.

"Daddy, Sorry"

Nanlaki ang mga mata ni Chase nang marinig niya ang boses ng kanyang babaeng anak na si Jana.

"Sorry, Dad" agad namang sumunod ang boses ni Jin na narinig niya.

"Okay.. Daddy what do you say!?"Masiglang sabi naman ni Lyan nang tumayo ito. Ngunit huli na nang marealize niya ang kanyang nasabi.

Nag-tama ang mga mata ni Chase at Lyan. "Daddy ni Jin-Jan..hehe" She dodged his stares first.

"It's okay. Don't make me worry again. " He said as he turned away.

"Let's go home, Jin-Jan" ani pa Chase bago pa siya napatiuna sa pag-lalakad.

Unti unting gumuhit ang mga ngiti sa mukha ni Lyan habang nakatitig kay Chase na palayo..