LOGINShare
Chapter 11: "Ang Taga-Bantay"
publish date:
2020-10-24 01:00:001914 kasagsagan ng WORLD WAR 1:
Makikita ang pumpon ng mga bangkay sa bawat kalsada at mga butut- balat, walang mga saplot na mga tao na nakapila sa hindi tiyak na patutunguhan. Makikita sa mga mata nila ang takot at kawalang pag asa habang ang mga sundalong hapon ang nangunguna sa kanila.
Habang sa isang tagpo naman ay may isang sanggol na anim na buwan na sumususo sa patay na niyang ina na kahandusay sa gilid ng kalsada walang kamalay-malay sa mga nangyayari sa paligid niya sa hindi kalayuan naman ay may dumaang isang truck sa gitna ng kalsada ang mga lulan nuon ay mga immigrant at mga ibang lahi na nakapag asawa ng mga Pilipino karay-karay nila ang kanilang mga anak nag iiyakan sa loob ng truck na yun.
May isang pamilya duon na ubod higpit ang yakap sa kanyang mag iina. Sya ay si Hiro isa syang migrante na hapon na nakapag asawa ng Pilipina na isang Public Teacher at nagkaroon sila ng supling na isang lalake na pitong taong gulang.
Tumingin ang asawa niya kay Hiro, nangungusap ang mata na iligtas sila sa kalahi nya. Tumingin si Hiro sa sundalong nakaupo sa unahan nila.
"Ginoo, maawa po kayo sa aking mag- iina pakawalan ninyo na po sila ako na lamang po ang kunin ninyo!" Pakiusap ni Hiro sa salitang Nihonggo sa sundalo.
"Damare!(Tumahimik ka!)" sagot ng sundalo at saka siya hinampas ng armalite sa mukha nito.
Lalong nahintakutan ang mga tao sa loob kasalukuyang buntis pa naman ang asawa ni Hiro.
Nang nakarating sila sa isang bakanteng palayan sa Intramuros nagsalita ang heneral sa kanila sa salitang Nihonggo.
"Ibukod ninyo ang mga kalahi natin at ang mga hindi natin kalahi ay patayin nyo." utos ng pinuno.
Nagulat si Hiro nagmakaawa si Hiro na halos lumuhod sa harap nila nakikiusap.
"Lahat ba ay gagawin mo para sa mag iina mo?" Tanong ng pinaka heneral kay Hiro.
"Opo lahat po gagawin ko!" Pakiusap ni Hiro.
Bumunot ng baril ang heneral sabay pinutukan si Hiro sa sentido. Nagulat ang asawa niya sa nasaksihan niya. Tumalsik naman ang dugo sa mukha ng anak niya na nagulat din sa nasaksihan niya sa musmos niyang diwa.
"Isa kang hangal at isang kahihiyan sa bansa natin!" patutyang sagot ng general sa walang buhay na si Hiro.
Kalunos-lunos ang tagpong iyon. Nakakabingi ang mga pag iyak; ang mga walang habas na pagbabaril sa mga tao na parang mga mangangaso sa isang masukal na gubat. Nagkalat ang dugo; ang masangsang na amoy na mga bangkay na sa ganoong tagpo ito ng may isang nilalang ang lumalakad sa gitna nila. Ang mga nakakita dito'y nag-aakalang isa itong anghel ng kamatayan dahil sa taglay nitong apat pakpak na kulay puting puti na parang nyebe matipuno ang katawan; nakasugbit sa kanyang balute ang kanyang espada na kulay ginto ang hawakan may bituin sa gitna ng patalim. Ang kanyang gintong buhok na medyo kulot ay hanggang balikat parang isang Greek god ang kanyang hitsura meron siyang koronang bilog sa kaniyang ulunan na ang gitna nuon ay may simbolo ng araw. Kulay lira ang kaniyang mga mata at ang sandalyas niya'y napupuluputan ng ahas na ginto sa kanyang binti.
Siya ay si Valcan ang taga-bantay ng orasan at nagbibigay babala sa sangkatauhan.
Walang anumang bakas na anumang emosyon oh pagmamalasakit ang makikita sa mukha ni Valcan ng mga sandali na iyon sa paano'y hindi bago sa kaniya ang tagpong iyon. Ilang digmaan na ba ang kanyang nasaksihan?
Ang kahangalan at kasalanan ang nag udyok sa tao para matikman ang sumpa at kaparusahan na minana nila sa kanilang mga ninuno. Ang paniniwala ni Valcan.
Dire-diretso si Valcan sa bulwagan ng bahay ng alkalde at nadatnan niya ito duon na umiinom ng alak hindi matanggap na sila ngayo'y nasakop na ng mga hapon ang kaniyang pamilya ay kasalukuyang nagliligpit ng mga gamit nila. Pinagkanulo ng alkalde ang kaniyang mga kababayan kapalit ng kalayaan nila sila'y naka book na para lumipad papuntang Australia nakailang bote na ng alak ang alkalde habang nakatanaw sa mga barilan, habulan, iyakan ng mga tao sa kaniyang paligid parang wala sa sarili na tuloy lang ang lagok nya ng alak.
Tumayo si Valcan sa kaniyang harapan tumingala ang alkalde paharap sa kanya.
"Patay na ba ako at sinusundo mo na ako?" Tanong ng alkalde.
Nilabas ni Valcan ang rolyo na me hatid na mensahe.
Iniuutos ng Ama na punitin ang kasunduan na pagtataksil kapalit ng inyong kalayaan kapag ito ay iyong tinupad isusugo ng Ama ang daang libong anghel para ipanalo ang gyerang ito at ng sa gayo'y makamit ninyo na ang kalayaan." Buong lahad nito.
Tumingin na hindi naniniwala sa tinuran ng kaharap niya sa pag-aakalang nanaginip lamang siya at tinawanan lamang niya ito.
"Asan ang Dios na sinasabi mo? Hangal! Kung totoo nga siya bakit niya hinayaan mangyari ito! Lumayas ka sa harapan ko kamatayan!" Pagtataboy nito.
"Kung gayon magaganap ang dapat maganap dahil ipinagkanulo mo ang iyong kapwa dahil sa iyong kaduwagan. Dadamputin ka ng mga sundalo at bibitayin sa harap ng mga tao sa plasa at ang iyong mag-iina'y babarilin sa harapan mo at duon mo mararamdaman ang pagtatangis ay walang kasing sakit." Paglalahad nito sabay talikod ni Valcan .
At pagkabasang pagkabasa ng mensahe ay tumalikod na si Valcan at dinakip ang alkalde at umalingawngaw ang dalawang putok ng baril.
Latest chapter
Ang Pag ibig sa Magkabilang Mundo Chapter 11: "Ang Taga-Bantay"
1914 kasagsagan ng WORLD WAR 1: Makikita ang pumpon ng mga bangkay sa bawat kalsada at mga butut- balat, walang mga saplot na mga tao na nakapila sa hindi tiyak na patutunguhan. Makikita sa mga mata nila ang takot at kawalang pag asa habang ang mga sundalong hapon ang nangunguna sa kanila.Habang sa isang tagpo naman ay may isang sanggol na anim na buwan na sumususo sa patay na niyang ina na kahandusay sa gilid ng kalsada walang kamalay-malay sa mga nangyayari sa paligid niya sa hindi kalayuan naman ay may dumaang isang truck sa gitna ng kalsada ang mga lulan nuon ay mga immigrant at mga ibang lahi na nakapag asawa ng mga Pilipino karay-karay nila ang kanilang mga anak nag iiyakan sa loob ng truck na yun.May isang pamilya duon na ubod higpit ang yakap sa kanyang mag iina. Sya ay si Hiro isa syang migrante na hapon na nakapag asawa ng Pilipina na isang Public Teacher &nb
Ang Pag ibig sa Magkabilang Mundo Chapter 12: "Nang tumigil ang Mundo"
Kitang kita ni Dolor ang mga pangyayari. Ang dalawang putok ng baril na tumama sa kaniyang Ina habang silang dalawa magkapatid ay nakatago sa tokador habang hawak hawak niya ang nakababata niyang kapatid na si Kevin na 5 years old pa lamang noon at siya naman ay 16years old. Ang tokador na iyon ay may secret door kung saan ito naman ay papunta sa basement.Ginawa ito ng ama nila sakaling atakihin sila ng mga kalaban sa politika ay mayroon pagtataguan ang kanyang mag-iina doon niya sinanay at tinuruan ng alkalde ang kaniyang anak na si Dolor sa maaring mangyari.Planado na ang lahat ng alkalde paglapag na paglapag pa lamang ng mga hapon ang loob ng tokador na iyon ay may secret door papuntang basement at sa loob ng basement ay nakapaloob din ang lagusan papunta sa tunnel palabas papuntang gubat kung saan naman nakatago ang kotse nila." Dolor makinig ka mabuti anu't -anuman ang mangyayari dito kayo pup
Ang Pag ibig sa Magkabilang Mundo Chapter Ten: "Ang Pamamaalam"
Mula ng may kanya-kanya ng pamilya ang aking mga anak ay napagpasya ko na lamang na umuwi na lamang sa aming probinsya sa may Batanes ang asawa ko naman na laki sa maynila ay mas pinili niyang lumagi sa bunso kong anak at masayang naninirahan dun kasama ng aking mga apo bagamat tutol man sila ay wala silang nagawa dahil iyon ang hiling ko sa kanila ang gugulin ko ang natitirang taon sa buhay ko sa pagtupad ng misyon ko at ito ay ang pag tuturo at pag gagamot marami din akong nagamot sa abot ng aking makakaya.Napakasarap ng hangin mula sa taas ng White house buti nalamang at may elevator sa white house na iyon at hindi na ako mapapagod pang umakyat.Tanaw ko na ang dulo ng dagat ang mapayapang alon na humahampas sa dalampasigan tumingala ako at kita ko naman ang papalubog na araw na kulay kahel habang ang maliwanag na buwan naman sa hilaga ay maaninag mo ang kanyang ganda .Pumikit ako a
Ang Pag ibig sa Magkabilang Mundo Chapter Nine: "Ang Buwan sa Gitna ng Dilim"
Habang tumatagal ako sa larangang ito habang nadaragdagan ang kaalaman ko ay patindi naman ng patindi ang mga pagsubok na naranasan ko dumating ang sandali na ginive-up ko ito at piniling mamuhay nalang ng normal ngunit may mga pangyayari na pilit parin akong binabalik dahil sa isang tungkulin.Dec 2019Pakiramdam ko ng mga sandali na iyon para akong nalulunod kumakampay ang kamay habol ang hininga na pilit kong umahon sa tubig na pilit akong inilulubog.Iyon ang mga nararamdaman ko ng mga sandali na 'yon. Sa paano'y sunud-sunud na dagok ang dumating sa aking buhay.Malamig ang panahon ng gabing 'yon pumapailanlang ang mga karoling ng mga bata sa mga bahay-bahay samantalang lutang ang isip ko ng mga sandali na 'yon paano kasi'y pagkatapos madengue ng dalawa kong anak ay eto namang anak kong panganay ay ooperahan naman sa dibdib niya m
Ang Pag ibig sa Magkabilang Mundo Chapter Eight: "Ang Pag-gising ng aking Kamalayan"
"Uy lunch na girl baka gusto mo muna kumain." Yakag ni Flor sa akin katrabaho ko at ka buddy ko lalo na sa food tripping.Napatingin ako sa orasan 12:10 pm na kaya minabuti ko muna iligpit gamit ko nginitian siya at sabi ko kita na lang kami sa labas.Naghintay ako sa may elevator dahil tanghalian na madami na nakapila at dahil sa social distancing apat lang allowed sa loob.Pag bukas ng elevator ay may nakasakay na sa sulok nakatalikod at nakaharap sa wall ng elevator."Parang pamilyar sa akin yung tao na yun ah." Sambit ko sa sarili ko.Tatlo kami pumasok at 'yong isa ay papasok pa lang."Apat lang po allowed sa elevator." Paalala ko sa papasok pang isa.Tumingin 'yong dalawa sa akin nagtataka."Tatlo palang tayo mam." Sagot ng isa itinuro ko yung nasa sulok katapat ko sa kanan."Eto oh." Sabay turo ko doon sa nakatalikod. Nandilat ang mga mata ng mga
Ang Pag ibig sa Magkabilang Mundo Chapter Six: "Sa muli niyang Pagbabalik"
Napapadalas ang pag gising ko na umiiyak at habang tumatagal ay kahit maging gising ako ay naiiyak na lang ako sa hindi ko mawaring dahilan.Ansakit -sakit parang sugat na di nahihilom ng panahon. Lalo ko ito nararamdaman sa tuwing umuulan sa bawat pag buhos nito ay sabay din bumubuhos ang hapdi sa puso ko.Parang mayroon kulang sa buhay ko na hindi ko mapunan o ninuman.Pauwi na ako uli galing sa trabaho as usual umuulan uli buti nalang hindi ko nalimutang mag dala ng payong ng araw na iyon habang naghihintay ng bus pauwi napansin ko mga taong nakakasalubong ko ay may magkakapareha may dala dala silang mga rosas at yung iba naman ay teddy bear natanong ko sa sarili ko ano bang petsa ba ngayon? February 14?"Ahh kaya pala." Napapangiti kong sagot sa sarili ko at napailing ako." Wuss.. Wala namang forever maghihiwalay din kayo!" Pag aalo ko sa sarili ko.Pero deep inside may inggit ako naramdaman.
