Chapter Nine: "Ang Buwan sa Gitna ng Dilim"

Habang tumatagal ako sa larangang ito habang nadaragdagan ang kaalaman ko ay patindi naman ng patindi ang mga pagsubok na naranasan ko dumating ang sandali na ginive-up ko ito at piniling mamuhay nalang ng normal ngunit  may mga pangyayari na  pilit parin akong binabalik dahil sa isang tungkulin.

Dec 2019

Pakiramdam ko ng mga sandali na iyon para akong nalulunod kumakampay ang kamay  habol ang hininga na pilit kong umahon sa tubig na pilit akong inilulubog. 

 Iyon ang mga nararamdaman ko ng mga sandali na 'yon. Sa paano'y  sunud-sunud na dagok ang dumating sa aking buhay.

 Malamig ang panahon ng gabing 'yon  pumapailanlang ang mga karoling ng mga bata sa mga bahay-bahay samantalang lutang ang isip ko ng mga sandali na 'yon paano kasi'y   pagkatapos madengue ng  dalawa kong anak ay eto namang anak kong panganay ay ooperahan naman sa  dibdib niya may nakita kasing bukol sa dibdib niya abot-abot ang dasal ko ng mga sandali na iyon hiling ko na sana maging ok ang operasyon. Ako lang ang nasa mga ganoong oras dahil ang asawa ko naman ay bantay sa dalawa ko pang anak ganoon din ng sila ay nadengue ay ako rin ang nagbantay dahil ang asawa ko naman ay bumabyahe  naman sa gabi.   

Awa ng Ama nairaos ng maayos ang operasyon ng aking anak. 

Buong magdamag din ako hindi nakatulog noon kaya ng nagising ang anak ko at naghanap ng makakain ay tinanong ko siya agad ano ang gusto niyang kainin. 

Ako lang mag isa nagbabantay sa kanya kaya binilinan ko siya na bibili lang ako saglit nilabas ko ang mga bato ko na taga-bantay ko binulungan ko sila na bantayan ang aking anak at  nilagay ko sila sa ilalim ng unan niya at nagpaalam ako saglit.

Malayo-layo din ang nilakad ko bago makarating sa  Chinese restaurant sa Ersao doon kasi paboritong kainan namin mag-ina noong nag summer job siya sa trabaho ko. 

Habang naghihintay ako hindi ko alam pero kinabahan ako bigla na  hindi ko mawari. Nang dumating ang take out order ko ay dali-dali akong bumalik sa hospital. 

 Malayo palang ako ay tanaw ko na ang mga kumpol-kumpol na tao malapit sa hospital at pagtingin ko sa taas ay may makapal na usok mula sa tuktok ng building ng hospital.

 Napatakbo ako "Dios ko! Ang anak ko!" Usal ko takbo ako nakita ko ang mga tao ay nagsisilikas palabas ng  hospital ng  me  biglang humarang sa akin sa entrance hindi daw pwede pumasok.

"Hindi pwede! Andoon ang  anak ko mag isa lang siya!" Sagot ko at hinawi ko ang kamay niya at sinalubong ko ang maraming taong  lumalabas. Nasa 4th floor pa ang anak ko  mabilis kong nililinga mga taong bumababa baka makita ko doon ang anak ko. 

Nang makarating ako ng 2nd floor namataan ko ang anak ko hawak ang swero niya at umiiyak inalalayan ng janitres namin sa hospital, si Annabelle. 

"Faye!" Tawag ko yakap-yakap ko anak ko, nanginginig ang katawan niya sa takot. 

"Mam Gwen buti po nakita ko po anak niyo umiiyak po inalalayan ko po siya alam ko po kakatapos niya lang po ng opera." Lahad nito.

"Salamat Anabelle mabuti nakita mo anak ko...San ba nanggaling ang sunog?" Tanong ko. 

"Mula po sa warehouse po sa 7th floor  may nagwewelding po sa taas tapos bigla po nag spark yung gamit niya nataranta po yata yung gumagawa iniwan nya po ng ganun." Paglalahad nito.

Abot-abot pasasalamat ko ng mga sandali na iyon dahil ligtas ang anak ko at ang iba pang mga pasyente.

Pagkatapos ng isang oras ay nakontrol na 'yong apoy at pinabalik na kami sa aming mga kwarto.

APRIL 2020

Hindi ako makatulog ng gabing iyon sapagkat  naalala ko ang sunud-sunod na dagok na naranasan ko noong nakaraang taon at ngayon nga ay ang Covid na siyang nagpaguho sa buong mundo.

 Ang sabi ng iba ang pagyakap sa  larangang ito ng espirituwal ay parang krus na pasan-pasan mo araw-araw dahil marami kang isasakripisyo at susubukin ka gaya ng ginto na dinadaan sa apoy. 

Bumalik din sa ala-ala ko ay ng panahon ng pagputok ng bulkan sa Taal nag-pm  ang kaibigan ko sa espirituwal humihingi ng tulong dahil hindi daw nya macontact ang kapatid niya at nanay niya.  

Send niya sa akin ang picture ng nanay at bunso niyang kapatid.

Wala na akong inaksayang sandali  at pinuntahan ko ang lugar kung saan naruruon ang kapatid at nanay niya sa pamamagitan ng Remote Viewing or ang tawag ng iba ay ESP (EXTRA SENSORY PERCEPTION)  oh sa makatuwid bagay  lakbay-diwa. 

Sa isang iglap parang telebisyon  sa harap ko ang nakita ko. Isang tagpo  ng mga tao, lahat ay nagsisilikas sakay-sakay ng truck ng mga sundalo hinagilap ko ang kaniyang nanay at ate nandoon sila sa tent kasama ng ilang nagsilikas pulos abo ng lahar ang katawan at putik naka t-shirt na green ang bata at ang nanay niya ay nakapusod nun at naka t-shirt lang at pants na maiksi akay-akay ang anak niya. Madilim sa loob ng tent  at nakita ko silang lumabas pumipila din para sumakay sa truck.

"Ligtas sila...Marahil nawala lang ang signal doon" lahad ko ke Ben kinabukasan ay nag-pm si Ben sa akin  nakatawag na raw siya sa nanay niya kinagabihan at sinabi nga niya sakto at detalyado raw kung paano ko sila nakita ng  mga oras na iyon nagpasalamat siya sa akin. 

Lumawak ang mga kaalaman ko na kusang lumalabas sa akin. Mga anghel na naging tao ay kusang nagsilapit sa akin na hindi ko mawari  bakit? 

Kahit ang sa panig ng dilim na naging tao ay kusa ring naging malapit sa akin  marami akong natuklasan sa lihim at hayag kagaya ng kung paanong ang buwan ay payapang nakahimlay  sa dilim ng gabi ganun din sila civil sa isa't isang nirerespeto ang bawat isang katungkulan ngunit darating ang sandali kung saan ang bawat itinakda at misyon ng bawat isa'y kailangang tuparin at ihayag sa takdang panahon at ang digmaan laban sa mabuti at kasamaan ay malapit na ring maganap.