011

011

Tahimik kaming kumakain ng hapunan sa hapag. Walang umiimik kahit isa at pawang tunog lamang ng mga kubyertos ang tanging maririnig. Hanggang sa matapos kumain ay tahimik parin. May problema ba? Nakita kong umaakyat si Lola sa kaniyang kwarto, problema nun?

"Problema ni Lola?" Tanong ko sa dalawa kong kapatid. Nagkibit-balikat lamang ang dalawa. Hindi alam ang sagot. Tumungo ako sa kaniyang kwarto pero napagtatantong lock iyon. Dumiretso nalang ako sa kwarto ko at naghanda na para matulog.

Gabi na naman, natapos na naman ang isang araw na walang napapatunayan. Gabi na naman, nakatingin sa kisame ng hindi namamalayan. Gabi na naman, ngunit sa buhay mo ay wala parin akong maintindihan. Gabi na naman, hindi ko alam kung ako ba ay may kahihinatnan. Gabi na naman, malayo ang takbo ng isip, wala sa kasalukuyan. Gabi na naman, puno na ng imahinasyon ang aking isipan. Gabi na naman, ang mga bagay na di magawa sa totoong buhay ay gising na pinapanaginipan. Gabi na naman, ang puso ko ay puno na ng kahilingan. Gabi na naman, kakalimutan ba ang lahat para sa paggising ko ay wala na akong matandaan? Gabi na naman, at bukas sana ang ang gabi na ito ay isa nalang nakaraan.

"Isaac! Francoise! TR! Mag-impake na kayo! Aalis na tayo!" Nagising ako sa ingay na mula sa baba. Bumangon ako at dumiretso sa sala para tingnan kung ano ang nangyayari. Hindi na ako nakapag-suklay o kahit toothbrush man lang. Nakita kong umiiyak ang dalawa kong kapatid at nag-sisigawan sina Lola at Mama.

"Ma! Lola! Ano ba!" Sigaw ko sa kanila. Hindi ko maintindihan. Bakit andito si Mama at ano ang narinig ko kanina, kukunin niya kami?

"TR! Mag-impake na kayo! Aalis na kayo dito!" Ano?

"Ma! Mag-usap kayo ng masinsinan! Hindi ganito! Hindi namin kayang iwan si Lola!" Ramdam ko ang mahigpit na kapit ni Lola sa kamay ko. Nagsimula na ring tumulo ang mga luha ko. Hawak ko ang kamay ng dalawa kong kapatid na nakapwesto sa aking likod. Hinding-hindi ko hahayaan na makuha ang dalawa kong kapatid.

"Oh sige! Mamili kayo! Ako o ang Lola niyo!"

"Jusko! Bing! Anong klase kang Ina para papiliin ng ganyan ang mga anak mo?! Kung galit na galit na galit ka sakin ay pag-usapan natin 'to! Hindi yung kukunin mo bigla ang mga apo ko!"

"Hindi mo ko naiintindihan Ma! Isaac, halika. Punta ka kay Mama dali." Rinig kong sabi ni Mama. Hindi pwede.

"Anong hindi ko naiintindihan?! Ina rin ako! Alam ko kung ano ang nararamdam mo!" Sigaw ni Lola.

"Hindi mo alam! Kahit kailan hindi mo alam! Hindi ka naging Ina sa amin! Kaya hinding-hindi mo maiintindihan!" Ang sigaw ni Mama ay nakapagtahimik sa amin.

"Isaac! Wag!" Sigaw ko sa kaniya ng makitang naglalakad na ito patungo kay Mama. "Isaac, please. Nakiki-usap si Ate. Dito ka lang please. Wag mo kaming iwan ni Francoise. Please" paki-usap ko sa kaniya.

Nabuhayan ako ng loob ng tumingin siya sa amin. Naglakad ito patungo sa amin pero hinila na siya ni Mama.

"Ma!" Sigaw ko sa kaniya ng pati si Francoise ay sapilitan niyang kinuha sa likod ko.

"Ate! Kukunin mo kami diba? Magkikita pa tayo!" Sigaw ni Francoise. Susundan ko na sana sila ng hilain ni Lola ang kamay ko. Agad niya akong niyakap. Bumuhos ang panibago kong luha.

"Lola, bakit po. Bakit kailangan ni Mama kunin sila. Masaya naman sila dito diba? Lola? Babalik sila dito diba?" I said between my sobs. Hindi nagsalita si Lola. Ramdam ko ang kaniyang kamay sa aking likod, pinapatahan ako.

Hindi ba ako naging mabuting Ate sa kanila, para iwan nila ako ng ganito? Hindi ba ako naging mabuting anak, para gawin ni Mama ito? Bakit ang mga kapatid ko pa ang makakaranas ng ganito. Pwedeng ako na lang?

Dinala ako ni Lola sa aking kwarto para magpahinga. Sana maging maayos na lahat paggising ko. Sana bukas, andito sila Francoise at Isaac. I wish that tomorrow when I wake up seeing them left, was just a nightmare.

"Maam, gising na may pupuntahan tayo." Nagising ako kinaumagahan dahil sa haplos ng kasambahay. Hindi ko namalayan na natagalan na pala ang tulog ko. Dagdag pa na hindi na ako nakapag-hapunan kagabi. Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata. Kahit hindi pa ako nahimasmasang mabuti ay narinig ko ang sabi niya.

Saan kami pupunta ng ganito kaaga? May nangyari ba?

"Saan po?" I ask. Nakita ko siyang umiiyak kaya agad akong napabalikwas. Anong nangyari?

"Pupunta tayo sa hospital" hospital? Anong gagawin namin doon? May nangyari bang masama? "Naaksidente ang sinasakyan ng Mama mo at ng mga kapatid mo at nandoon narin ang Lola mo, inatake sa puso kaninang madaling araw"

Nanlumo ako sa aking narinig. Ang mga luha ko ay nag-uunahan naring umagos. Bakit kailangan mangyari ito? Bakit sila pa?

Bumangon ako at agad na naghanda. My hands are trembling. My heart are beating so fast. My eyes are swollen because of non-stop crying since last night. Hinawakan ko nalang ang mga kamay ko hanggang sa dumating kami sa hospital. Comforting myself. Kailan kong magpaka-tatag ngayon. Wala akong masasandalan, wala silang masasandalan.

Mabilis akong pumasok sa hospital at tinanong kung anong room naroon si Lola.

"Room 46 po Maam" hindi ko na inabala pang magpasalamat. Halos takbuhin ko na ang hallway para lang makarating sa room na iyon. Gumamit na ako ng hagdan paakyat ng second floor dahil halos puno na ang elevator. Nang nakita ko ang room ay agad akong pumasok.

Laking pasasalamat ko nang maayos na ang kalagayan ni Lola. Mahimbing siyang natutulog sa kama. Lumapit ako sa kaniya at hinawakan ng mahigpit ang kaniyang mga kamay.

Hindi ko kaya kung mawala ka, Lola. Ikaw lang ang naging sandigan ko mula noong namulat ako sa mundong ito. Ikaw lang ang nakaka-alam ng mga sikreto ko. Ikaw lang ang nagpapasaya sakin. Ikaw lang ang. Ikaw lang at wala nang iba. Hindi ko kaya kung mawala ka, Lola. Hindi ko kaya.

"Wag mo nang uulitin yun, Lola." Sabi ko. Ang kamay niya na hawak ko ay may bahid na mga luha. Iginaya ko ang kaniyang kamay sa aking labi upang halikan. Hinaplos ko rin ang kaniyang mukha. Hinalikan ko ang kaniyang noo bago iniwan siya sa kaniyang silid.

"Tawagan mo ko kung gising na si Lola" sabi ko sa kasambahay na nagbabantay. Plano ko kasing puntahan sila Mama dahil sa aksidenteng nangyari. Kahit anong mangyari kasi pamilya ko parin sila.

"Sige po Ma'am" yun ang naging hudyat ko para puntahan sila.

~nikkielodeon