LOGINSi Akemi Sean Lee, isang babaeng nagmahal, nasaktan at maghihiganti. Matapos ang trahedyang itinuring niyang bangungot sa tanang buhay niya, binago niya ang sarili sa dating siya. Nagsikap, nagtapos, at nagpakadalubhasa siya sa New York sa larangan ng engineering. Makalipas ang limang taon, bumalik siya ng Pilipinas. Wiser. Bolder. Braver. Bumalik siya para sa kanyang paghihiganti sa tatlong taong nagsukdol sa kanya sa kahirapan. Mata sa mata. Ngipin sa ngipin. Puso sa puso. Nagbalik siya para sa kanyang laro-ang laro ng paghihiganti. Pero sadyang mapaglaro ang tadhana. Sa kanyang laro, may malaking bagay pa siyang matutuklasan. Isang bagay na dudurog muli sa kanyang puso at pagkatao. Paano niya kaya haharapin at malalagpasan ang larong inakala niyang kanya?
View MoreThis is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, and incidents are either the products of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.
No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.
PS. May mga typos at grammatical error pong makikita sa librong ito. Hope na maintindihan ninyo.
Loving you,
KATE BREQUILLO 😘💜
-----------------
Accounts:
Facebook: Katebrequillo Wp
Instagram: @brequillokate
Twitter: @kate_brequillo
Email: katebrequillo@yahoo.com
GAME 5JealousSalubong ang mga kilay, higit-higit ang braso ko ni Ryu hanggang sa marating ang parking lot kung nasaan ang kotse niya. Sobra akong naiirita lalo pa't ngayon lang siya nagpakita, after years. 'Tapos ganito pa!"Sabing nasasaktan ako, Ryu, e!" impit ko.Nang matauhan, kaagad niyang pinakawalan ang braso ko. Napatingin at napahawak ako roon. Matingkad ang pamumula at ramdam ko ang hapdi sa parte ng brasong hinigit niya.Nag-angat ako ng tingin at kaagad nahanap ang mga mata niya. His hooded eyes were dark, cold, and critical! Like I pushed his patience in the limit as I saw his jaws moved for a clench.Sa limang taon na hindi pagkikita, pagti-text... o kahit tawag man lang, haharap siya sa amin... sa akin nang ganito? I think I should be the one to act like that because in the first place, he never finds a way to communicate with me! To as
GAME 4Western Eagle UniversityNagsiliparan ang mga ibon mula sa terasa. My eyes widened as horror spread on my body. Na strained ang boses dahilan nang biglaang pagsigaw. Pigil ang hiningang humakbang ako palapit sa tokador. Manginig-nginig ang mga tuhod at kamay kong inobserbahan ang pulang likido sa salamin.My heart pounded as I saw those words again."Goddamit! You make me laughed so hard, Akemi! Until now, you're still the Akemi that I've known!" sabi niya sa gitna ng kanyang mga tawa. "Frigging timorous lady!"Lumabas si El Sandra mula sa banyo. Tuwang-tuwa sa naging reaksyon ko at sa pagkawaging takutin ako.Pinadaan ko ang hintuturo sa salamin at natanaw ang mukha kong maputla! Ketchup. Ketchup lang pala, hindi dugo. Naalala ko, ganito rin ito nang nakaraan. Ang pinagkaiba lang, totoong dugo ang ginamit noon panulat sa nakakatakot na mga letra.
GAME 3Blood"H-Hindi... I mean... W-wala. Wala akong lagnat," mautal-utal kong sinabi.I shook my head consecutively as I pushed his hands away. Susubukan niya sanang ilapat ang ibabaw ng kamay niya para suriin kong mainit nga ba ako. Ramdam ko ngang mainit ako pero alam kong hindi iyon dahil sa lagnat. Dahil iyon sa... sa... Are you crazy, Akemi?! Bukod sa bata ka pa, kakamatay lang din ng mga magulang mo! Tapos ano? Kumekerengkeng ka na agad!I sighed miserably on what my thought said.Ryu's dark brows furrowed. His narrowed eyes told me that he is not buying my alibi. Umangat ang parehong kamay na tinampal, muling tatangkang suriin ang temperatura ko.I stepped back and shook my head again. "I am okay, Ryu," natatawa kong sabi at halos mailang.His jaw dropped. Hindi pa rin kumbinsido."Anyway... Bakit narit
GAME 2CustodyThe moment I saw him, stood up in front of me in the middle of the rain... give hope to me. Like a rainbow after the rain, lighten up my gloomy sky. I was thankful that I have him... as a friend. Kahit hindi talaga iyon ang tunay kong nararamdaman para sa kanya.He was three years older than me. Pero hindi naman masama na magkaroon ka ng paghanga sa mas matanda sa iyo, right? It's not a huge feeling and even deep anyway. It's just only a crush after all!"A-Ah. I-I'm sorry," nahihiya kong sinabi matapos pakawalan siya sa mahigpit na yakap.Nag-init bigla ang mga pisngi ko! I looked away. Hindi makatingin ng diretso sa kanya. I let out a sigh to calm myself, to calm the loud beats of my heart, and to calm my shaking knees.He chuckled a bit. "It's okay. Come here. I know you need it right now."Nagpatianod naman ako na





