Home / All / Her Game / START

Share

START

Author: kbrixx
last update publish date: 2020-07-28 14:31:05

START

"Western Eagle University," I whispered as I felt the triumph near me.

It's good to be back! It's good to be here again! After how many years, I am here again where the game started. Same ambiance. Same infrastructures. Walang nagbago, gaya pa rin ng dati. And I think, there is only one thing that changed—people—some are now matured and getting older; some are now popular in the business world and succeeded in their lives. 

Napangisi ako. Sa wakas ay makikita ko nang muli ang mga taong may mahalagang parte kung bakit ako nagbabalik.

"Are you ready, Sean?"

Napabaling ako sa driver's seat kung saan siya naroroon. Kumunot ang noo ko dahil sa tanong niyang iyon. Handa na ba talaga ako? Yes, of course! Six years of staying in the States was enough. It has been a long and hard time just to prepare myself for this. Anim na taon silang namuhay nang matiwasay at tahimik. Ngayon, oras ko naman para maningil sa mga naging atraso nila sa akin.

"What do you think so, Marl?" I asked. Umiling ako at muling tinanaw ang tatlong salitang nakaukit sa tuktok ng pader. 

In front of us, the five-storey building of Western Eagle—the Agila—the old and main building of this university. Mimicking some old Spanish Architecture, the grand staircase screamed its power and authority on the entrance. 

Ang ladrilyong pader, halos lumutin na, ay nagpapahiwatig kung gaano na iyon katagal naitayo. Marami rin ang nakapalibot na malalaking poste sa buong gusali, parang magigiting na sundalo, laban para sa mga tatangkang papasok.

"Handa na ako. Handa na ako para harapin sila. Sapat na iyong maraming taon na pinalipas ko," may diin kong pahayag.

"If you say so... then, I am trusting you, Sean. But if you need my help, by any chance, just tell me."

I smiled as I glanced him moving. 

Bumaba ng kotse si Marl at umikot para pagbuksan ako ng pinto sa backseat. In a couple of seconds, bumungad sa akin ang isang mala-adonis na lalaki. 

Wearing a white tuxedo, Marl looked clean, smart, and gentle. Smilingly like an angel, he held his hand out in front of me.

Nakangiti akong inabot naman iyon. 

Wearing a red serpentine gown with a high slit on the left part that revealing my smooth and porcelain leg, and matches with silver killer high-heeled shoes, I dropped off from Marl's black limousine.

"Thank you." I smiled and rucked to reach Marl's cheek for a peck of a kiss.

"My pleasure, Sean," he whispered hoarsely at the back of my ear. "Good luck."

I nodded and smiled sweetly. At saka ko hinarap ang engrandeng hagdan at tumingala para tanawin ang bilog na buwan. Tila isang kamangha-manghang obra iyon sa taas ng gusali. Nagbigay misteryo dahil sa liwanag na hatid. Like, there were so many untold stories that hiding so many years ago and yet, ready to be discovered. Mas nae-excite tuloy ako sa gagawin. Because I felt that I belonged in those stories.

Flashes na nakakasilaw galing sa mga camera ang sumalubong sa akin nang marating ang entrance ng Function Hall. 

The spotlight focused on me and everyone gasped and halted. Maraming bulung-bulungan ang narinig ko habang rumarampa ako sa extravagant red carpet. Marami rin akong tingin na natanggap. Like I am a puzzle waiting to be solved or Hollywood actress surprisingly attending a party. 

Mas tumaas tuloy ang baon kong kompiyansa para sa sarili lalo pa dahil sa party rock song na tinutugtog ng isang kilalang banda. 

"Is that Engineer Sean Lee?" a baritone voice asked somewhere.

"Yeah. I think so."

"But, what is she doing here?"

"We don't know."

"But we're lucky! She's so gorgeous and hot, Boy!"

"We're lucky if she's still single." 

They laughed playfully.

I rolled my eyes. Hindi gusto ang mga naririnig sa isang grupo ng kalalakihan. I lived in the States, a modern and vulgar, but still, I am not used to being appreciated like that. Medyo may inis at ilang akong naramdaman dahil doon. But I am here not because of them. 

So, I let it go.

Even some female socialites looked insecure when I finally reached the center—the apple of their eyes. I hate the big attention, but I loved the way their eyes rolled and burned in envy and irritation! Tila gusto ko ng araw-arawin ang pagbisita sa unibersidad. Sa ganoon, muli kong makikita kung gaano sila kairetable sa presensya ko. 

"Is that... A-Akemi?" Dean asked nervously.

Uncomfortably, Rose turned to her. "W-what is she doing here? I-is she even invited?"

Inakala ko buong buhay ko na kapag kabutihan ang itinanim mo, iyon din ang babalik sa iyo. But I was wrong! Naging mabait ako sa kanilang lahat. Walang tinapakan. But here they are, some of them looked at me with disgust on their faces, like I am a criminal who committed so many crimes. I let out a sigh and continued.

Ilang hakbang pa, natanaw ko na ang lamesa ng tatlong iyon. I stopped. Now I am too near you all, guys! Too near, para maisagawa ko na ang mga plano ko. I smirked as the thought played on my mind.

Napatingin silang tatlo sa akin. Sabay-sabay na nagitla, gulat, at hindi makapaniwala. 

"I-ikaw," wala sa sariling sambit ni Ryu. 

Sigurado akong siya nga iyon. Aside from my info, memorized ko pa rin hanggang ngayon ang bawat kurba, liko, at detalye ng kanyang mukha. Kahit physically, ang dami niyang ipinagbago.

He became manlier and mature because of his black beard, more developed muscles concealed by his black tuxedo, towering height, and unusually long black tresses that made him look like a god of ancient Greece. 

And that deep-set of brown eyes, still looked authoritative, ruthless, and bold. Siya lang ang kilala kong nagmamay-ari ng mga matang iyon. 'Yung tipong isang tingin lang, luluhod o hindi naman kaya'y dadapa ka na dahil sa takot.

Na ngayon, wala ng epekto iyon sa akin. Kaya ko na nga na makipagtitigan sa kanya at manghamon. Na noon ay hindi ko magawa-gawa. 

Nahanap niya ang mga mata ko na may naninimbang sa kanyang mga titig. Tila naghihintay sa susunod kong gagawin. Tatakbo ako at mariin siyang yayakapin, iyon ba ang nasa isip niya? Well, he's definitely wrong. Oo, maaari ngang gagawin ko iyon pero kasunod naman nang pagtarak ng kutsilyo sa kanyang likod.

"This is not t-true... This isn't frigging happening," si El Sandra sa maarte at nakakarindi niyang boses.

Natatawa, pairap ko siyang binalingan. Bukod-tangi ang ganda niya sa lahat. Aminado ako roon pero tingin ko, walang nagbago sa kanya o sa ugali man. Nararamdaman kong ganoon pa rin siya gaya ng dati. 

In her revealing green mermaid dress, I am pretty sure that she wanted to stand out tonight. But I am really, really sorry, El Sandra. Because now that I am here, it really won't happen. Hindi ko hahayaan iyon.

Right here and now. The fire of desperation that burned on her deep-set of brown eyes was evident. Her sultry red lips trembled for uttering words. Her perfectly shaped brows shot up in shock and irritation. I saw how her illusion melted like a piece of ice in the desert, because of my comeback.

I shook my head in disbelief and turned to the man beside her who looked like a detective—Ren in his black tuxedo and big eyeglasses. Gaya ng mga kasama sa lamesa, gulat din siya. However, I think it wasn't a shock but a surprise. Utter a surprise. The glimpse of joy in his hooded gray eyes told it all. 

May bigla akong naalala nang magtagpo ang aming mga mata. It was the same as the intensity that night. Maaari kayang siya iyon? Iyon kaya ang naging papel niya sa laro?

Hindi ako magugulat kong siya nga iyon. He's so madly in love with my dearest cousin. Bago bumagsak ang mga talukap, naaninag ko si El Sandra sa tagpong iyon kaya hindi nga imposibleng may punto ang nasa isip.

"I'm back!" I uttered playfully.

Mas humakbang ako palapit sa lamesa nila. Bahagya silang napalunok at umatras ng kaunti. Parang mga dagang nakakita ng pusang gutom at handa silang sakmalin. 

I am back! Yes, I'm back! I'm back for my revenge. So better be wise in playing my game. Because my game... is much more exciting than hers.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Her Game   GAME 5

    GAME 5JealousSalubong ang mga kilay, higit-higit ang braso ko ni Ryu hanggang sa marating ang parking lot kung nasaan ang kotse niya. Sobra akong naiirita lalo pa't ngayon lang siya nagpakita, after years. 'Tapos ganito pa!"Sabing nasasaktan ako, Ryu, e!" impit ko.Nang matauhan, kaagad niyang pinakawalan ang braso ko. Napatingin at napahawak ako roon. Matingkad ang pamumula at ramdam ko ang hapdi sa parte ng brasong hinigit niya.Nag-angat ako ng tingin at kaagad nahanap ang mga mata niya. His hooded eyes were dark, cold, and critical! Like I pushed his patience in the limit as I saw his jaws moved for a clench.Sa limang taon na hindi pagkikita, pagti-text... o kahit tawag man lang, haharap siya sa amin... sa akin nang ganito? I think I should be the one to act like that because in the first place, he never finds a way to communicate with me! To as

  • Her Game   GAME 4

    GAME 4Western Eagle UniversityNagsiliparan ang mga ibon mula sa terasa. My eyes widened as horror spread on my body. Na strained ang boses dahilan nang biglaang pagsigaw. Pigil ang hiningang humakbang ako palapit sa tokador. Manginig-nginig ang mga tuhod at kamay kong inobserbahan ang pulang likido sa salamin.My heart pounded as I saw those words again."Goddamit! You make me laughed so hard, Akemi! Until now, you're still the Akemi that I've known!" sabi niya sa gitna ng kanyang mga tawa. "Frigging timorous lady!"Lumabas si El Sandra mula sa banyo. Tuwang-tuwa sa naging reaksyon ko at sa pagkawaging takutin ako.Pinadaan ko ang hintuturo sa salamin at natanaw ang mukha kong maputla! Ketchup. Ketchup lang pala, hindi dugo. Naalala ko, ganito rin ito nang nakaraan. Ang pinagkaiba lang, totoong dugo ang ginamit noon panulat sa nakakatakot na mga letra.

  • Her Game   GAME 3

    GAME 3Blood"H-Hindi... I mean... W-wala. Wala akong lagnat," mautal-utal kong sinabi.I shook my head consecutively as I pushed his hands away. Susubukan niya sanang ilapat ang ibabaw ng kamay niya para suriin kong mainit nga ba ako. Ramdam ko ngang mainit ako pero alam kong hindi iyon dahil sa lagnat. Dahil iyon sa... sa... Are you crazy, Akemi?! Bukod sa bata ka pa, kakamatay lang din ng mga magulang mo! Tapos ano? Kumekerengkeng ka na agad!I sighed miserably on what my thought said.Ryu's dark brows furrowed. His narrowed eyes told me that he is not buying my alibi. Umangat ang parehong kamay na tinampal, muling tatangkang suriin ang temperatura ko.I stepped back and shook my head again. "I am okay, Ryu," natatawa kong sabi at halos mailang.His jaw dropped. Hindi pa rin kumbinsido."Anyway... Bakit narit

  • Her Game   GAME 2

    GAME 2CustodyThe moment I saw him, stood up in front of me in the middle of the rain... give hope to me. Like a rainbow after the rain, lighten up my gloomy sky. I was thankful that I have him... as a friend. Kahit hindi talaga iyon ang tunay kong nararamdaman para sa kanya.He was three years older than me. Pero hindi naman masama na magkaroon ka ng paghanga sa mas matanda sa iyo, right? It's not a huge feeling and even deep anyway. It's just only a crush after all!"A-Ah. I-I'm sorry," nahihiya kong sinabi matapos pakawalan siya sa mahigpit na yakap.Nag-init bigla ang mga pisngi ko! I looked away. Hindi makatingin ng diretso sa kanya. I let out a sigh to calm myself, to calm the loud beats of my heart, and to calm my shaking knees.He chuckled a bit. "It's okay. Come here. I know you need it right now."Nagpatianod naman ako na

  • Her Game   GAME 1

    GAME 1RainKung kailan dapat masaya ka, saka naman mawawala sa iyo ang lahat. Like you are prohibited to be happy because you don't deserve to be one. Na wala kang karapatan dahil nasa sa iyo na ang lahat. Money. Wealth. Power. And anything.Sa nanlalabong mga mata, titig na titig ako sa telebisyon, hindi alintana ang paglandas ng luha sa aking mga pisngi. It was a fine and algid day of December, but the news that early morning... is caustic and blazing. Tila nagbabagang apoy, tinupok ang mura at inosente kong puso."Two of the most successful tycoons in the Philippines declared dead on arrival. Engineer Akem Jhyun Lee and his wife, Architect Oseanna Lee committed an airplane accident after their business trip in Palawan..." a woman newscaster informed.My swollen eyes remained on the television as my parents' pictures were being flashed after she stated the headline. My heart b

  • Her Game   START

    START"Western Eagle University," I whispered as I felt the triumph near me.It's good to be back! It's good to be here again! After how many years, I am here again where the game started. Same ambiance. Same infrastructures. Walang nagbago, gaya pa rin ng dati. And I think, there is only one thing that changed—people—some are now matured and getting older; some are now popular in the business world and succeeded in their lives.Napangisi ako. Sa wakas ay makikita ko nang muli ang mga taong may mahalagang parte kung bakit ako nagbabalik."Are you ready, Sean?"Napabaling ako sa driver's seat kung saan siya naroroon. Kumunot ang noo ko dahil sa tanong niyang iyon. Handa na ba talaga ako? Yes, of course! Six years of staying in the States was enough. It has been a long and hard time just to prepare myself for this. Anim na taon silang namuhay nang matiwasay at tah

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status