GAME 4

GAME 4

Western Eagle University

Nagsiliparan ang mga ibon mula sa terasa. My eyes widened as horror spread on my body. Na strained ang boses dahilan nang biglaang pagsigaw. Pigil ang hiningang humakbang ako palapit sa tokador. Manginig-nginig ang mga tuhod at kamay kong inobserbahan ang pulang likido sa salamin.

My heart pounded as I saw those words again.

"Goddamit! You make me laughed so hard, Akemi! Until now, you're still the Akemi that I've known!" sabi niya sa gitna ng kanyang mga tawa. "Frigging timorous lady!"

Lumabas si El Sandra mula sa banyo. Tuwang-tuwa sa naging reaksyon ko at sa pagkawaging takutin ako.

Pinadaan ko ang hintuturo sa salamin at natanaw ang mukha kong maputla! Ketchup. Ketchup lang pala, hindi dugo. Naalala ko, ganito rin ito nang nakaraan. Ang pinagkaiba lang, totoong dugo ang ginamit noon panulat sa nakakatakot na mga letra.

SHE'S DEAD! AND NOW YOU'RE NEXT!

Limang taon na ang nakalipas pero tandang-tanda ko pa rin ang mga salitang iyon hanggang ngayon. At aaminin ko, ganoon pa rin ang takot na naramdaman ko nang makita muli iyon. Kahit noon, ipinaliwanag na gawa-gawa lang ang lahat ni El Sandra. Pranking because she's bored in the mansion! Pero sapat ba na rason iyon para ulitin niya ulit ngayon?

Huminga ako nang malalim para ikalma ang sarili. 

"Kailan ka umuwi? Kasama mo si Tita Ingrid?" tanong ko nang makaahon na sa kaba.

"Just a few hours ago! And yes, Mom is here."

Isang buwan matapos ang party, lumipad si Tita Ingrid pa-Maynila kasama si El Sandra para asikasuhin daw ang LEC. Hindi ko alam kung ano ang naging problema, hindi na rin nakapagtanong dahil emergency ang lahat. Basta ang alam ko lang, iniwan daw ni Engineer Dela Costa ang kompanya ng walang paalam. Kung ano ang dahilan, iyon ang hindi ko alam. Basta noong buwan din na iyon, nilisan daw ng pamilya Dela Costa ang bansa.

Tapos ko nang punasan ang salamin at wala ng bakas ng pulang likido roon. Tiningnan ko mula sa salamin si El Sandra na ngayon ay nakaupo na sa gilid ng kama.

"Kamusta ang Maynila? Totoo ba na mas maganda roon kaysa rito?" I asked curiously. S'yempre hindi pa nakakapunta ng Maynila, e.

"Absolutely! There's a lot of beautiful places in Manila than here!" may bahid ng pagkairitang sabi niya. She rolled her eyes. "Walang wala ang isla na ito kung ikukumpara doon... and I really don't know what's going on in my Mom's mind! Ba't naisipan pang dito ganapin ang birthday!"

Mula sa salamin, malinaw para sa akin ang mga pagbabagong pisikal na naganap sa kanya.

From a lady-like before, she is now a well-toned woman! A perfect curved brows for her deep-set brown eyes with long and thick false eyelashes. She's looked bold now with her revealing pencil cut dress. Kahit noon pa man ay nahihilig na sa mga dresses. Naalala ko tuloy sa kanya ang kontrabida sa mga pelikula kong napanood. Bold and elegant. Malayong-malayo sa itsura sa tulad kong probinsiyana. Simple at walang halos arte sa katawan.

I heaved a sigh as I looked at the mirror. Kung walang makeup, makikita pa rin naman ang pagkakahawig namin. Pareho naman ang haba ng mga buhok namin. Nga lang, unat na sa kanya samantalang maalon pa rin ang sa akin. White v-neck t-shirt and tight jeans I fitted in, and fancy dresses like El Sandra's wearing... doesn't suit on me.

"Birthday? Hindi ba sa November pa naman iyon? Napaaga yata," puna ko, natagalan lang dahil sa panunuri.

"Well, aside from that, Mom also wants me to continue my schooling here. Probably, I'll be transferring to your school."

"You mean... Western EU?" Naniningkit ang mga matang hinarap ko siya.

She rolled her eyes again. "Yup! I'll spend my last years in business in that school. How bored, right?"

"Maganda naman ang Western EU. Mag-e-enjoy ka roon gaya ng sa dating eskuwelahan natin," I said sincerely.

"Well, that's a big, big no! Prefer ko pa rin sa Manila." She stood up and flicked her hair. "I've a lot of friends there. Si Mom lang naman talaga ang gustong bumalik dito. If I would... I won't bother myself to stepped my barefoot here."

Ramdam ko ang tinding hindi pagkagusto para sa desisyon ng kanyang ina sa mahaba at mabigat na pagbuntong-hininga niya. Hindi pa rin pala talaga siya nagbabago. Or I guess... mas lumala siya.

Humikab siya matapos pasadahan ang pencil cut green dress. "I think, I'll go to my roo—oops! To your room pala. I want to rest. Goodnight, Akemi," wika niya sabay beso sa akin.

My room? Yeah. Iyon ang dahilan kung bakit niya ako kinakausap ngayon. Dahil sa kagustuhan na maging malapit kami, ipinaubaya ko sa kanya ang kuwarto ko. Kuwarto lang naman iyon, may guest room naman. Hindi nga lang kasing laki ng dating silid pero ayos na, kapalit naman noon ang pagkakasundo naming dalawa.

"How are you here, Hija?" tanong ni Tita Ingrid kinabukasan sa hapag.

Totoo ngang kasama siya ni El Sandra kagabi. Hindi na nga lang nakumpirma dahil hindi na ako lumabas ng kuwarto. It was Monday and peacefully eating our breakfast. Nasanay na sana ako sa tahimik nang biglang magtanong siya. Napaangat ako ng tingin sa kanya habang naaninag ko naman ang medyo pag-upo nang tuwid ni El Sandra sa gilid ng mga mata ko.

"Okay naman po, Tita Ingrid. Hindi naman pinabayaan nina Yaya Dores," tipid kong sagot.

"Dapat lang kasi trabaho nila iyon. How about the course you'll be taking? Civil Engineering, right? How is it?"

Tumikhim ako. "Excited, po. Alam kong mahirap pero kakayanin naman." 

Ngumiti ako para ipakitang gustong-gusto ko nga ang kurso na napili. Lumipat ang tingin ko kay El Sandra na abala sa kanyang pagkain at walang ipinapakitang interes sa usapan.

"Good to hear that! Do you really want that course? Hindi lang ba napi-pressure ka... because your father was once great engineer back then?"

Gulat, nilingon ko ulit siya. Nanlalaki ang mga matang kumunot ang noo ko sa kanya. Rinig ko ang panunuya sa tanong niyang iyon. Alam kong dahil na naman iyon sa kay Daddy at sa galit niya. Kung dahil ba ito sa pagkamatay ni Mommy, bakit kailangan si Daddy ang sinisisi niya hanggang ngayon? It was all accident like what the news broadcasted before!

"It wasn't about my Daddy. Gustong-gusto ko po talagang maging engineer," kalmado kong sagot. 

Yumuko ako para pigilan ang emosiyon at iwasan ang mapanuya niyang ngisi sa labi. Huminga ako nang malalim. With all respect, I stood up to end my meal... and that spleenful conversation.

"Tapos na po ako. Mauuna lang para asikasuhin ang enrolment," anunsiyo ko.

Tumayo ako at nilapitan si Tita Ingrid para ibeso.

"El Sandra, bakit hindi ka na lang sumabay sa pinsan mo? Try to check the Western EU. Magugustuhan mo roon," untag niya.

I looked at El Sandra. I then saw the irritations in her eyes as she rolled it. "I have my own plans today, Mom! I'll choose to stay here rather than to visit that freak school—"

"El Sandra!" Angrily, Tita Ingrid cut her foul mouth. "That freak school you are saying is the only school here in the Philippines that got number one out of the best universities all over the world!"

Yes, that's true! The most successful businessmen, architects, engineers, doctors, and name of them all, came from Western Eagle University. Iyon lang naman ang nag-iisang university na kilala rin sa ibang bansa. That's the reason why I want to pursue my degree in that university. Dagdag pa, roon din nagtapos ang mga magulang.

Agreed, I smiled at El Sandra but she only gave me a boring look. 

"So better to visit that school today. Stood up! Sumama ka sa kay Akemi," may pinal na sabi ni Tita Ingrid.

"B-But, Mom—"

"Here we go again with your buts, El Sandra! Visit the school or else..." may pagbabanta sa kanyang mabangis na boses.

Mararahas na bumuntong-hininga si El Sandra. Her lips protruded as she stood up. Padabog siyang lumakad at nauna nang lumabas ng hapag.

"Okay ka lang, El Sandra?" I asked worriedly.

Nasa loob na kami ng SUV at napansin ang pananahimik niya. Hindi niya ako kinibo at umirap lang. I sighed and shook my head. Maybe, this is not the right time to talk to her.

Naging tahimik ang buong biyahe namin. Hindi ko na lang siya pinansin dahil ramdam ko rin naman na wala siya sa mood makipag-usap. Nilibang ko na lang ang sarili sa mga tanawin na mabilis din na naglalaho dahil sa bilis ng takbo ng kotse. 

Naramdaman ko ang pag-vibrate ng phone ko sa loob ng shoulder bag sa kalagitnaan ng biyahe. Tiningnan ko si El Sandra, diretso lamang ang mukha sa harap at mukhang nakapikit. Nakalagay din ang earphone sa kanyang mga tainga kaya kibit ang balikat kong kinuha na lang ang phone sa bag.

Tatlong text messages ang sumalubong sa akin galing sa aking mga kaibigan.

Rose: 

Girl, where are you na? We have something to tell you!

Dean:

Malapit ka na? May good news kami.

Ren:

Papasok ka ba? I have something to tell you. Text me when you're at school.

Matapos mabasa iyon, 'yung pinakahuli lang ako nabagabag. Ano kaya ang sasabihin ni Ren? Knowing his detective-like mind... alam kong may mas sense ang sasabihin niya kaysa sa dalawa.

Nang isang buwan, may s-in-end din siyang kakaiba sa akin. Kapag magtatanong naman, iisa lang ang sagot: "Mga clues! Basta. Trust me, Akemi. I'll find what really happened that day."

Hindi ako mahilig sa mga mystery kaya hindi rin ma-gets kung ano nga ba ang gusto niyang sabihin. Hindi tulad niya, sasabihin na lang ng diretso, dami pang paliguy-ligoy.

Nasa alon ako ng pag-iisip tungkol sa maaaring sasabihin ni Ren nang biglang may malamig na bagay ang dumapo sa braso ko. Sa pinaghalong gulat at takot, napatili ako. Bumaba ang mga mata ko sa kamay na nakahawak sa braso at mabilis din inangat sa nagmamay-ari.

"I-Ikaw lang pala, El Sandra," I trembled.

"Pardon? Nagulat ka?" Lumikot ang kanyang mga mata. "Hanggang dito ba naman, matatakutin ka pa rin, Akemi? It's a frigging morning you know!"

Tinawanan ni El Sandra ang pagkalibang sa akin. Huminga ako nang malalim at ipinikit ang mga mata. Ano ba itong ginawa sa akin ni El Sandra? Iba talaga ang epekto kapag nariyan siya sa tabi. Pakiramdam ko, oras-oras siyang gagawa ng kababalaghan... To satisfied her time!

"Ayos lang po kayo, Ma'am?" si Manong Roger iyon.

Dinilat ko ang mga mata nang kumalma. Tinignan ko si Manong Roger sa rearview mirror at kita ang pag-aalala niya. Pasimple kong ibinalik ang phone sa bag at nakangiti nang binalingan ulit siya.

"Opo, Manong Roger. Ayos lang. Nagulat lang," sabi ko.

"Want to visit a doctor one of this day? Malala na 'yan," si El Sandra, malinaw ang panunuya.

Nginitian ko na lang siya at tumahimik para hindi na humaba pa ang usapan. Hindi sa ayokong makipag-usap sa kanya. Ayoko lang na may gawin siyang iba pang kalokohan na maaaring ikaatake ng puso ko, kahit wala naman talagang sakit na ganoon.

"Nandito na po tayo," deklara ni Manong Roger nang mag-park sa eskwelahan.

Bumaba si Manong Roger at trabaho niya, malugod niya kaming pinagbuksan ng pinto ni El Sandra. Naunang lumabas si El Sandra saka ubos ang pasensiyang hinintay ako. Hindi pa nga nagsisimula ang araw pero parang pagod na pagod na siya at gusto nang umuwi.

Binalewala ko na lang si El Sandra at kibit ang balikat na bumaba na rin ng kotse. Tulad nang nakagawian, nagpasalamat ako kay Manong Roger dahil hindi na naman ginawa iyon ni El Sandra. Marahang sinarado ni Manong Roger ang pinto at nakangiti akong binalingan, nalusaw din kaagad nang hinarap si El Sandra. 

"Gosh! Make it faster, Akemi! I have something to do aside from—" She groaned. "—visiting this old and boring school!"

I smiled at her. Sa tagal ko ng kilala itong si El Sandra, sanay na ako sa mga ganitong akto niya. I am now endured with her irritated acts! Kahit hindi kami ganoon nagkasama nang nakaraang mga taon.

Nagtipauna na ako at nilagpasan siya. Inignora ang kanyang kaartehan. Ramdam ko naman ang mabibigat niyang yabag sa likuran ko. Mas napangiti ako dahil doon.

"Akemi, where have you been?! Why are you so—" Naputol kaagad ang sasabihin ni Rose nang tumingin siya sa likuran ko.

"El Sandra Concepcion?" si Dean, namutla bigla ang kanyang mukha. 

Sa unang palapag ko sila nakita. Nakalinya sa haba ng pila sa counter.

"Ikaw nga!" 

Mabilis na nilisan nina Rose at Dean ang pila at agresibong tumakbo palapit sa amin. Dinumog nilang dalawa si El Sandra na nagtatakang tiningnan sila habang sinusuri ang kanyang katawan.

"Ikaw 'yung sikat na cheerleader ng Stanley University, 'di ba?" si Dean, hindi magkaapuhap siguro sa dami ng kanyang sasabihin.

"The Queenbee!" si Rose.

Napatingin sa banda namin ang mga nasa pila. Taka sa inaaakto ng dalawa. El Sandra tilted her head and looked at me with so many pretensions on her bold brown eyes. 

Ngumiti na lang ako.

Cheerleader si El Sandra, ayon sa narinig kay Dean. Hindi ko alam iyon. Paano ko ba naman malalaman? Kapag nasa Maynila, wala kaming kumunikasyon ni El Sandra. Wala rin naman siyang nasasabi—itatama ko lang, wala talaga siyang sinasabi tungkol sa kanya. Oo, nagkakausap na kami pero kadalasan para maghingi lang ng pabor sa akin.

"Yes, it's me! Paano niyo nalaman?"

Nanatili akong nakatayo sa gilid at pinagmasdan ang mga kaibigan na mangha kay El Sandra. Marami pa pala akong hindi alam tungkol sa pinsan. At nakakalungkot iyon ng sobra.

"You're so popular in the internet kaya!" si Rose. 

"Lalo na sa Stanley U website. Sikat na sikat ka roon. Boyfriend mo ba iyong si Steven? Gosh! Crush na crush ko iyon!" si Dean.

Tinalikuran ko na sila dahil hindi ako maka-relate sa pinag-uusapan nila. Aasikasuhin ko na lang ang pag-e-enrol ko para maka-uwi kami ng maaga. Iniwan ko ang tatlo na halatang nag-e-enjoy sa topic. Nakihalo na ako sa pila at pagod na sumusulyap sa mga kaibigan at pinsan.

"Akemi..." tawag ng lalaki sa mababa at maingat na paraan.

Nilingon ko iyong pinanggagalingan ng boses. I then saw Ren walking cautiously towards me. Palinga-linga siya sa paligid.

"Ren!" Umalis ako sa pila at nilapitan siya. "Kamusta? Isang buwan din tayong hindi nagkita, ha!"

"I'm fine. I have something to tell you, but..." Pinasadahan niya ang buong paligid bago inilapit ang kanyang bibig sa tainga ko. "H'wag dito. Puwedeng mag-usap tayo malayo sa maraming tao?"

With my narrowed eyes I stared curiously at him and loured. Kumurap-kurap ang mga mata kong tumitig sa kanyang mukha. The serious and cautious in his hooded gray eyes were evident. Tila labis ang pag-iingat sa mga impormasyong nakalap. My heart pounded at his news. Hindi pa man nasasabi, kinabahan na ako ng sobra.

"K-Kasama ko si El Sandra..."

Natigilan siya. Namilog ang mga mata niyang hinigit ako paalis sa pila. Dinala niya ako sa sulok kung saan malayo sa mga taong naroon. 

"We need to talk..." nangamba ang kanyang boses. 

"Nag-uusap na tayo, Ren—"

"Sa walang tao. Sa malayo, Akemi. Sa walang ibang makakarinig."

"Ganiyan ba kaimportante 'yan para lumayo pa tayo?" I asked, confused.

"It's very important, Akemi—"

"Tell me now, then!" My voice rose up.

"Ssh... Please, pag-uusapan natin. H'wag lang dito, Akemi. Come with me, please?" 

"Sabihin mo muna sa akin kung para saan ba 'yan?" 

Hinanap ko ang mga mata niya. Nang magtagpo, kaagad niyang inilapit ang mukha para bumulong.  

"It's about Engineer and Architect Lee's death. It's all about your parents' accident..."

Natigilan ako. Namilog ang mga mata at nag-init para sa mga umambang mga luha. His warm breath caressing my neck added a shiver down my spine. Nabuhay ang kakaibang takot sa aking damdamin. 

Nangingingig ang mga kamay na itinulak ko siya na ikinabigla niya. Sa mga nangingilid na luha naaninag kong seryoso nga siya sa kanyang sinabi. 

"A-Anong sinabi mo?!" I startled. 

"Come with me—"

Hindi na natapos pa ni Ren ang sasabihin nang dumapo ang isang suntok sa kanyang panga. Sa lakas niyon, napaupo siya sa semendatong sahig.

"Ren!"

Mabilis kong dinaluhan si Ren at galit na tiningnan ang sumuntok sa kanya. Before I angrily shouted at him, I stuck. Napalunok ako nang makilala ang nakatayong lalaki sa harap namin. His raging deep hooded brown eyes darted on me.

Like.

Accusing me of something illegal.

Something forbidden.

"What is happening here, Akemi—oh my gosh, Ren!" si El Sandra.

Napabaling ako sa kanya. Mabilis siyang tumakbo palapit sa amin para daluhan rin si Ren. 

"Are you okay? What happened?" she asked panicky.

"I'm okay," tugon ni Ren, pero halata ang sakit sa kanyang boses. 

Sa pagsigaw ni El Sandra, nakuha niyon ang atensyon ng mga estudyanteng nasa pila kaya mabilis silang tumakbo palapit sa kinaroroonan namin. 

"Why did you beat him, Ryu?"

Binalingan ko si Ryu na nakatayo pa rin doon. Matalim ang tingin sa amin lalo na sa akin. His bloodshot eyes were in critically. I shook my head in disbelief. Bakit niya iyon ginawa?

Hindi niya sinagot si El Sandra. Clenching his jaws and fists, he walked heavily towards us. Nang makalapit, mabilis niyang hinigit ang braso ko at itinayo. 

"Ryu!" si El Sandra, may pagbabanta sa kanyang boses. 

"Ryu, what is this all about?" Tatayo sana si Ren pero agad siyang dinuro ni Ryu. 

"This is all none of your business, Stupid!" he shouted angrily then turned around. 

Mabilis niya akong hinigit paalis sa lugar na iyon. Sinubukan kong makawala sa pagkakapit niya sa aking braso pero sobrang lakas niya. Himbes na malayo, mas nadidikit ako lalo sa kanya. So, I stopped pushing him. Ramdam ko ang paghapdi ng aking braso dahil sa sobrang higpit nang pagkakahawak niya roon. 

"R-Ryu, ano ba! Nasasaktan na ako!"

After five years, he'll come back like this? 

Without communication and adieu.

Without text and calls.

Without seeing to bid his goodbye. 

Tapos siya pa itong galit? 

How dare him!