GAME 1

GAME 1

Rain

Kung kailan dapat masaya ka, saka naman mawawala sa iyo ang lahat. Like you are prohibited to be happy because you don't deserve to be one. Na wala kang karapatan dahil nasa sa iyo na ang lahat. Money. Wealth. Power. And anything.

Sa nanlalabong mga mata, titig na titig ako sa telebisyon, hindi alintana ang paglandas ng luha sa aking mga pisngi. It was a fine and algid day of December, but the news that early morning... is caustic and blazing. Tila nagbabagang apoy, tinupok ang mura at inosente kong puso.

"Two of the most successful tycoons in the Philippines declared dead on arrival. Engineer Akem Jhyun Lee and his wife, Architect Oseanna Lee committed an airplane accident after their business trip in Palawan..." a woman newscaster informed.

My swollen eyes remained on the television as my parents' pictures were being flashed after she stated the headline. My heart beats fast and loud. Hindi pa rin makapaniwala sa lahat. But the footage and information were there. Pero wala akong maintindihan kahit isa! Maybe because Mommy and Daddy promised me that they will come home early today. Umaasa ako na baka marahil, gawa-gawa lang ng may mga galit sa kanila.

But I doubted it! Sino ang maniniwala? Kahit ako, saksi sa pagiging mabuting competitor ng mga magulang. They all praised them. Naalala ko nga noon na may party kaming dinaluhan at doon, may mga parangal silang natanggap. 

"H-Hindi... M-Mommy... D-Daddy... H-Hindi p-puwede," I trembled when I saw the clothes wearing by the two people lying on the stretcher.

The man was in his white long sleeve and black slacks while the woman, beautiful in her yellow dress. Sa pagkakatanda ko, ganoon din ang suot nina Mommy at Daddy nang umalis ng mansiyon kahapon.

"Yes, Mr. Fruego. Everything's fine. Yes. Paalis na kami," si Daddy sa kausap niya sa cell phone.

Iyon ang unang agahan na naabutan ko sila sa hapag. Sa sobrang busy nila sa trabaho, ang alam ko, umaalis sila ng mansiyon madilim pa lang. To get the chance... sinulit ko ang pambihirang araw at ipinaalam ang gusto.

"Mommy... Daddy... Kailangan ninyo po ba talagang umalis? I mean, it's already Christmas vacation. Puwedeng dito na lang po kayo?" sa wakas, naitanong din. Hindi kasi makakuha ng pagkakataon kanina dahil sa parehong busy sila sa kaniya-kaniyang cell phone. 

Napatingin si Mommy sa akin, sa kay Daddy, at bago muli akong hinarap na may matamis na ngiti. Binaba niya ang kanyang cell phone sa lamesa 'tsaka inabot ang mga kamay kong naglalaro sa aking kandungan.

"Sweetie, alam mo naman kung para saan 'tong ginagawa namin ng Daddy mo, hindi ba?"

Bigo akong yumuko at tumango. "O-Opo."

It was all for my future. Oo, iyon ang laging rason nila tuwing aalis ng mansiyon. Bata pa lang, sanay na akong laging wala sila araw-araw dahil sa trabaho. Lumalago na kasi nang panahon na iyon ang mga kompanyang itinayo ni Daddy. 

In demand, kasi bago at naging matunog sa iba't ibang parte ng bansa. Alam ko noon, halos malalaking tao sa business ang mga naging parokyano nila kaya agad na naabot ang rurok sa larangan ng konstruksiyon. Nasa Maynila rin ang pangunahing company nila bukod roon, ang LEC. Samantalang narito naman sa isla ang Leesteel, taga-angkat ng mga materyales. Mi-minsan bisitahin pero lumago pa rin nang husto.

"We have to go, Oseanna," Daddy said.

"Okay," si Mommy sabay simsim ng tubig.

Lumapit si Daddy sa kinauupuan ko, lumuhod para magpantay kami. Niyapos niya ang pisngi ko at bahagya akong napangiti sa rahan ng yapos niya.

"We have to go, Baby. Uuwi rin kami bukas nang maaga. Anong gustong pasalubong ng baby ko?"

"Talaga po? Promise po 'yan?" medyo gumaan ang pakiramdam ko. "Umuwi lang po kayo ni mommy bukas, Daddy... okay na kahit walang pasalubong!"

"We love you so much, Sweetie! Always put that on your mind. In time... mauunawaan mo rin ang lahat," maluha-luhang sinabi ni Mommy. 

"I love you, po!" sabay yakap ko sa kanilang dalawa.

Nakakatuwang isipin na sa murang edad, hindi naging mahalaga sa akin ang mga materyal na bagay. Naging mas importante sa inosenteng isip ko, ang kung gaano kahalaga ng pagkakabuo-buo ng pamilya. Bunga iyon ng mga araw na pagkakawalay sa kanila, inggit para sa mga kaklase, at sa paghihintay sa pag-uwi nila. Umaasa na kahit isang araw man sa linggo, magkakasama kami.

Naiintindihan ko dati ang lahat. Not until Yaya Dores told me everything about my past sister. Wala silang nabanggit tungkol doon. Like I am forbidden to know about her. Wala akong alam na may mabigat pala silang pinagdadaanan. Walang alam na may kinikimkim silang sakit. Probably, it all started when they've lost her.

Dahil doon, nabuhay ang inggit ko para sa yumaong kapatid. At least, naranasan niya kung paano maalagaan ng mga magulang. Hindi gaya ko, namulat sa alaga ni Yaya Dores.

"Kinuha ng mga bandidong lalaki ang Ate Acki mo. Maulan noon at bumabagyo. Mahimbing ang tulog namin nang hating-gabing iyon," naalaala ko ang lungkot sa boses ni Yaya Dores nang magkuwento tungkol sa krimen na iyon.

That was the biggest turning point of my parents' life. 'Yung dating masiglahing mag-asawa raw at puno ng positibo sa buhay, kinain ng kalungkutan at desperasyon para sa ilang buwan na pagkakawala ng anak. Stress, sinuyod nila ang iba't ibang lugar at kasuluk-sulukan ng isla araw-araw.

Until one stormy night came, they were all horribly surprised when they found Ate Acki inside her room—bloody and lifeless. Halos hindi makilala dahil sa mga tinamong sugat sa mukha at sa ilang parte ng katawan. Patunay na nagdaan sa marahas na kamay ng salarin.

Na-depressed sila nang husto simula noon. Lalo nang walang makakapagturo sa mga salarin at hindi nabigyan ng hustisya ang anak. Para makalimot, itinayo ni Daddy, kasama ang malalapit na kaibigan, ang Lee Engineering Company. Na sinundan naman kaagad ng Leesteel. 

I sighed.

The blazing sun almost burned my creamy-white skin that fine afternoon. Kahit ganoon katindi ang init ng sikat ng araw, hindi naging sapat iyon para pawiin ang lamig sa puso ko. 

Wala sa sariling nakatayo ako sa labas ng gate ng mansiyon, nakatanaw sa malayo at nag-aabang sa pagdating nila. Umaasang makikita, mayayakap, at mahahagkan pa rin silang muli.

Halos limang oras na rin ang nakalilipas simula nang mapanood ko sa balita ang tungkol sa pagkamatay ng mga magulang ko. Patay na sila. Pero heto ako, patuloy na umaasa. Nagbabakasakali na panaginip lamang ang lahat at muling matatanaw ang pamilyar na anyo ng itim na Limousine, sakay ang mga magulang kahit imposible na. 

Lumilim bigla sa bahagi kung saan ako nakatayo. Napatingala ako at nakita ang itim na payong na sumusukob sa akin. Napako saglit ang mga mata ko roon bago dahan-dahan na binalingan ang nagmamay-ari noon. 

Nang makita ang nag-aalala niyang mukha, sa isang iglap, bumuhos muli ang mga panibago kong luha.

"Pumasok ka na, Hija, at kumain. Hindi ka pa nananghalian. Baka magkasakit ka na niyan."

Binalewala ko ang kanyang sinabi. 

"I s-saw the news, Yaya Dores. Sina M-Mommy at Daddy po iyon. Hindi po iyon totoo, 'di ba? Hindi pa patay sina Mommy at Daddy, 'di ba?"

"Diyos ko, Hija!"

Nanginginig ang mga kamay na inabot ako ni Yaya Dores at niyakap ng mahigpit. Malinaw kong natanaw ang awa sa namumula niyang mga mata. Sigurado akong awa iyon dahil naging mata at tainga siya para sa mga hinaing ko sa araw-araw na naiiwan ako sa mansiyon. I pity myself, too!

Hindi ko lubos maintindihan kung bakit naranasan ko ito sa ganitong kamurang edad. Oo, matalino ako at laging top sa klase pero hindi ko maintindihan kung bakit ako. Bakit hindi na lang iba, tutal, lagi naman nilang nakakasama ang kanilang mga magulang? Ako, gusto ko lang naman, mabuo kami sa araw ng Pasko. Maranasan kung anong pakiramdam kapag nasa tabi mo ang mga magulang habang sinusulit ninyo ang bakasyon. Ang pakiramdam nang personal kayong nag-aabutan ng mga regalo sa isa't isa. 

Naalala ko iyong ginuhit ko para sa kanila. It was a portrait of our family. Pitong araw na lang, Pasko na. Iyon sana ang magiging regalo ko para sa kanila. Nga lang, hindi na mabibigay pa dahil wala na sila. Bakit ang aga Niyang kinuha sina mommy at daddy?

Maraming katanungan ang naglaro sa isip ko lalo na nang makita ang mahal kong mga magulang sa loob ng puting kahon. White and lifeless. Gaya ng katahimikan ng gabi, tila mahimbing din silang natutulog at nagpapahinga. 

Am I a bad daughter, then?

I cried harder in front of my Daddy's white coffin. Daddy's girl kasi kahit namana naman sa ina ang itsura at ugali. Ang pagkaputi ng balat, bilugan at malalalim na mga mata, manipis at matalim na ilong, at malambot na panga, namana ko ang lahat sa Half-Chinese at Half-Spanish kong ina. 

Yaya Dores was at my backside, trying to comfort me but she failed when I heard her sobs, too.

"T-Tama na, Hija. Isipin mo kung nasaan man sila... nasa mabuti na at masaya..."

Hinarap ko siya at sobrang basang-basa na ng mga pisngi ko.

"Masaya—" Hinabol ko ang aking hininga at pinunasan ang mga pisngi. "—bakit hindi nila ako sinama kung ganoon? H-Hindi ba nila ako... m-mahal?"

Mabilis na umiling si Yaya Dores at niyapos ang ilalim ng panga ko. "Hindi! Mahal na mahal ka ng mga magulang mo—"

"Kung mahal nila ako... then, why? Bakit nila ako iniwan? Nakukulitan na ba sila sa akin? Si Ate Acki? Kasama na ba nila si Ate Acki? Mas piniling samahan siya kaysa sa akin?"

Hindi nakaimik si Yaya Dores. Panay ang iling niya at pagsinghot. Malinaw sa mga mata ang awang nararamdaman para sa akin.

Sinulyapan ko ang malaking picture ni Mommy sa tabi ng kabaong at mga bulaklak. Mariin akong napapikit nang maramdaman ang pagyakap sa akin ni Yaya Dores. Siguro nga, hindi ako naging mabuting anak sa kanila. Iniwan nila ako dahil masama at makulit akong bata. Kahit nga si Yaya Dores, hindi masagot-sagot ang mga tanong ko. 

Paano na ako ngayon? Ano na ang mangyayari sa akin? I am just ten! How can I handle this? Paano ang mga kompanya? Ang mga ari-arian? Ang lahat?

"God, Oseanna! What happened to you!"

Napatigil ako sa pag-iyak at sa pagtatanong sa sarili nang marinig ang sigaw na iyon. Hindi lang ako ang natigilan kundi kahit ang mga naroroon na nakikiramay. Suminghap ako, nilingon ang babae. Nanlalabo man ang mga mata, naaaninag ko pa rin ang itsura niya habang madramang naglalakad sa kahabaan ng pasilyo ng Chapel. 

Silence suddenly enveloped the entire room. Walang nagtangkang magsalita, kuwestyunin ang pagdating ng babae habang patuloy na naglalakad at hindi alintana ang pagtataka ng mga naroroon. 

The woman in her mid-thirties is a well-toned in her black Sheath dress. Her pony-tailed auburn hair, fiercely emphasizing her heart-shaped face. Surprise and dismay, her perfect shaped brows shot up. Like an antagonist in some movies, I watched---sophistic, bold, and prim. She made her way to where the coffins were with her chin held high.

"Why this happened to you! My poor, Oseanna! Bakit---bakit hinayaan ni Akem na mangyari sa 'yo ito? I told you! Ipapahamak ka lang ng lalaking 'yan!" she laments.

Kumunot ang noo ko at napasinghap.

"Wala talagang kuwenta ang lalaking 'yan! Noon pa man! I warned you about him so many times... pero, ano, hindi ka nakinig sa akin! Ano tuloy ang napala mo sa lalaking 'yan, ha?"

Patuloy ang pagtatangis niya sa harap ng kabaong na tila sasagot si Mommy sa kanya. Masakit ang binibitiwan niyang mga salita. Masakit iyon para sa akin, lalo na dahil lahat ng sinasabi niya ay nakatuon para sa walang kamalay-malay kong daddy. 

"That's not true! Walang kasalanan si Daddy! Mahal na mahal niya si Mommy! Alam ko, hindi niya hahayaang masaktan si Mommy!"

Hindi ko na nakayanang manahimik. That's too much! She's too much! Kung sasaktan niya ako dahil hindi ko siya nirespeto, at least, naipagtanggol ko naman kahit papaano si Daddy.

"And who are you?" she asked with a menacing eye.

Tears rolled down on my cheeks. My heart pounded like a mad man, hurting my ribcage. My face heated like a raging fire for her vainly wail. Ramdam na ramdam ko ang sobrang galit para sa kanya. Sino ba siya? Himbes na makiramay, pinapagalitan niya pa ang malalamig ko ng mga magulang!

"Ikaw ba ang anak nina Akem at Oseanna?" She groaned and laughed evilly. "Too crazy of me to ask that! Sorry, Hija. Anyways, it's obvious! Your deep and round eyes look like her."

"O---" sasagot sana si Yaya Dores at sasang-ayunan ang kanyang sinabi kaso agad siyang pinutol ng babae.

"I know right!"

Tumaas ang kilay ng babae pero umamo naman kalaunan. Bahagya siyang lumapit sa amin pero tumigil din agad. Mariin niya ulit akong tiningnan mula ulo hanggang paa at pabalik, nanunuri ang mga mata. 

I gulped.

Mabilis akong umikot at nagtago sa likod ni Yaya Dores. Nakakatakot ang mga mata niya! Mi-minsan kong sinulyapan ang babae at napagtantong, nakakatakot pala ang mga matang kulay hazel brown? I am fascinated with different colors of the eyes but aside from hers! I love my Mommy's brown eyes, mysterious, innocent, and deep. Iyon ang namana ko sa kanya at hindi ang itim na mga mata ni Daddy. 

Lumapit nang tuluyan ang babae at napakapit ako nang husto sa laylayan ng uniporme ni Yaya Dores.

"Hija... Kapatid ako ng Mommy mo. I'm your Tita Ingrid. I know mahirap at masakit ito para sa 'yo. But I am here now..."

Lumambing yata ang boses niya?

Bahagya kong inilabas ang ulo ko sa gilid ni Yaya Dores para sulyapan ang babae. 

Kapatid siya ni Mommy?

"From now on, I will be your mother, Hija."

The cold breeze of December blew one fine afternoon. Halos tahimik ang buong paligid nang makaalis na ang mga nakiramay sa paglibing para sa aking mga magulang, at tanging huni lang ng mga ibon at lagaslas ng mga dahon sa puno ang ingay. Kasama sina Yaya Dores at Tita Ingrid, nag-Pasko ako sa tabi ng mga kahon ng mga magulang ko habang ang ibang pamilya, masayang nagbabatian at nagpapalitan ng mga regalo. 

Matapos makapag-abot ng mga pakikiramay ang mga malalapit na kaibigan at kung gaano sila nalungkot sa pagkawala ng aking mga magulang, pinili kong maiwan sa mga puntod. Wala sa sariling nakatayo at nakatitig sa tatlong lapida habang hawak-hawak ko ang larawan na iginuhit.

Architect Oseanna Margarette Concepcion-Lee

Ackianna Olivia Concepcion Lee

Engineer Akem Jhyun Lee

Napahagulhol muli ako nang maramdaman ang mabining hangin na humaplos sa balat ko. Pakiramdam ko, yapos iyon ni Mommy. I missed them so much! Bakit kasi ako? Sa dinami-rami ng bata sa mundo, bakit kailangan ako pa talaga ang mawalan ng mga magulang? Malala, sa isang iglap, sabay Niyang kinuha sila! 

All my life, I felt that I am all alone. Ngayon, mukhang nagdilang Anghel nga ang lahat.

"Here. Tahan na," a manly voice echoed on my back. 

Napasinghap ako. Kaagad na nilingon ang nagsalita. Behind me was a young man in his white button-down polo and maong short. Malabo man ang paningin, malinaw ko pa rin na naaninag ang mga madidilim niyang mga mata. Nakalahad ang kanyang kamay para iabot sa akin ang panyo at sa kaliwa naman, hawak ang payong. 

"R-Ryu..." I called weakly.

Sa isang iglap, kasabay ng mga luha, bumuhos ang malakas na ulan.