GAME 2

GAME 2

Custody

The moment I saw him, stood up in front of me in the middle of the rain... give hope to me. Like a rainbow after the rain, lighten up my gloomy sky. I was thankful that I have him... as a friend. Kahit hindi talaga iyon ang tunay kong nararamdaman para sa kanya. 

He was three years older than me. Pero hindi naman masama na magkaroon ka ng paghanga sa mas matanda sa iyo, right? It's not a huge feeling and even deep anyway. It's just only a crush after all!

"A-Ah. I-I'm sorry," nahihiya kong sinabi matapos pakawalan siya sa mahigpit na yakap.

Nag-init bigla ang mga pisngi ko! I looked away. Hindi makatingin ng diretso sa kanya. I let out a sigh to calm myself, to calm the loud beats of my heart, and to calm my shaking knees.

He chuckled a bit. "It's okay. Come here. I know you need it right now."

Nagpatianod naman ako nang hinila at ikinulong sa isang bisig niyang malaya. Mas lalo tuloy naghuhurumentado ang puso ko sa pagkakadikit ng mga katawan namin. Iginiya niya ako papasok sa kotse niya na ikinatuwa ng aking puso.

I was silent and he is, too! Nakatitig lang ako sa portrait ng family ko habang rumaragasa ang luha sa aking mga pisngi. Maliban sa mahihinang pagsinghot ko, walang iba pang ingay sa loob ng kotse ni Ryu nang magpatila kami ng ulan doon. But like my tears, the rain seems won't stop!

Mabango sa loob ng kotse lalo pa na naghalo ang panlalaking pabango, panigurado kay Ryu iyon. I already smelled that mint scent when I am with him. Pero ngayon, hindi ko magawang ma-appreciate ang bango dahil sa pagbabara ng ilong sa kakaiyak.

Ryu sighed heavily. "Kuya Ramon, sa Panganiban Coast tayo..."

Hindi sumagot ang driver. Naramdaman ko na lang ang pag-andar ng kotse hanggang sa matanaw ang malawak na puting baybayin kalaunan. Tumila na ang ulan kaya kitang-kita ang matingkad at pinong puting buhangin na nakalatag sa dalampasigan. Dahil sa sobrang pagkamangha, hindi ko napigilan ang sariling bumaba kaagad.

Ryu stopped me. Ramdam ko ang pag-aalala sa baba ng tawag niya sa pangalan ko. Pero huli na dahil nakaapak na ang likod ng doll shoes ko sa buhanginan. Agad akong tumakbo palapit sa dagat. And suddenly, salt air attacked my nostrils. Sumabog bahagya ang buhok ko nang umihip ang medyo malakas na hangin, at kasabay noon, ang paglagkit ng balat ko. Oo, nasa isang isla kami nakatira pero ni minsan, hindi pa ako nakalapit ng ganito sa dagat. 

Hooked and fascinated, I almost won't stop running until I felt that my shoes were soaking. I stopped. Narinig ko ang mababa at mahihinang halakhak na nakasunod sa akin.

"It seems like it is your first time, huh?" 

I almost shrieked when I heard his low baritone voice. I heaved a sigh, freeing myself from the devastation and loneliness that I felt. Siguro hindi naman masama na makaramdam ng kaunting saya matapos ilibing ang mga magulang, hindi ba? 

"Uh... Oo," amin ko.

Nag-init ang mga pisngi ko nang marinig ulit ang mararahan niyang halakhak. 

"Come here," aniya sabay abot sa mga siko ko.

Lumakas ang pagpintig ng puso ko at tila tumigil ang lahat na bagay na nasa paligid. I was only ten, and how could I name what I am feeling with his embrace? Is it natural to fall in love at this early age?

"I hope you feel better now..." sabi niya mas hinigpitan ang pagyakap sa akin. 

Inggrata ako kung sasabihin kong walang epekto sa akin ang yakap niya. Yes, I still mourning at my parents' loss. Pero gumaan kahit papaano ang nararamdaman ko dahil kay Ryu. 

Ryu Dela Costa is quite popular in the school, not because he's smart and talented, it's because he's sporty, handsome, and... and his sex appeal is oozing! Alam ko iyon lalo na kapag naririnig ko ang pagtatapat ng kapwa batang babae sa kanya at palihim na pinapantasyahan. At the age of thirteen, I know he has a girlfriend now. Meredith ba ang pangalan noon? Cheska? Mary? Or Elizabeth? I don't know. Lahat kasi sila kini-claim na nobyo nila si Ryu.

"Thank you for today, Ryu," I said shyly as my eyes drifted on the sunset.

Parehong nakaupo kami sa buhanginan, nakasilong sa ilalim ng puno ng niyog at nagpapahinga matapos ang mahabang paglalakad sa buhanginan. The orange blast of the sunset relaxed me. Ganito pala ang pakiramdam kapag pinapanood mo ang paglubog ng araw. Magaan. Maaliwalas. At nakaka-relax.

"Anything for you," he whispered and then stood up. "Maggagabi na. Uwi na tayo."

I let out a sigh. Inipon ang lakas para itanong ang kanina pang gumugulo sa isipan. Tumayo ako at pinagpagan ang puwetan ng aking bestida. I cleared my throat.

"Sabi mo kanina... I should smile and be happy. Paano ko gagawin iyon kung... w-wala na ang Mommy at Daddy ko?" nagbara ang lalamunan ko at namasa ulit ang mga mata.

Hindi siya kumibo. Yumuko ako para pigilan ang pagtulo ulit ng mga luha. Okay na sana ako! Bakit ba kasi tinatanong mo pa, Akemi?!

I sighed. 

"Siguro... madali lang sabihin iyon para sa iyo dahil... nandiyan pa ang mga magulang mo—"

He cut me off. "Magulang lang," tipid niyang sagot. 

Napaangat ako ng tingin sa kanya at kumunot ang noo. Nakita ko ang hilaw niyang ngiti bago nag-iwas sa akin ng tingin.

"Huh? Anong ibig mong sabihin? Kasama mo si Engineer Dela Costa—"

Natigilan ako.

"Uh-uh." Ryu nodded.

"Don't tell me..." A gasp escaped on my mouth as I realized what he meant.

My hand flew to my mouth to cover it from opening. Hinarap niya ako at seryosong lumapit para yakapin.

"It means—" I trailed off. "—I'm so sorry, Ryu."

Umiling siya at mapait na humalakhak. "Sorry? Para saan naman?"

"U-Uh... For asking?" I asked guiltily.

He laughed at me because of that. Hindi ko inakala na ang isang masiglahing si Ryu, may pinagdadaanan din pala, gaya ko. His mother died because of a heart attack one year ago. Gaya ko, sa isang iglap lang kinuha sa kanya ang Mama niya. Hindi ko alam. Pero tama nga siya, hindi lang ako ang may pinagdadaanan na ganito. Marami pa ang may mas mabibigat na dinadala kaysa sa akin. 

Madilim na nang nahatid ako ni Ryu sa mansiyon. Sinalubong ako nina Yaya Dores at Tita Ingrid na may pag-aalala sa kanilang mukha. I told them that I am okay. Pero hindi iyon sapat kaya pinilit nilang malaman kung saan ako nanggaling. I just told them that I fell asleep in some random coffee shop near the Cemetery because of the hard rain. 

Sa huli, naniwala naman sila at hinayaan na akong magpahinga matapos kumain ng hapunan.

"Kanino mapupunta ang custody ng bata, Attorney Agoncillo?" si Tita Ingrid, puno ng interes ang kanyang boses.

"Relax, Miss Concepcion! Take it easy, okay? Nang hindi naman napaghahalataan na sa mana ka lang interesado at hindi sa bata."

"And who do you think you are? Ikaw ba ang kinakausap ko?" tumaas ang boses ni Tita Ingrid.

"I'm Riley Dela Costa, Celestine. Baka nakalimutan mo?" A bark of man's laughter thundered.

"Goodness! I know! Hindi ako bobo, Engineer Dela Costa!"

"Riley and Celestine, please stop it! Hayaan niyo muna akong tapusin kung ano ang nakasaad dito sa papel, puwede ba?"

Pababa pa lamang ng hagdan kinabukasan, dinig ko na ang mga boses nila sa salas. Tila napaka-importante ng pinag-uusapan. 

Kagigising ko lang, tutungo sana sa dining room para sa agahan nang umagang iyon. Pero dahil sa lakas ng mga boses nila, tila nagtatalo, natigilan ako. Napukaw ang kuryusidad kaya himbes pumunta ng hapag, umikot ako at dumiretso sa salas kung saan sila naroroon. 

In front of Tita Ingrid, a respected man in his black tuxedo. As I remembered, he is Attorney Renato Agoncillo, our family lawyer. And beside him, a family friend, Engineer Riley Dela Costa also in his corporate attire. Mukhang papasok pa lang sila ng opisina.

It was one fine Sunday in the month of January. Isang buwan na rin ang nakalilipas nang mawala ang mga magulang ko. Pero ang lahat, tila kahapon lamang nangyari. At hanggang ngayon, umaasa pa rin ako na baka panaginip lamang ang lahat. Bukas, magigising akong naririto na silang muli.

Inubos ko ang oras nang mag-Bagong Taon sa pag-iyak at pagkulong sa kuwarto. Ilang beses akong kinatok ni Yaya Dores pero hindi ko siya pinagbuksan. Gusto ko lamang nang mga oras na iyon, ang mag-isa. Gusto ko ng katahimikan kahit hindi naman nangyari nang magsapit ang hatinggabi dahil sa ingay ng mga paputok sa labas.

Nagdalawang isip akong ipagpatuloy sana ang pag-aaral nang magpasukan. Kung hindi dahil kay Yaya Dores, hindi na sana ako makukumbinsing pumasok pa.

"Hija..." tawag ng isang matanda sa likuran ko. 

Horror spread on me and in an instant, cold enveloped my body. My hand flew on the top of my chest as if it can stop my heart from pounding loudly. Nanginginig ang kamay, pinunasan ko ang namuong pawis sa noo ko. Nakahinga ako nang maluwag nang makitang si Yaya Dores lang pala ang kumalabit sa akin. Akala ko, iyong multo na sa movie na pinanood kagabi!

"Yaya Dores, nakakagulat ka naman po!"

Yaya Dores chuckled. "Pasensiya na, Hija. Handa na kasi ang pagkain mo sa hapag. Inakyat kita sa kuwarto mo, wala ka roon."

I nodded. Huminga ako nang malalim at naiiling na lang na ikinalma ang sarili. Kumunot ang noo ko nang makitang sumisilip si Yaya Dores sa salas, kung saan ako nakatingin kanina.

"Bakit ba kasi narito ka lang sa hamba at nagtatago?" Bumuntong-hininga si Yaya Dores saka ako hinarap. "Kung puwede ka naman na makisali sa usapan ha."

Umiling ako. "Hindi na po kailangan 'yon, Yaya Dores. Bata pa po ako para makisali," may lungkot sa aking boses nang yumuko ako.

"Karapatan mo iyon, Hija! Lalo pa't kayamanan ng mga magulang mo ang pinag-uusapan doon..."

I bit my lower lip. Bigo akong nag-angat uli ng tingin kay Yaya Dores. Yes, I have the right. Pero gaya nang sinabi ni Attorney Agoncillo kanina sa usapan... bata pa ako. Walang pang kakayahan. Wala pang maiintindihan. At wala pang karapatan sa mana ng mga magulang not until when I reached the legal age. At isa pa, sino ba naman ang makikinig sa boses ng isang bata lamang? Wala.

"Hija..." nag-aalalang tawag ni Yaya Dores. Marahang niyang inabot ang siko ko. 

I sighed. Mabilis akong umiling. Pagod na ngiti ang umukit sa labi ko. Those decisions came from my parents. Siguradong malinaw ang mga isip nila nang gawin ang desisyon na iyon. Sino ba naman ako para kuwestyunin iyon?

Iniwan na ako ni Yaya Dores dahil may gagawin pa raw siya sa kusina. Samantalang ako, pinagpatuloy ang palihim na pakikinig sa tatlo kahit gusto nang itigil dahil medyo mainit na ang batuhan ng mga salita nina Tita Ingrid at Engineer Dela Costa sa isa't isa.

Tita Ingrid accused that the last will was a fraud. Ayon sa kanya, may ginawang kalokohan daw sina Attorney Agoncillo at Engineer Dela Costa sa papel.

"I knew it! Iyon din ang dahilan kung bakit naririto 'tong Engineer na ito, 'di ba? This is all scheme!"

Kay Tita Ingrid napunta ang custody ko, ang Leesteel, ang mansiyon, at ang iba pang mga ari-arian na naiwan nina Mommy at Daddy. At kay Engineer Dela Costa naman, ang pamamahala ng LEC. 

"This is all fraud, Attorney Agoncillo!" Tita Ingrid shouted angrily.

"Iyan ang nakalagay sa papel ng mag-asawa, Miss Concepcion. Accept it or not. In time, kapag nasa tamang edad na si Miss Lee, siya naman ang magpapalakad sa mga naiwan ng mag-asawa," pagpapaliwanag ni Attorney Agoncillo. 

But Tita Ingrid didn't buy it! Malaki pa rin ang pagdududa niya sa naging desisyon. At patuloy niyang pinipilit iyon. 

"Tell me! I know may minapula kayo sa papel na iyan!" giit niya.

Nasapo na lang ni Attorney Agoncillo ang kanyang noo. Samantalang, nabulabog ang katahimikan ng mansiyon nang mapanuyang halakhak ni Engineer Dela Costa. Na mas ikinagalit ni Tita Ingrid.

"I'm the aunt! Parehong dugo ang dumadaloy sa mga ugat namin ni Akemi. At ikaw, sino ka ba ha? Sino ka ba para pagkatiwalaan nina Akem at Oseanna?"

Engineer Dela Costa is a family friend. Kababata siya ni Daddy. Isa rin siya sa kasama ni Daddy nang itayo ang LEC. Daddy trusted him so much. Kaya ang sabihin ni Tita Ingrid na hindi mapagkakatiwalaan siya... I doubted it. 

Karapat-dapat naman talagang mapunta kay Engineer Dela Costa ang LEC. Alam kong maaalagaan niya iyon at mapapalago pa. He's a trustworthy person. Kaya nga buo ang tiwala ni Daddy nang ipaubaya sa kanya ang pamamahala ng Leesteel noon.

I sighed. Hinayaan ko ang sarili kong matangay ng mga iniisip, gaya ng paglipas nang mabilis ng mga araw. Sumapit ang sumunod na Linggo. Wala sa sariling sinundan ko ng tingin si Yaya Dores nang iwan ako sa salas at umakyat sa hagdan.

Lumuwas ng Maynila si Tita Ingrid kaninang madaling araw. Nanatili ako sa salas matapos niyang magpaalam. Hindi ako gutom nang yayain ako ni Yaya Dores ng agahan kanina. At ngayon na dalawang oras na ang nakalilipas, hindi ko na mapigilan ang sariling lantakan ang pagkain na hinatid ni Yaya Dores.

I burped loudly after the last spoon of fried rice. Agad akong sumimsim sa baso ng tubig at napadighay muli. Ang bigat ng pakiramdam ko, tila ngayon lang ulit nabusog nang ganito katindi.

Biglang kumunot ang noo ko nang sumilay saglit sa isip ang nangyari noong nakaraang linggo dito sa salas. Hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang tensyon sa pagitan nina Tita Ingrid at Engineer Dela Costa nang araw na iyon. 'Yung hindi simpleng hidwaan ang namamagitan sa kanilang dalawa. Like it was deep-rooted. Hiling ko lang, sana ay maayos na ang problema nila sa isa't isa. My parents' trusted them and I know, they both deserve it! 

Malinaw na ang isip at kalooban ko nang magpasyang maglakad-lakad muna sa labas ng mansiyon. Magpapababa sana ng kinain bago umakyat ulit sa kuwarto at matulog. Kalmado na. Tahimik na. Not until when I reached the staircase on the entrance.

In a snapped, my face heated. Kaagad tumambol nang malakas ang aking puso. Anong ginagawa niya rito?

"R-Ryu—" I stammered. 

I saw how smile crept on his red thin lips after licking it. Mas lalo tuloy akong kinabahan. Ano ba naman, Akemi! Simpleng maong shorts at itim na T-shirt lang ang suot niya! Kung makabuka ka ng bibig, sa harap niya pa mismo!

I bit my lower lip and laughed awkwardly.

"Kamusta? You feeling okay now?" he asked when he reached and kissed me... on my cheek.

I stunned. Hindi ako nakasagot, tila na estatwa na sa kinatatayuan dahil sa ginawa niya. Hinalikan niya ako—sa pisngi! Damn. Mahihimatay na yata ako. 

Ryu waved his hand in front of my face. "Okay ka lang?" 

Tumango ako, wala sa sarili.

"Mukhang hindi. May sakit ka ba? Namumula ka," nag-aalala niyang tanong at hindi ko man lang magawang ibuka ang bibig ko para sumagot.