GAME 3

GAME 3

Blood

"H-Hindi... I mean... W-wala. Wala akong lagnat," mautal-utal kong sinabi. 

I shook my head consecutively as I pushed his hands away. Susubukan niya sanang ilapat ang ibabaw ng kamay niya para suriin kong mainit nga ba ako. Ramdam ko ngang mainit ako pero alam kong hindi iyon dahil sa lagnat. Dahil iyon sa... sa... Are you crazy, Akemi?! Bukod sa bata ka pa, kakamatay lang din ng mga magulang mo! Tapos ano? Kumekerengkeng ka na agad!

I sighed miserably on what my thought said.

Ryu's dark brows furrowed. His narrowed eyes told me that he is not buying my alibi. Umangat ang parehong kamay na tinampal, muling tatangkang suriin ang temperatura ko.

I stepped back and shook my head again. "I am okay, Ryu," natatawa kong sabi at halos mailang.

His jaw dropped. Hindi pa rin kumbinsido.

"Anyway... Bakit narito ka?" I asked to sway the topic and loosen up myself.

"Just checking you—"

"I said I am fine, Ryu. Wala namang problema. Wala naman akong sakit. Or anything."

He nodded. "Alright. If you say so. Bibisita ka ba sa puntod?"

Surprisingly, I nodded.

"Sasamahan na kita."

Sinamahan nga ako ni Ryu nang bumisita sa mga puntod ng pamilya ko. Medyo nahiya nga ako nang babain siya sa salas dahil napatagal 'yung paliligo ko. I mean sa pamimili pala nang damit na susuotin. I am confused about what dress I gonna wear. At iyon 'yung unang beses na ganoon ako. Sa huli, isang white lazy dress ang napili ko. I even put a little makeup on! And that's too far from my routine!

Yaya Dores stunned to see me dressed up. Pero hindi siya nagsalita at hinayaan lang kami ni Ryu na umalis nang may pang-iintriga sa kanyang mukha.

Lumipas ang mga araw, naging busy na ako sa eskuwela. Sa pagtatapos kasi ng klase medyo maraming projects sa bawat subject kahit Grade 4 pa lamang ako.

I sighed as I probed the medals hanging on my neck as I walked down on the stage. Top one ako. I was half happy and half sad. Masaya dahil kahit papaano, napanatili ko ang sarili para mag-aral nang mabuti. At malungkot kasi gaya nang nabubuhay pa ang mga magulang, laging si Yaya Dores ang kasama ko sa Moving Up Ceremony at nagsasabit ng mga medalya. Hindi sa nagrereklamo ako kundi dahil pakiramdam ko, siya lang talaga 'yung nakaka-appreciate ng lahat na efforts ko.

Sunud-sunod na katok sa pinto ang nagpagising sa akin noong unang araw ng Abril. Humikab ako bago unti-unting binuksan ang mga mata. Pero agad din napatakip ng unan sa mukha nang atakehin ng liwanag at init na nanggaling sa bintanang bukas. 

"Hija? Nandiyan na ang Tita Ingrid mo. Ikaw na lang ang hinihintay nila sa hapag!"

Nang pakiramdam na naka-adjust na sa liwanag ang mga mata, saka ko pa lamang tinanggal 'yung unan. Humikab ako bago sinagot si Yaya Dores.

"Opo, Yaya Dores! Pakisabi na lang po na pababa na ako!" namamaos kong sigaw.

Mabilis kong ginawa ang ritwal para sa umagang iyon. Yakap ng makapal na puting tuwalya ang katawan, lumabas ako ng banyo at agad tumungo sa walk-in closet, kalahati ng laki ng kuwarto ko. Abala ako sa pamimili at pagdedesisyon kung anong susuotin ko, na hindi normal sa akin, ay biglang tumunog ang cell phone ko.

Napangiti ako nang maalala ang tagal na pagpapalitan namin ng mensahe kagabi ni Ryu. Iyon din ang dahilan kung bakit tinanghali ako ng gising kanina.

Lumapit ako sa side table ng kama. Kinuha ang cell phone at binuksan ang text message.

Ryu:

Morning. Eat your breakfast. Don't skip, it's bad.

Malawak ang ngiti sa labi ko nang magtipa ng reply. Hindi maiwasan kiligin nang maisip ang kung anong kabaliwan.

Ako:

Good morning. Nag-breakfast ka na? Kung hindi, sabay na tayo. ;*

Hesitatedly, I deleted it. Ang landi noon! Bata ka pa para sa mga ganiyan, Akemi! Watched your actions and correct them appropriately at your age!

I sighed. And type a new message.

Ako:

Morning din. Thank you. :)

Matapos makapagbihis at mag-ayos, bumaba na ako, iniwan ang cell phone sa kama. Nang nasa hagdanan na, kumunot ang noo ko nang marinig ang ingay sa dining room.

"I don't like eggs, Mom! I want ham and bacon!"

"Hindi nga puwede. May mga pagkain na nga—"

"Mom! Please..."

"El Sandra..."

Nang marating ang hapag, agad natuon ang mga mata ko sa babaeng busangot ang mukha. Her skin was like her bestida—white and creamy. Like mine, she also has long and wavy brown hair. Protruding her artificial sultry red lips, she looked like Tita Ingrid.

No.

At one angle, she looked like Mommy.

That much.

"You're here, Hija! Come here! Maupo ka at kumain. Hinintay ka talaga para makasabayan ka namin ng pinsan mo."

Tita Ingrid panicked when she saw me. Taranta siyang tumayo at ipinag-usog ako ng upuan, kaharap ng sa babae. Palagay ko, ilan taon lang ang tanda niya sa akin. O hindi naman kaya, dahil sa makapal na makeup kaya medyo matured na siyang tingnan. Iyon din ang gusto ko. Maybe, I should try to copy her makeup, too.

Napatingin siya sa amin. Irritatedly, her deep brown eyes rolled. Humalukipkip siya at muling inikot ang mga mata. Hindi niya yata nagustuhan ang ginawa ni Tita Ingrid. 

"Kumain ka nang marami, Hija—"

"Mom!" she interrupted. Tinuro niya ang mga pagkain sa lamesa. "I said, I don't like eggs! Cook me ham and bacon!"

Natigilan si Tita Ingrid sa paglagay ng kanin sa plato ko at pigil ang pasensiyang binalingan ang anak.

"El Sandra! I told you, no ham and bacon today! Kung ayaw mo ng nakahanda sa lamesa... you're free to go, then!"

"But, Mom!"

"El Sandra..." may pagbabanta na sa boses ni Tita Ingrid.

I sighed.

"Okay lang po, Tita Ingrid." Nakangiti akong bumaling sa likod kung nasaan nakatayo ang mga kasambahay. "Ate Elsa, puwedeng ipagluto mo po siya ng gusto niya?"

Ate Elsa nodded. Aalis na sana siya para gawin ang utos nang pigilan siya ni Tita Ingrid.

"No need, Elsa. This food is enough. I don't tolerate El Sandra's whims, Hija."

"Mom..." si El Sandra.

Tumango si Ate Elsa at nanatili sa tabi nina Yaya Dores, Ate Cion, at Ate Inding. Samantalang si Tita Ingrid, bumalik na sa kanyang upuan. Lumipat ang mga mata ko sa babaeng kaharap. Tears in her bloodshot eyes were evident. I then saw myself on her. Sa mga oras na pinipigilan ko sina Mommy at Daddy na umalis. Naalala ko ang hitsura ko sa kanya, mangiyak-ngiyak dahil hindi nasunod ang gusto. 

That day, I learned the word envy. Inggit para sa mga kaklase kasi nakakasama nila ang mga magulang sa pinakamahahalagang araw. Samantalang ako, namulat man sa inggit, natutunan pa rin ang kung paano umintindi.

Ngumuso si El Sandra at nanginig ang labi. Padabog siyang tumayo kung kaya, napabaling din sa kanya si Tita Ingrid. Even Yaya Dores disappointed as I heard her hissed behind my back.

"I c-can't believe this, Mom! I only just want ham and bacon. And you can't give it to me? I hate you!"

Tinalikuran kami ni El Sandra, lumuluhang tumakbo paalis ng dining room. Nag-aalala akong tumingin kay Tita Ingrid. Hindi ko inasahan na magagawa iyon ni El Sandra sa kanya.

Ako.

Kahit hindi nasusunod ang mga gusto, hindi kailanman ako nakapagbitiw ng mga ganoon na masasakit na salita kina Mommy at Daddy.

"El Sandra! Come back, El Sandra!"

I sighed.

Isang taon ang lumipas, hindi nagbago si El Sandra. Tila kahapon lang ang lahat, ganoon pa rin ang eksena sa harap ng hapag. Kung hindi gusto ang pagkain na nakahain, ang lasa naman ang may problema at humihingi ng kung anu-anong gusto. Sa huli, magdadabog at magwo-walkout kapag hindi napagbigyan. 

Gaya ngayon, kakaalis lang ni El Sandra at handang sundan na naman ni Tita Ingrid.

"Ako na po, Tita Ingrid," pigil ko.

Nanliliit ang mga matang napatingin sa akin si Tita Ingrid.

"But, Hija..."

"Ako na po ang kakausap. Bata rin po siya, siguro, magkakaintindihan kami kapag kami ang nagkausap," nakangiti kong sabi pero hindi napawi ang pagkairita ni Tita Ingrid.

She heaved a sigh. "She is El Sandra, Hija. Makulit, matampuhin, at bugnutin kapag hindi nasusunod ang gusto."

"I can talk to her, Tita Ingrid."

I smiled.

She gulped hard and clenched her jaw. Hindi ko alam kung saan ba siya naiirita, sa sinabi ko ba o sa inakto ulit ng kanyang anak. Pero iisa lang ang nakikita ko sa kanya at iyon ay ang matinding pagpipigil sa sarili.

Sa huli, hindi na lang nagsalita si Tita Ingrid at hinayaan na lang akong makaalis. Baka kasi ma-late kami sa klase.

Sa paglabas ng mansiyon, malaki ang tiwala ko sa sarili na baka ngayon, makakausap ko na nang maayos si El Sandra. She's young like me so I understand her acts.

Or so I thought.

Iba ang ugali ni El Sandra. Gagawin niya ang lahat para makuha lang ang gusto.

"Okay. Friends na tayo kapag pumayag ka na sa akin na ang room mo. Understood?"

Ngisi niya pa lang, natitigilan na ako. Isang taon na rin ang lumipas simula nang kausapin ko siya tungkol sa kanyang mga inaakto. Gulat ako nang iyon pa rin ang gusto niya mula sa akin. Sa dalawang taon ko siyang nakasama, hanggang ngayon, nagugulat pa rin ako sa kanyang mga inaakto.

"Hindi puwede iyon, El Sandra."

Huling araw na ng klase. Exam. At dahil sa sinabi niya, nakalimutan ko na yata 'yung mga ni-review ko kagabi.

"Really? Until now, Akemi?" Ngumiwi siya. "You want friendship from me, right? Kung gusto mo talaga, ibibigay mo ang room mo," she said with finality in her voice.

"Pero—"

"No more buts, Akemi."

Napabuntong-hininga na lang ako nang iwan ni El Sandra sa loob ng kotse. Wala sa sarili ko tuloy napasalamatan si Manong Roger, ang family driver namin, sa pagbukas at pagsara ng pinto para sa amin. Na hindi ginawa ni El Sandra.

I was on my half-way nearing the school gate when I heard a baritone voice called me. I stopped. Nilingon ko ang likod at nakita si Ryu na patakbong nilapitan ako.

"Good morning, Ryu," bati ko nang tumigil siya sa harap ko.

He chuckled, almost running out his breath. "Good morning ba talaga?" 

"Huh?"

"Busangot kasi 'yang mukha mo."

Inayos ko ang pagkakayakap sa mga libro at nagpatuloy na sa paglalakad.

"Hinintay mo ako?" I asked to sway the topic.

"Yup."

Napatigil ako sa paglalakad nang biglang bumigat ang balikat ko dahil sa paglanding ng braso ni Ryu roon. I shrugged. Pero hindi maalis-alis ang braso niya kaya hinayaan ko na lang.

"Bakit? Mali-late ka niyan sa exam mo."

I wondered, kung madali ba ang exam ng mga Grade 9 kaysa sa Grade 6. Cool na cool kasi siya, e! Samantalang ako, ninernerbyos na.

"Hindi naman."

Muli ako nagpatuloy sa paglalakad. Sumunod naman siya kaagad.

"Teka. Hindi mo sinagot 'yung tanong ko. What's the problem?"

"Wala."

"Wala? Bakit pakiramdam ko parang mayro'n? Hindi ka naman ganyan kahapon nang bumisita tayo sa puntod, ha."

I stopped. His deep hooded brown eyes met mine when I faced him. My heart pounded loudly. Ako ang unang nag-iwas dahil sa kaba sa dibdib. Kaya natuon na lang ang pansin ko sa mga kapwa estudyante na magulong pumasok sa gate.

"Look at me, please..." Hinarap niya ako at hinanap ang mga mata. "What's bugging you? Please, tell me."

Huminga ako nang malalim. Wala nang nagawa pa kundi ang sabihin ang totoo sa kanya. Nagtaka si Ryu kung bakit nagawa iyon ni El Sandra. Magpinsan kami at magkadugo, sabi niya. Then, why she's doing that? Ryu asked what's my plan. Hindi ko din alam, e. Oo, gusto kong magkasundo kami ni El Sandra pero marami akong alaala sa kuwartong iyon. Isa pa, doon din ang pinakakomportable ako sa lahat na bahagi ng mansiyon.

I sighed all my worries until the end of the month. School valedictorian ako ng batch namin. I'm happy, I guess. Dahil kahit papaano, nandiyan si Tita Ingrid para isabit sa akin ang mga medalya ko.

The glittering lights covering the bushy plants in the mansion's garden on the first weekend of April, like the dark skies above with full of stars. The red-carpeted staircase on the entrance looks so extravagant. Timeless and magical, the classical music from the orchestra played.

Both I and El Sandra were in a yellow lacy dress. In the middle of us, Tita Ingrid looked so stunning in her black serpentine gown. The applause from the guests boomed as we walked down on the staircase after the Master of Ceremony announced. 

Nanaig ang kaba sa aking dibdib lalo na nang salubungin kami ng init at nakakasilaw na spotlight. At dahil na rin, ang lahat na naroroon, ay kilala sa larangan ng business. 

Ipinakilala kami ni Tita Ingrid sa mga bisita. Buong paglalakad, nakangiti lamang ako, tinatago ang kaba sa dibdib. Lumapit kami sa kabilang lamesa, at nang makita ang pamilyar na lalaki sa tabi ni Engineer Dela Costa ay napangiti ako ng totoo. Tila nawala ang kaba sa dibdib.

Ryu in his black tuxedo and cute red tie. His teeth were dazzling when he smiled as we approaching on their table.

"You make it, Engineer! Akala ko 'di kayo makaka-attend dahil busy ka sa pagpapalakad ng LEC," si Tita Ingrid, may asar sa kanyang malamyos na boses.

Bineso ni Tita Ingrid si Engineer Dela Costa.

"We have time, Miss Concepcion. And Leesteel is also part of LEC. So, we're here to celebrate the success of the company. And by that, congratulations!" Engineer Dela Costa said in his playful tone.

"By the way, this is my daughter, El Sandra and I assumed that you're familiar with the unica hija of Akem and Oseanna?"

"Of course!" agap ni Engineer bago bumaling sa akin. He held his hand in front of me. "You looked like your Mommy, Miss Lee. Alluring and stunning!"

"Thank you, Senior." 

Nakangiti kong inabot ang kamay niya saka nakipagkamayan. Nakangiti niyang pinakawalan ang kamay ko bago bumaling sa kanyang likod at ipinakilala ang lalaki.

"Miss Lee, this is my unico hijo, Cedric Ryu. I hope you'll be friends..."

Ryu held his hand and like what I did to Engineer, we shook our hands, like we are totally stranger with each other.

"Nice to meet you, Mademoiselle," Ryu said with full smirked on his lips.

"Nice to meet you, too—"

Tita Ingrid hemmed. "That's enough! Come here, Akemi. Marami pa tayong bisita."

Nauna siyang lumakad para maiwan ang lamesa nina Engineer. Sumunod naman agad si El Sandra sa kanya matapos bigyan ako ng masamang tingin.

I smiled.

"I need to go, Senior and Ryu. Enjoy the night."

Sumunod ako kina Tita Ingrid at El Sandra, ramdam ko ang pagkairita sa kanilang dalawa.

"What was that for, Hija?" bulong ni Tita Ingrid nang makalapit ako sa kanila.

Nagkibit-balikat na lang ako dahil hindi ko alam kung anong tinutukoy niya. 

Nagtagal kami sa huling lamesa kung saan naroon ang mga kaibigan ni Tita Ingrid. Nagtawanan sila at nagkwentuhan tungkol sa business. Dahil hindi naman ako naka-relate, nagpaalam na ako kay Tita Ingrid.

Sa likod ng mansiyon kung saan tanaw ko ang lawak ng karagatang Pacifico, pinili kong doon ipagpalipas ang oras habang hindi pa natatapos ang kasiyahan.

Umihip ang mabining hangin na humipo sa manipis kong balat. The salty air attacked my nostrils. Sa pagkakatanda ko, ito ang unang beses na nagkaroon ng kasiyahan at mapuno ng mga malalaking tao ang mansiyon. Kaya kanina habang naglalakad at inilalahad kami sa mga bisita, ang lakas ng tibok ng puso ko dahil sa kaba. But at the same time, I am happy when Tita Ingrid introduced me to them.

Sana narito sina Mommy at Daddy. Sana nakita nila kung gaano kasaya ngayon ang mansiyon. Paano ito napuno ng halakhakan ng iba't ibang tao. Malayung-malayo sa dati na ubod ng tahimik at halos ako, si Yaya Dores, mga kasambahay, at mga driver lang ang naririto.

"Anong ginagawa mo rito? Naghahanap ka rin ba ng mga clues?" Isang boses ng lalaki ang nagsalita sa aking likod.

Nilingon ko siya at tumayo sa batong upuan. The kid was in his white tuxedo and red tie. May malaking salamin din ito sa mga mata. Matangkad lang siya ng kaunti sa akin. He's the son of Attorney Agoncillo, that introduced to us earlier. 

"Clues? Hinahanap? Hindi, ah! Narito lang ako para magpahangin? Ikaw, anong ginagawa mo rito?"

Lumapit siya sa akin saka kinuha ang mga kamay ko para tingnan iyon. Kumunot ang noo ko sa ginawa niya.

"Alam ko, ikaw ang may gawa no'n," parang detective na sinabi niya.

Marahas kong inilayo ang mga kamay sa kanya. Anong bang pinagsasabi niya?

"What are you talking about?"

"Ren, what are you doing here?" si El Sandra, nakasunod si Ryu sa kanyang likuran.

"I am searching for clues," tugon ng anak ni Attorney.

"No clues here, Ren. Okay?" El Sandra turned to me with full of irritation in her deep brown eyes. "And you, Akemi. Umakyat ka na raw sa room mo sabi ni Mom!"

Tumango ako saka tangkang babatiin sana si Ryu, pero agad itong tumalikod at mabilis nang lumakad pabalik sa harap ng mansiyon. I faced El Sandra, para magpaalam din pero mabilis din itong tumalikod matapos akong irapan. And Ren followed her. 

Pumasok na ako ng mansiyon gamit ang backdoor matapos bumuntong-hininga. Hanggang kailan kaya kami magiging ganito ni El Sandra? I hope one day, we'll be reconciled.

Madilim ang pasilyo patungo sa aking kwarto. Umilaw man ang mga bombilya pero agad rin itong namamatay at iilaw muli. Nanatiling ganoon iyon nang paakyat na ako ng hagdan at hanggang sa marating ko ang aking kwarto. Ang malamig na doorknob ay nagpadagdag pa sa pagkalabog ng aking dibdib. Malamig man pero namumuo pa rin ang mga butil ng pawis sa aking noo.

Pinihit ko ang doorknob sa nanginginig na kamay at itinulak iyon para bumukas. Pumasok ako sa madilim na silid at kinapa ang mga switch ng ilaw. Tahip-tahip ang paghinga ko ng bumukas ang ilaw at tumambad sa akin ang mga salitang nakasulat sa salamin ng aking tokador.

SHE'S DEAD! AND NOW YOU'RE NEXT!

I shouted with horror, destroying the peace of the night when I saw the blood stain in my dresser.