GAME 5

GAME 5

Jealous

Salubong ang mga kilay, higit-higit ang braso ko ni Ryu hanggang sa marating ang parking lot kung nasaan ang kotse niya. Sobra akong naiirita lalo pa't ngayon lang siya nagpakita, after years. 'Tapos ganito pa!

"Sabing nasasaktan ako, Ryu, e!" impit ko.

Nang matauhan, kaagad niyang pinakawalan ang braso ko. Napatingin at napahawak ako roon. Matingkad ang pamumula at ramdam ko ang hapdi sa parte ng brasong hinigit niya. 

Nag-angat ako ng tingin at kaagad nahanap ang mga mata niya. His hooded eyes were dark, cold, and critical! Like I pushed his patience in the limit as I saw his jaws moved for a clench.

Sa limang taon na hindi pagkikita, pagti-text... o kahit tawag man lang, haharap siya sa amin... sa akin nang ganito? I think I should be the one to act like that because in the first place, he never finds a way to communicate with me! To ask how I am after leaving without his words!

Nag-alala ako nang sobra sa biglaan niyang pagkawala at hindi pagpaparamdam. 'Tapos malalaman ko na lang, nasa ibang bansa na pala siya! Wala ba akong halagang kaibigan para hindi man lang ipaalam na aalis sila? Kasi ako, I'd treasured every moment we've shared before!

"Nakauwi ka na pala! Kailan pa?" mapait kong sabi at hindi maiwasan ang sarkastiko sa boses.

"That's it! 'Yon pala ang pinagkakaabalahan mo no'ng wala ako!" he said angrily, ignoring my question.

Tumaas ang kilay ko.

"Anong pinagsasabi mo—" I trailed off as he groaned violently.

"Get in."

Unbelievably, I looked at his car. In front of us was a black limousine hanging the door open. Hindi ako gumalaw kaya nang humarap siyang muli, mas dumilim pa ang kanyang mga mata.

I looked away and sighed.

"I said, get in on the damn car, Akemi!" he shouted angrily.

Napatalon ako. My heart started to pound loudly. Takot at nanginginig ang katawan, hindi ako magkaundagagang pumasok sa kotse. He was ruthless and ruling as ever! Wala na ang Ryu na kilala ko. 'Yung kasama ko rito, maangas at puno ng panganib!

Diretso lang ang tingin ko sa harap pero kita sa gilid ng mga mata ko ang pagtagal ng titig niya sa akin. Nilipat ko ang tingin sa kanya pero agad niya nang isinara ang pinto. Wala tuloy sa sariling sinundan siya ng mga mata ko nang umikot at sumakay ng kotse.

Hindi niya agad binuhay ang engine nang makapasok. Silence enveloped us in the front seat. After minutes, he sighed. 

I sighed.

"You should—"

"I'm sorry," he said.

"Sorry?" Napabaling ako sa kanya at nakitang diretso lamang ang tingin niya sa harap. "H'wag ka sa akin mag-sorry, Ryu! Kay Ren dapat! Siya itong sinuntok mo, out of nowhere!"

He looked at me. 

I looked away.

"I'm really sorry. I'm just... angry that's why I punched him."

"Angry? Galit?" I mumbled. "Bakit? Para saan? Sapat na bang rason 'yan para gawin mo iyon sa tao? Malala pa, iniwan mo siya roon! Ni mag-sorry man lang, wala! Binantaan mo pa!"

Mariin akong pumikit at huminga nang malalim para makalma ang sarili. Hindi siya kumibo, kaya nilingon ko na.

A gasp escaped on my mouth at our close distance. My heart pounded slowly. And with my eyes wide opened, I then saw the longing and sorrow in his narrowed eyes. 

Tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.

Ng oras.

At ng kung anong bagay man ang nasa paligid. 

Mas namungay ang kanyang mga mata nang bumaba iyon at sa labi ko yata natuon. He swallowed hard. Unti-unti niyang inilapit ang kanyang mukha. I closed my eyes nervously. Tila alam nang katawan kung ano ang susunod niyang gagawin pero dumaan ang ilang segundo, hindi dumating ang naisip. 

His chuckles boomed on my ear.

"Put on your seatbelt... or... if you want to... ako na ang magkakabit?" he whispered sexily.

"A-Ako n-na..." agap ko.

Taranta akong nagmulat ng mga mata at mabilis na inabot sa gilid ang seatbelt 'tsaka ikinabit iyon.

"Bakit pumikit ka?" he asked.

Nag-iinit ang mga pisngi na bumaling ako sa kanya. "W-Wala... Wala," I trembled.

"Tell me... Anong iniisip mo, Mademoiselle?" He smirked.

Nahihiyang umiwas ako ng tingin. My God, Akemi! Ano ba ang iniisip mo? Matapos mo siyang sigaw-sigawan, naisip mo pa talagang gagawin niya ang bagay na iyon? Nakakahiya ka!

I heaved a sigh. "Wala."

Hindi na siya nagsalita. I closed my eyes when he started the engine. Iyan, magpanggap ka na lang na tulog para hindi ka kahiya-hiya, right? 

Naramdaman ko ang pagtakbo ng kotse. I opened my eyes. Itinuon ko na lang ang buong pansin sa labas ng bintana. Pekeng in-enjoy ang mabilis na pagpalit-palit ng tanawin.

Nanahimik ako buong biyahe. Pinuno ko ang sarili sa pag-iisip tungkol sa kalagayan ni Ren. Nandoon naman si El Sandra at alam kong hindi niya pababayaan si Ren. Pero nababagabag talaga ako sa ginawa ng isang ito sa kanya. 

Wala siyang kaalam-alam... Wala kaming kaalam-alam, susulpot na lang ang isang ito para manuntok lang? The worse is after punching Ren's face, he left with his warning instead of his apologies. Crazy, right?

"I'm sorry..." basag niya sa katahimikan. "I'm at fault. Yes, I admit it."

The car stopped. Napabaling ako sa kanya. Kalmado na ako pero nakakaramdam pa rin ng kaunting inis.

"Bakit mo ba kasi ginawa iyon—" I trailed off when I heard his stomach groaned.

Kumunot ang noo kong tiningnan siya. He blushed when he noticed that I heard the violent sound of his stomach.

"Gutom ka?" 

He nodded. 

"W-We're here. Kain sana..."

Gusto kong humagalpak sa tawa kaso tinago ko na lang sa mapanuyang ngisi. Naiiling akong pinasadahan ang buong restaurant sa labas. It was a five-star Spanish restaurant on the island. Maraming sikat at bigatin na mga socialites ang kumakain dito.

"I'm sorry. Gutom lang talaga..."

Hindi ko na napigilan na matawa dahil sa kanyang hitsura. Mukha ngang hindi pa siya kumakain, siguro kagabi pa!

"Okay. Let's eat, then."

Bumaba si Ryu para pagbuksan ako ng pinto. Kunot ang noo ko siyang tiningnan nang bumaba ako. His lips slightly parted. He looked so very manly now than before. But, his hooded brown eyes were dark and same as intensity before. His towering height is still so intimidating. 

Tumangkad naman ako pero hindi ganoon naabot ang sa kanya. Halos dibdib niya lang kahit pa ako ang pinakamatangkad sa buong klase.

Guiding me entering the restaurant, nakita ko ang iilang babaeng nagbali ng kanilang mga leeg para tanawin ang paglakad ni Ryu. Irritatedly again, I witnessed how Ryu drawn attention in the restaurant. Nakayuko akong sumunod sa kanya at tahimik na ginaya ang maharot na pagbati sa kanya ng mga empleyado. 

Isang babae ang humarang dahilan ng pagkakatigil namin. Waitress yata at dinig na dinig ko ang paghaharot sa kanyang boses nang magtanong kung may table reservation ba ang kasama. Bakit ang lalandi yata ng mga empleyado rito? T-in-rain ba sila ng may-ari ng restaurant na maglandi? Siguro... oo, para hakot customer. 

"Akemi..." Ryu whispered.

Napatalon ako sa gulat kaya biglang nag-angat ng tingin. I then saw the smirk of the lady waitress on my sudden reaction. Tila nanunuya! 

"B-Bakit?" I asked, referring to the waitress.

"Tara na..." Ryu replied.

Iginiya kami ng waitress sa lamesa namin na kulang na lang ay pumulupot sa katawan ni Ryu. Hinayaan ko na lang at tahimik na sumunod sa kanila.

Isang two seats na lamesa ang sa amin ni Ryu. Ipinag-usog niya ako ng upuan bago siya naupo. Nanatili ang waitress sa gilid at, any moment, ramdam kong sisipain ko na siya. Panay kasi ang sulyap sa akin at ismid! Tusukin ko kaya ang mga mata niya, ano?

"What's your order?" Ryu asked after closing the menu book.

I closed the menu book, too. Ang isipin na ang mamahal ng pagkain dito, mamumulubi yata ako dis oras! May savings naman ako pero hindi ko iyon uubusin dahil lang sa isang pagkain na, for sure, hindi naman nakakabusog.

"Ikaw na lang. Busog pa naman ako. Actually, nag-breakfast na ako bago umalis ng mansiyon," nangingiti kong wika.

With narrowed eyes, he then turned to the waitress. Matamis naman na ngumiting lumapit ang waitress at yumuko na halos ibalandra na ang kanyang kaluluwa.

Sinabi ni Ryu ang kanyang order at halos puro tango lang ang itinugon ng babae. Sa dami noon, na memorize niya kaya? Nakalimutan magsulat, e! Letting my mouth slightly open, bumagsak ang balikat ko dahil sa kalandiang inasal ng waitress. I then take note to myself, I'll never enter this restaurant again.

Never. Again.

"Dami na niyan, Ryu? Mauubos mo?" Pigil ko na dahil mukhang mamaya pa siya matatapos sa pag-order.

"Para sa atin 'to," tugon niya.

"Huh? Hindi ba sabi ko 'wag na ako. Busog ako, e!"

"Walang gana 'pag walang kasabay. Kaya nga dinala kita rito para samahan ako."

"P-Pero..." Inisip ang malaking babayarin niya dahil sa in-order.

"Please, I want you to be with me today. 'Cuz I..."

"Sabing busog nga ako—"

"Sa ayaw at sa gusto mo, kakain ka. Tapos." He cut me out.

Inis niyang binalingan ang waitress para tapusin ang pag-o-order. Nakaplaster pa rin sa babae ang matamis na ngisi nang lisanin ang lamesa kahit pa halos pabulyaw na sinabi ng kasama ang order.

Nilunok ko ang pagkatalo ko. Kahit kailan ay hindi ako mananalo sa isang ito. He's like so efficiently with anything. Tila walang hindi nalalaman sa lahat. While me, know nothing at all in his front. 

Ganoon ang pakiramdam sa bawat pino ng kanyang mga galaw. Nagsusumigaw ng katalinuhan, kapangyarihan, at kabangisan. Kaya ganito na lang ako kasunud-sunaran sa kagustuhan niya.

Dati, hinangad ko rin ang huwag paalipin sa kanya. I even study hard while he was in Spain. Naging valedictorian ako, both Elementary and High School. I also did my best just to prove to myself that I can be like him, kayang pantayan o higitan man lang. Pero, heto siya sa harapan ko, full of authority and knowledge in every move. 

Kahit simpleng paghawak at pagsimsim sa baso ng tubig ay napapansin ko pa. His black T-shirt and jeans make him darker. Napatingin ako sa sarili ko. With my white T-shirt, contrasting him, I looked like an angel seated with a devil in this restaurant. 

"Aside from that you are busy flirting with that Stupid... What else did you do while I'm in Spain?" he asked after our food was served.

Nabitawan ko ang tinidor na inikot ko sa pasta. Maliban sa busog ako, tinangay ang gana ko sa tanong niyang iyon. Is he accusing me?

"Flirting?" I sneered. "Ikaw, kamusta naman ang mga babae mo roon?"

Umikot ang mga mata ko. Sigurado ako roon. Dito pa nga lang, e nakakahakot na siya ng pansin. Kamusta pa kaya sa ibang bansa, right? Sa pagkakaalam ko rin ay liberated ang mga tao roon.

He laughed. 

Humalukipkip ako at kinunutan siya ng noo habang pinagmamasdan ang pamumula ng kanyang mukha. 

"You're funny! Wala akong babae roon..."

I glared at him.

"Kaya pala! Wala ka man lang text, chats, tawag, o kahit anong paraan para makausap ako?" galit kong sabi. "Ganoon ka ba ka-busy para hindi man lang ako makamusta? Matanong kung anong nangyari sa akin matapos mo akong iwan ng walang paalam?" 

He laughed again. Hindi niya sineryoso ang sinabi ko. 

I clenched my fists tightly under the table. May nasabi ba akong katawa-tawa? The nerves of this guy! Nakakainis siya! 

"You're fu—"

"Ikaw..." I stood up and pointed him.

Kumukulo ang dugo ko sa kanya! And still, nagawa niyang tingnan ako na may katuwaan sa kanyang mukha.

"Sorry, baby. I mean... can you please be sit—"

"Sit your face! I'm done with this! I'm done with you."

Tumayo siya at nilapitan ako. Mabilis akong tumagilid at umalis sa lamesang iyon. Nagawa niyang hulihin ang braso ko kaya nag-aapoy ang mga matang hinarap ko siyang muli. I raised my brow archly. 

"You acted like... a jealous girlfriend," mangha niyang sabi habang naiiling.

He looked at me intently. Tila sinusuri ang ekspresyon na nakikita niya sa mukha ko. At base na rin sa kanyang reaksyon, ikinatuwa niya iyon.

"No, I'm not..."

"Yes, you are..." agap niya.

Nagkatitigan kami ng ilang segundo. Ako na rin ang unang umiwas dahilan ng pagkakapahiya. I swallowed hard when I felt that my actions obviously mirrored his accusations.

Mariin akong napapikit nang maramdaman ang pagkawala ng luha mula sa aking mga mata.

Ako?

Nagseselos? 

Para saan? 

I'm just too annoyed! Yes, I am annoyed because of this arrogant. Tama iyon, Akemi. Iyon ang isipin mo.

Dinilat ko ang mga mata ko at nakita ang pag-aalala sa kanyang mga mata. "Jealous your face! From now on, forget that we are friends, Bastard Arrogant!"

Mabilis akong tumakbo palabas ng restaurant at nagtawag ng taxi. Iniwan ko siya roon at hindi ininda ang masasamang tingin ng mga customer. Nang makita siya sa entrada, agad akong pumasok sa taxi na unang huminto at minanduhan na bilisan ang pagpapatakbo. Sinunod naman ako kaagad ng drayber at hindi na nagtanong pa.

Dala ko naman ang bag at wallet ko kaya may pamasahe naman akong pambayad patungo sa eskwelahan. Sa loob ng taxi, nagtatalo ang isip ko kung tama ba iyong ginawa ko kay Ryu o hindi? Maybe, yes, after what he did to Ren... he deserved it!

Pero bakit ganito na lang ang naramdaman ko nang maisip na may babae nga siya sa ibang bansa? Ano nga bang pakialam ko roon? Pinilig ko ang ulo ko. Basta, tama lang iyong ginawa ko. 

"How are you, Akemi? Where did Ryu bring you?" El Sandra asked worriedly.

Kakarating niya lang sa Cafeteria ng Western EU. Pagkababa kasi sa taxi, napagdesisyunan kong dito na lang siya katatagpuin matapos siyang i-text kanina.

After a minutes, here she is, with her skyscraper confidence she stole attention from the students here in Cafeteria. Maraming nagbabali ng leeg para sundan siya ng tingin at halos kalalakihan.

"Okay, lang ako. Kamusta si Ren?" pagwawala ko sa kanyang tanong.

Ayoko munang marinig ang pangalan ng aroganteng iyon at naiinis lamang ako. I smiled at her, then saw her sighed after occupying the seat in front of me.

"He's okay now. We brought him to the clinic. Can you buy me food? I'm starving."

Tumango ako pero bago tumayo ay pinakawalan muna ang tanong.

"Nasaan na pala 'yung dalawa?"

"Who? Rose and Dean?" Tumaas ang kilay niya.

"Uh, oo..." Sabay tango ko.

"After accompanying me to the clinic... umalis na sila. Umuwi na yata."

"Ganoon ba..."

"Come on! Buy me foods, Akemi! I'm really hungry!" She rolled her eyes.

'Tsaka lang ako tumayo at nakihalo na sa haba ng pila sa counter. Napasulyap ako kay El Sandra na ngayon ay abala na sa kanyang cell phone. Looking at her this far, she looks like a celebrity here in Western EU with her red spaghetti strap top, fitted jeans, and red pumps. Hindi pa nga nagsisimula ang klase, maraming tagahanga ang nahahakot niya na.

Napatingin ako sa sarili ko. Sobrang layo ko sa kanya kahit magpinsan kami. A plain lady with her plain white T-shirt, black jeans, and rubber shoes. Kaya hindi kataka-takang hindi ako pansinin, kahit ayokong ganoon at hindi naman talaga hinangad. Pero ang isipin na ang tulad ni El Sandra, baguhan at hindi pa masiyadong kilala, ay nakakahakot nang pansin... nakakainggit.

I heaved a sigh.

Lunes. Unang araw ng pasukan. Hindi nga ako nagkamali, unang araw pa lang ay marami na ang nakakakilala sa pinsan. Naging usap-usapan si El Sandra sa bawat sulok ng unibersidad. Kahit sa Engineering na medyo malayo sa main building, naging laman ng mga bibig ang pangalan niya.

"Really? You mean... El Sandra Concepcion studying here?" tanong ni Mara, isa sa mga ka-block mate ko.

Nasa pintuan pa lang ako ng room namin nang umagang iyon, dinig na dinig ko na ang kanilang usapan.

"Hala? 'Yung Queen B ng Stanley U?" si Mean.

"Korak, mga bakla! Na-sight ko siya sa main building. Susme, beauty ang bakla!" si Jay-al.

"Main building? So... I conclude that she's a Business student?"

"Siguro... Maraming negosyo ang pamilya nila, 'di ba? Baka siya na rin yata ang papalit at magmamana ng LEC."

"Swerte ng bakla, ano? Beauty na, eredera pa!"

Eredera? Sino bang tinutukoy nila? Ako ba? Ako ang tagapagmana at hindi si El Sandra. Napangisi ako nang mapait. Hinayaan ko si Tita Ingrid na humalili muna dahil wala pa akong kakayahan. Pero hindi ibig sabihin na sa kanila na iyon. Oo, naging parte na sila ng LEC at Leesteel sa paglago noon pero hindi ibig sabihin sa kanila iyon. 

I'm the heiress of that company... not El Sandra. Pero makakaya ko kayang patakbuhin ang mga kompanyang iyon? O, tama lang sigurong si El Sandra na lang? Tutal siya itong matalino at maalam. Kung siya ang papalit sa kay Tita Ingrid siguradong mas aangat at lalago pa ang mga iyon.

Brushing the negativities on my mind, I heaved a sigh. I'm the only daughter of Engineer A.J. Lee and Architect O.M. Lee. Ako lang ang magmamana ng mga kayamanang naiwan nila. I will do everything to prove my worth to be Lee's heiress.

"Akemi?" a familiar voice called.

Binalingan ko ang tumawag. Ren with his cute big eyeglasses walks attentively towards me. The concern in his blazing hot hooded gray eyes was burning. Tila isang nag-aalab na apoy na handang mangtupok sa mga kasinungalingang nahayag.

"Kumusta? Okay, ka na ba?" tanong ko.

"Can we talk?"

Naalala ko ang nangyari noong nakaraang linggo. Hindi na bakas ang suntok na tinamo niya mula kay Ryu. Mabuti naman. 

"Okay na ba ang pasa mo?" 

Wala na ngang bakas ang makikita roon pero hinawakan ko pa rin ang gilid ng kanyang labi kung saan natatandaan na nakita ang pagdurugo para suriin.

"Okay na ako," he confirmed.

"I'm really sorry about what happened—"

"You don't need to. Wala kang kasalanan sa nangyari," aniya sabay silay ng pagod na ngiti sa kanyang labi.

Hinawakan niya ang kamay kong nakahawak sa kanyang labi at marahang niyapos. Gaya ng mukha, napakalambot din ng personalidad ni Ren. Hindi ako nagsisisi nang lapitan ko siya noon at sinamahang mag-lunch sa ground ng Western EU, back when we were Senior High student.

Nakuha lahat ni Ren ang mga soft features ng kanyang ama, hindi ko lang sigurado dahil ni minsan hindi ko pa naman nakilala ang ina niya. Bilang isang Attorney, hindi ko alam kung saan ba nakukuha ang lakas ni Attorney Renato Agoncillo para ipaglaban ang katotohanan. Ganoon din si Ren, sa likod nang pagkaamo ng mukha nasa likod noon ang tapang. Balang araw, alam kong magiging matagumpay din siya bilang isang kilalang abogado sa bansa gaya ng ama.

"Akemi!" another voice thundered in the hallway.

Naibaba ko ang kamay at sabay naming binalingan ni Ren ang dulo ng hallway. And there he was, Ryu and his distorted face, trudging towards us like a raging bull. Malalaki at mabibigat ang hakbang na parang hudyo. 

Ito ang una ko siyang nakitang galit na galit. Madilim ang kanyang mga matang nakatitig sa akin at umiigting ang panga. Tila isang tigreng gutom at handang manglapa ng kawawang biktima. Mas katakot-takot siya ngayon kaysa noong nakaraan.

"R-Ryu, Akemi and I need to talk—" panimula sana ni Ren pero agad din siyang pinutol ng kaibigan.

"I told you to not butt in your butts, Ren! That's your problem, Stupid!" 

"Teka... Sandali nga!" sigaw ko. Hinarap ko si Ryu na may pagtataka sa mukha. "Ano ba ang pinagsasabi ninyo, ha? Ikaw... may alam ka rin ba sa sinasabi ni Ren?"

Nagkatinginan silang dalawa at walang gustong magsalita. I shook my head in disbelief. Ngayon, nabubuhay na ang conclusion sa aking isip na hindi nga simpleng aksidente ang dahilan ng pagkamatay ng aking mga magulang. 

Sinong may kagagawan noon kung ganoon? Sa pagkakaalam ko, walang naging kaaway sina Mommy at Daddy. Kung mayroon man, sigurado akong palihim at dahil iyon sa business.

Mabait ang mga magulang ko, kahit karibal nga nila, e hinahangaan sila sa pagiging professional. Kaya kataka-taka kung hindi nga iyon aksidente.

Sinong may gawa noon?