Chapter Eight

present...

'Ivy.' I called out to my best friend as she came out of her car. She waved and smiled at me. I waved back.

Sabay kaming dalawa pumasok sa cafe na pagmamay-ari ko. Another branch here at this town. At since dito naman ako nakatira, ako ang nagma-manage nito. The other branches ay si Jake na ang nagma-manage.

Nang makahanap na kami ni Ivy ng maupuan, nag-order kami. I ordered blueberry muffin and black coffee. Si Ivy naman ay strawberry cheesecake and cappuccino.

'So... ba't mo ko tinawag dito?' Tanong ng best friend ko as she pulled out her phone and typed for a few moments and then put her phone back in her bag.

Napatingin ako sa labas through the glass window. Minasdan ko ang mag-pamilyang dumaan. Dahil doon, naalala ko kung bakit ko tinawagan si Ivy.

~

I laid on my bed awake.

Hindi ko

Pero 'yong

Hindi ko

I checked my phone for the time. Six forty A.M. it said. I decided to call my best friend, Ivy. She's the only person I could think of helping me decide.

I called her. It rang for a few times. She answered the call after that.

'Lex.' She said, sounding sleepy. 'What's up? You need anything?'

Huminga

'Help?' She asked over the phone. 'What help? May nangyari

'Calm down.' Pag-a-assure ko. 'It's best to talk in person.'

'O... kay?' She sounded relieved. 'What time? Place?'

'At the cafe. Eight o'clock.'

'Okay. See you there.'

'Great.' Mahina

'Bye.' She hung up.

I slowly got up from my bed at pumunta

As the water trailed down my body. I closed my eyes.

'Maybe I should let Zack meet his father.' I whispered at the unknown.

~

'So... ano nga?'

Napatitig lang ako sa best friend ko. It's as if I have no clue what to say. But I do know what to say. Hindi ko lang alam ang gagawin sa kung ano mang magiging reaksyon ng best friend ko.

'Hello? Staring contest ba 'to?' Mabirong tanong n'ya. 'Kasi kung oo. Hindi ako magpapatalo.' Natawa ako ng mahina sa sinabi n'ya.

'But seriously, though, ano nga?' Seryosong tanong n'ya.

'IJ.'

Parang natahimik ang buong paligid nang banggitin ko ang pangalang iyon.

Tinaasan ako ni Ivy ng kilay as if she's making sure that I am serious about what I said. To make sure na tama ba ang kanyang narinig.

'IJ.' Ipinikit ko ang mata ko para hindi makita ni Ivy ang mga emosyong laging nagpapakita tuwing si IJ na ang pinag-uusapan. 'I want you to help me find him.'

Tahimik lang sa harapan ko si Ivy. Pero ramdam ko ang galit na galing sa kanya.

'No.' She finally said after several minutes of silence. 'No. No... No no no. Bakit? After all these years? Hindi mo s'ya kailangan. Hindi mo na s'ya kailangan pang hanapin.'

'No it—'

'Para saan pa? Para saktan mo ulit ang sarili mo?' Kalmadong tanong n'ya. But every words she said ay may halong galit. 'Bakit?'

'Zack.' I paused to breathe. 'Zack wants to meet his father, IJ.'

Napakagat ng labi si Ivy. I know wala s'yang magagawa pag si Zack na ang pinag-uusapan dito. At alam kong alam n'ya ring wala s'yang magagawa kahit ano mang tutol n'ya. Tulad ko. Hindi ko magawang tumutol sa decision ng anak ko.

Huminga s'ya ng malalim. Maya maya ay dumating na rin ang order namin.

I traced the rim of my cup, silently. Feeling the hotness on my finger. I looked up to see Ivy. She looked like she doesn't know what to say.

'Anong decision mo?' Pagputol ni Ivy sa katahimikang bumabalot sa aming dalawa.

'Hanapin s'ya. Kaya nga humihingi ako ng tulong sa iyo, eh.' Sagot ko sa tanong n'ya.

'We'll hire a private investigator para hanapin s'ya.' She bit her lip and then looked at me straight in the eye. 'But make sure, you are doing the right decision.'

'I am doing the right decision.'

'But does your heart tells you that it's the right decision?' She countered.

Hindi ako makapag-salita. Am I doing the right decision? Am I? Or ginagawa ko lang ito para sa anak ko? Ha. Dumb question. Of course, ginagawa ko 'to para sa anak ko. Para makilala man lang n'ya ang ama n'ya. I can't be selfish here. Matagal na akong naging selfish. It has to stop already.

It has to.

'Yes. It's what my heart also tells me what to do.' I answered in finality.

'Okay...' She reached for my hand and gripped it tight. 'I'll support you in your decision.' Ngumiti s'ya ng maliit.

I smiled in return.

~

We hired a private investigator. We gave him all the information he needed to find IJ.

'I'll try my best to find this person, ma'am.' He nodded to me and then to Ivy. 'Hindi ko lang ma-i-promise na mahahanap ko itong taong 'to. Since may mga taong ayaw magpapahanap.'

Tumango ako in understanding. May chance nga naman na hindi s'ya mahahanap. It could take years to find IJ. Pwedeng wala na s'ya. By that, I mean, patay na s'ya. We don't know. Really.

Kasi simula rin 'nong nawala na ako. 'Nong umalis ako ng pinas noon. Umalis din s'ya. Kahit ang best friend n'yang si Robert ay 'di alam kung saan s'ya pumunta. Ang nakakaalam lang ay ang mga magulang nitong matagal na ring patay due to a car accident. Hindi rin daw pumunta si IJ sa burol at libing ng kanyang mga magulang. At ang nag-manage na ng Benidictus University ay ang pinsan nitong si Julie.

Kahit si Julie ay hindi rin alam kung nasaan s'ya. Walang nakaka-alam. Basta bigla na lang s'ya nawala ng parang bula.

'It's fine. Hindi naman ako umaasa na mahahanap mo s'ya ng basta basta. Kahit kamag-anak n'ya at ang matalik n'yang kaibigan ay hindi alam kung nasaan s'ya.' Pagpapaliwanag ko. Tumango lang din ito at tumayo.

'Well, kung gayon, sisimulan ko na po ang paghahanap sa kanya.' Saad n'ya at tumango ulit. 'I'll update you both every week sa findings ko.'

'Sige. Thank you.' Saad ni Ivy.

Sinamahan namin ni Ivy sa labas ang investigator at nag-paalam dito.

'Sige po. Mauna na ako.' At umalis na s'ya.

Sabay kaming pumasok sa loob ng bahay ni Ivy. Tiningnan ko na kung anong oras na: four thirty P.M.

'Kailangan ko nang sunduin si Zack sa school.'Saad ko kay Ivy. 'You?'

'I need to get home para makapag-prepare ng dinner...?' We both laughed.

'You're not sure?' Nakangiti kong tanong at natawa na naman kami ulit.

'Anong oras na ba?'

'Four thirty pa lang.'

'Mukhang may time pa ako mag-enjoy before makarating 'yong nga demonyo ng bahay.' Natawa ako sa sinabi n'ya.

'Looks like it.' Sabi ko at kinuha ang susi sa may basket sa taas ng refrigerator.

Sabay na kaming dalawa lumabas at nagpaalam sa isa't-isa. Pinaandar ko na ang kotse ko at unang umalis si Ivy. I waved at her goodbye and she nodded and smiled.

~

Dumating ako sa school kung saan nag-aaral ang anak kong si Zack. Hinintay ko s'ya sa parking lot. Maya maya ay dumating na s'ya at pumasok sa loob ng kotse.

'Hi, mom!' Bati n'ya sa akin at sabay akong hinalikan sa pisnge.

'Hey, 'nak.' Bati ko rito at nagsimulang magmaneho. Sumenyas ako sa guard at tumango lang ito pabalik at ngumiti.

'How's your day?' I asked my son.

Nagsimulang magkwento ang anak ko sa kung ano mang nangyari sa kanya sa school. He even told me na nagkakagusto s'ya sa isang kaklase n'yang lalake. Natawa na lang ako 'nong dine-describe n'ya ang personality nito.

Yes, my son is gay. Or at least a bisexual. Sinasabi n'ya kasi sa akin na nagkakagusto rin s'ya sa babae. Full support na lang ako sa kanya since anak ko s'ya. I could never hate my own son for choosing to be part of LGBT community. Hindi ko rin kayang pilitin s'ya na magpakalalake dahil 'yon ang sinasabi nilang normal.

Normal ang anak ko. Normal si Zack. Ang hindi normal ay ang mga taong todo batikos sa mga katulad n'ya na nagkakagusto o nagmamahal ng kapwa n'yang lalake. Same goes to lesbians.

'Sinabi mo na ba sa kanya ang nararamdaman mo.' Tanong ko sabay tingin sa salamin.

'Mom, seryoso ka?' Mabilis n'yang saad at pinanlakihan ako ng mata. 'There's no way I would tell him how I feel. And also, it's clear that he doesn't like me.'

Natawa ako saa sinabi n'ya. Gan'yan din ako noon. I thought IJ doesn't like me but it turns out he did.

IJ. Mahahanap pa kaya s'ya? Mahahanap kaya?