Chapter 5

Zandaia

In the end. I end up walking alone in the street of  Manila. It's already 8 in the evening. Ang sakit na ng paa ko, bakit kasi hindi pa ako sumabay kay Axel?

I'm tired. Tas kamalas-malasan pa na nalowbat ang phone ko kaya hindi ako makapag-grab, hindi ko naman alam ko saan may payphone dito.

Nakakapagtaka kasi walang dumadaan na taxi or what na pwedeng sakyan ko pauwi. Sobrang lamig pa ng simoy ng hangin, August na kasi kaya ganon. Naiiyak na ako dahil sa sakit ng paa ko at dahil sa dami ng iniisip. Nag-aalala ako kay Theo, hindi kasi siya sumagot sa alinman na tawag ko, pati sa texts ko hindi siya sumagot. Tapos hindi na din ako binalikan ni Axel, talagang umalis na talaga siya. That jerk!

Oh well, sino ba namang di aalis kapag sinigawan mo diba. May kasalanan din naman ako, nagpadala ako sa emosyon ko kanina kaya nasigawan ko sya, but i didn't mean to shout him. Talagang naiinis na ako that time.

I stared at the skies. How i missed my Mother, hindi na kasi sya tumatawag sa akin. Last na tawag nya sa akin is 2 months ago pa. Nasa states kasi sya ngayon, doon na sya nakatira. Hindi ko alam kung meron na syang kinakasama na iba. Pero alam ko, wala syang kinakasama na iba kasi mahal nya si Daddy. Pero ang sinasabi sa akin ni Daddy, masaya na daw si Mommy sa States. Hindi ko alam kung ano ang paniniwalaan ko, feeling ko kasi lahat ng nakapaligid sa akin ay nagsisinungaling lang. I don't trust anyone except Agatha, Lorraine and Theo.

Kakaiba na din ang pakiramdam ko ngayong gabi. I feel that someone is following me. Pero iniisip ko na nagha-hallicunate lang ako dahil sa pagod at gutom na nararamdaman ko.

Tinignan ko ang shadows sa kalsada. Meron ngang nakasunod sa akin.

"Shit." bulong ko, hindi ko alam kung sino sya at hindi ko ito aalamin.

Binilisan ko ang lakad ko, yung puso ko parang nakikipaghabulan sa kabayo dahil sa kaba. Bakit ba ako minamalas ngayon?

Tila tumigil ang tibok ng puso ko nang naramdaman ko na may matulis na bagay na nakatutok sa aking bewang. Hindi ko na naisip pang gumalaw. Tumingin lang ako ng diretso at nakita ko na may papalapit pa na lalaki sa amin.

"What do you want?" mahinahon ko na sabi, hindi ko pinapakita na natatakot ako.

Nagsalita ang lalaki sa harapan ko.

"Hold-up to Miss." mahinang sabi nya, nakatakip ng mask ang bibig nya kaya ang mata niya lang ang nakikita ko.

"Ibigay mo sa amin ang bag mo." sabi naman ng lalaking may hawak na patalim na nakatutok sa bewang ko.

Hindi ko pwedeng ibigay to sa kanila! Andito ang mga notes ko para sa school!

"No. Not my bag please. Kunin nyo na lang ang wallet ko." akmang kukunin ko ang wallet ko sa aking bag pero lalong idiniin ng lalaki yung patalim sa bewang ko. Nakaramdam ako ng sakit.

"Pag sinabi kong bag, yung bag mo ang ibibigay mo." sabi nito at hinablot ang bag ko pero hindi pa din nya tinatanggal ang patalim sa aking bewang.

"Nakuha mo na ang bag ko. Let me go!" hindi ko na mapigilan ipakita sa kanila ang takot ko.

"Wag mabilis binibini. Maganda ang isang to, anong gagawin natin dito?" sabi ng lalaki sa harapan ko.

Napalingon ako sa kanya.

"Ano pa ba? Edi dating gawi!" sabi nito na lalo kong ikinatakot. Ano ang ibig niyang sabihin?

Kinaladkad ako ng dalawang lalaki sa madilim na pasilyo. Nasusuka ako sa baho ng pasilyong to. Nakita ko naman ang mga daga na nagtakbuhan patungo sa butas ng pader. Nakaramdam din ako ng may gumagapang sa binti ko, pero hindi naman ako makagalaw dahil baka bigla na lang akong saksakin.

"Mabilis lang to binibini." sabi ng lalaking may hawak na patalim.

Nanlaki ang mata ko nang maramdaman ko ang hininga nya sa leeg ko, naramdaman ko din ang labi nito. Gusto kong sumigaw pero natatakot ako. Ang isang lalaki naman na nasa harapan ko ay sinisimulang buksan ang butones ng uniform ko.

Please someone help me. Please. Axel please come back.

Napapikit na lang ako sa kawalan ng pag-asa dahil sigurado naman ako na walang makakakita sa akin sa ganitong lugar. Masikip. Mabaho. Madumi. Madilim.

Binuksan ko ang isa kong mata dahil hindi ko na nararamdaman ang lalaki na kanina binubuksan ang butones ng uniform ko.

Nakita ko ito na nakadapa na sa kalsada! Agad naman akong sinakal ng lalaking may hawak nang patalim.

"Subukan mo! Papatayin ko to!" sigaw nito sa lalaking nasa harapan ko ngayon.

Hindi ko makita ang mukha nya dahil madilim, isa lang ang napansin ko. Yung shades nito na nasa ulo niya.

"Try me." sambit nito.

Nagulat ako ng biglang itinutok ng lalaki ang patalim sa kanya, ilang pulgada lang ang layo nito at masasaksak sya sa mukha. Pero hindi iyon ang nangyari, hinablot ng lalaking nasa harapan ko ang patalim at itinapon sa kung saan. Alam ko na natakot din ang holdaper na iyon kaya madaling nahablot sa kanya yung patalim na hawak niya.

Bigla naman akong binitawan ng lakaki at saka tumakbo, inalalayan pa nito ang kasama niya.

Doon lang ako nakahinga ng maluwag. Nakita ko namang pinulot ng lalaki ang bag ko. Naiwan ng mga holdaper.

"Ayos ka lang ba Zandaia?" nanlaki ang mata ko, kilala nya ako?

Inalalayan nya naman ako, at lumabas na kami doon sa masikip na pasilyo. Doon ko lang nakita ang mukha niya.

He wears a sweatshirt and shorts. His eyes are color gray, his pointed nose, his thin lips. Familiar siya sa akin. Iniisip ko kung saan ko na siya nakita noon.

"Am i that handsome?" sambit nito at ngumisi.

Napangiwi naman ako sa sinabi nito at kinuha sa kanya ang bag ko.

"Salamat." mahinang sabi ko, hindi ko inaasahan na sya ang tutulong sa akin. Iba ang inaasahan ko.

Damn it Zandaia. Stop thinking about him, iniwan ka nga nya kanina diba.

Syempre, ano pa ba ang aasahan ko sa isang Night Axel? Bakit ba ako umaasa sa kanya.

"Bakit mag-isa ka lang? Tapos naglalakad ka pa ng gantong oras." tanong nito.

"Iniwan kasi ako ng kaibigan mo. Oh well, kasalanan ko naman." sabi ko at isnukbit ang bag ko. "Ouch." mahinang sabi ko ng maramdaman ko ang pag-hapdi ng bewang ko.

Tinignan ko ito at may mantsa ito ng dugo.

"Shit. May sugat ka. Tara na, iuuwi na kita sa inyo." sabi nito at may kinukuha na kung ano man sa bulsa niya.

"Wait here. Kukunin ko lang yong sasakyan ko na naka-park doon sa mart." sabi nya at itinuro pa ang mart na nasa kabilang kalsada lang.

Hindi na ako nakasagot dahil dali dali syang pumunta doon sa sinasabi niyang mart.

Pinarada nya ang kotse nya sa harapan ko at bumaba. Inalalayan nya ako at pinagbuksan ng pintuan para makasakay. Sumakay na din siya at tinitigan ako.

"Are you okay?" alalang tanong nya.

Mukha ba akong okay, pagtapos nang nangyari sa akin ngayong gabing to?

"Okay lang. Gusto ko nang umuwi." sabi ko at tumingin ng diretso sa windshield.

I saw him in my peripheral vision. Tinanggal nya ang kanyang seatbelt at lumapit sa akin. Nanlaki naman ako at nagtataka. Anong ginagawa niya?

Malapit ang mukha nya sa mukha ko, ramdam na ramdam ko ang hininga nya sa mukha ko. What the hell.

"What the hell?" tanong ko dahil hindi ko alam kung anong gagawin nya sa akin.

Iniligtas nya nga ako pero mukhang sya naman ang tutuloy sa binabalak ng mga holdaper kanina. Hindi ko alam pero napapikit ako. Pero iba pala ang inaasahan kong gawin nya. Inayos nya ang seatbelt ko.

"Why do you close your eyes?" takang tanong nya at humawak sa manibela.

"Ah ano. A-ah, inaantok na kasi ako." sabi ko at napapikit dahil sa dahilan ko. Halatang nagsisinungaling.

Ngumisi sya at ini-start ang kotse at nagsimulang umandar ito. 

"Do you know me? Because i know you." nakangiti nitong sabi.

Sino nga ba siya? Kaito? Kairro? Kyle?

Hindi ko sya kilala!

"Hindi. Ikaw ba si Kairro? o Kaito?" sabi ko nang nakakunot ang noo.

Humagalpak naman sya ng tawa na may kasama pang pagpalo sa busina ng sasakyan nya. Napailing na lang ako at tumingin muli sa window. May mali ba akong sinabi?

"You know, your cute. Haha! I'm Christoper, you can call me Chris." masaya nitong sabi at inalok pa niya ang kanang kamay nya.

"Oh my god! You can introduce yourself later! Nagda-drive ka! Dammit!" naiinis na sabi ko at aligaga naman siyang tumingin ulit ng diretso sa daanan.

"Shit." rinig ko na bulong nya.

Itinuro ko sa kanya ang Village namin at ang bahay namin. Siya ulit ang nagbukas ng pintuan para sa akin.

Kumatok ako sa main door namin at gulat ako na si Axel ang nagbukas non. Tinignan nya ako pati si Chris na nasa tabi ko.

Tinignan ko sya nang maiigi, akala ko hindi ko na sya makikita ulit. Akala ko hindi na ako makakabalik dito sa bahay na ito. Masaya ako, na hindi ako tuluyang napahamak. Pero nalulungkot ako na hindi sya ang tumulong sa akin. Hindi ko na maiwasan ang maiyak na tuluyan na akong humagulgol.

"What the hell? Why are you crying? Hey Zandaia" malambing nyang sabi sa akin at inalalayan akong pumasok sa bahay. Narinig ko din ang pag-sunod sa amin ni Chris.

Naupo kami dito sa couch ng living room.

"Manang, water please." rinig ko na utos nya kay Manang.

Hindi ko mapigilan ang iyak ko, sobrang nagpapasalamat ako na nandito na ako at nakauwi na ako.

Ininom ko yung tubig na binigay ni manang at doon lang ako huminahon pero tuloy tuloy pa din ang pag-agos ng luha ko.

"Shit. You're bleeding! What the fuck did happen to you?!"

Alam ko na napansin na ito ni Axel, dahil pinagmamasdan niya ako kanina habang umiinom ng tubig.

Inutusan nyang muli ang mga katulong upang kunin ang first aid kit. Siya ba ang maglilinis ng sugat ko? Pero sa bewang iyon. Tumabi sya sa akin indikasyon na sya talaga ang maglilinis ng sugat ko. Nahihiya ako.

Inagaw ko sa kanya ang bulak na hawak niya.

"Ako na." sabi ko pero kinuha niya ulit ang bulak sa akin.

"Ako na." masungit na sambit nito, wala na akong nagawa nang itinaas nya na ang uniform ko.

Buti na lang at may sando ako na suot kaya hindi nakikita ang ibang parte ng skin ko at ang suot ko na underwear.

Narinig ko naman ang hakbang pababa dito sa living room.

"Zandaia! What happened to you anak?" alalang tanong ni Daddy.

Tinignan ko ang nag-aalala nyang mga mata, tinignan ko si Yna at Camille na nasa tabi niya.

Tumayo ako at niyakap si Daddy kahit hindi pa tapos ang paglilinis ng sugat ko.

Inihagod nya naman ang likod ko. Dahil sa ginawa nya lalo akong naiyak.

Pinaupo niya ako at hindi na muli ako tinanong.

"Go on and rest Zandaia." sabi nito.

Hindi ko naman sinuway ang sinabi nya, tumayo ako at dumiretso na sa room ko. Kumuha ako ng damit pantulog sa closet ko at dumiretso sa bathroom. Natatandaan ko nanaman iyong feeling na ipinaramdam sa akin nung dalawang holdaper.

Natapos akong maligo at tinutuyo ko ang aking buhok gamit ang towel ko. Paglabas ko nagulat ako dahil andoon si Axel nakaupo sa kama ko.

Tinitignan nya lang ako. He's wearing a black sando and a boxer. Halata sa katawan nya na nagji-gym sya.

"Why are you here? I'm tired Axel." sabi ko at umupo sa tabi nya.

"I'm here because i'm worried about you. What happen?" sabi nito at inalala ko nanaman ang nangyari kanina.

"They tried to kill me. T-they tried to rape me. I'm scared to death." humihikbing sabi ko, bakit ba hindi ako nauubusan ng luha. Ayoko nang umiyak. Nakakapagod.

"Shh. Stop crying. I hate seeing you crying." sambit niya at ikinagulat ko na niyakap nya ako.

He hugged me tight. I can feel the warmth of his body. I feel that i am safe. I am safe with his arms, that no one can hurt me. I hate him for not saving me earlier but i feel that he's my hero because he's with me, hugging me like i'm his love of my life. Hindi ko alam kung bakit ko ito nararamdaman, pero iisa lang ang alam ko i know that i am safe beside him.