Chapter 8

Zandaia

"So, malinaw na ba sayo ang lahat Zandy? Kung ano man yang iniisip mo, please paki-tanggal." sambit ni Lorraine sa akin habang hawak ang kaliwa kong kamay. 

In-explain na nila sa akin ang lahat. Nagkataon lang talaga na masyadong mali ang iniisip ko. I know Lorraine. She can't do that thing to me. 

Nagkataon kasi na nagpa-reserve si Theo dito sa restaurant na ito para ayain ako mag-date. Si Lorraine naman ay galing sa family meeting kaya napadaan sya dito upang kumain. Walang maupuan si Lorraine kaya pinagamit ni Theo ang upuan na para sa akin upang kumain. Sinabayan siya ni Theo kumain dahil nakakahiya naman na kumakain si Lorraine habang siya ay hindi. 

"Yap, I know. Hindi nyo naman magagawa sa akin iyon. I know you Lorraine." sambit ko at niyakap nya ako. 

Kilala ko si Lorraine. Mag-kaibigan na kami noong 2nd year high school kami. 2 years na kaming mag-kaibigan. Alam ko na ang mga gusto at ayaw niya, alam ko na din ang ugali nya. Si Lorraine kasi ang babaeng 'study first' gusto niya kasing mag-aral muna bago magkaroon ng girlfriend. Siya nga ang walang experience sa aming tatlo. Hindi din sya nagkaroon ng M.U sa 4 years niya sa high school. Kaya alam ko na hindi nya magagawa sa akin iyon bukod sa wala siyang experience ay nag-aaral sya ng mabuti. Hindi na ako magtataka kung sya ang Valedictorian, dahil nakamit niya na din iyon noong elementary siya. 

"Now. What do you want to eat?" tanong sa akin ni Theo habang inaalalayan akong umupo. 

"Ehem." pag-ubo ni Axel. 

Nakalimutan ko siya! 

Nakalimutan ko na kasama ko pala siya. Napatingala ako at nakita ko na matalim ang mga titig nya sa akin. Those black eyes. They are beautiful even if they're glaring at me. 

"And now. Excuse us. Axel c'mon! Hayaan mo ang lovebirds dyaan." sabi ni Lorraine at inayos ang pagkakasukbit ng bag niya. 

Paano yung reservation namin? 

"But... I'm hungry." sambit ni Axel na nakahawak ngayon sa tiyan niya. Napangisi ako ng ginawa niya iyon. Why is he acting like a baby? 

"Pwede namang sa iba na lang kumain! Tara na!" hinihila na siya ni Lorraine. 

Tinignan ko naman siya. Kung kanina ay matalim ang titig nya sa akin ngayon ay nagmamakaawa na ang tingin nito. Inirapan ko sya. He pouted! Napanganga naman ako sa ginawa nyang iyon! Why is he acted like that? Ganyan ba talaga ang nagagawa ng isang gutom? 

At saan sya dadalhin ni Lorraine? Mall? Resto? Sana ay dito na lang din sila kumain. 

"Hey. Ano ang kakainin mo?" 

Tinignan ko naman sila habang lumalabas. Hatak hatak pa din sya ni Lorraine habang sya ay nakatingin sa pintuan ng resto. Hindi ko maiwasang magtaka. Sa isang araw tatlo ang mood nya! Such a bipolar. 

"Hey! I'm asking you Zandy." sambit ni Theo na nagpabalik sa ulirat ko. 

"Huh? Ano iyon?" tanong ko at iwiniwagayway niya ang menu. 

Fetuccine ang pinili kong kainin. Fettuccine is a type of pasta popular in Roman and Tuscan cuisine. Kumpara sa spaghetti ang pasta nito ay thick. 

"So how's your day babe?" tanong ni Theo habang ako naman ay nginunguya ang unang subo ko ng Fetuccine. 

Nangiti naman ako sa tanong nya at sa pag-tawag nya sa akin. Hindi ko sya inobliga na tawagin ako nang sweet na words o yung tinatawag na call sign. Siya lang mismo ang tumatawag sa akin nyan, masaya ako don dahil nagkusa syang tawagin ako sa ganyang paraan. Para sa akin nakakadagdag yon na ipinapakita mo na pagmamahal. 

"Im doing fine Theo. Ikaw? How about your practice?" balik ko na tanong sa kanya. 

"Okay lang naman. Ganon pa din. Nakakapagod." sabi nito at tumingin sa wrist watch nya. 

Napatingin din ako at it's 5pm already. 

"Finish your food, tapos ihahatid na kita sa bahay niyo." 

Nalungkot naman ako nung sinabi niya iyon. Hindi nya ba ako aayain mag-mall muna? Mag-stroll? Dahil ito ang ginagawa namin pagtapos kumain. 

"Hindi ba muna tayo mag-stroll? You know. Katulad ng dati." sabi ko at inikot-ikot ang pasta sa tinidor. 

"Hindi pwede Zandy. Dadating kasi sina Lolo at Lola ngayon sa bahay. Babawi na lang ako sayo." sabi nito at hinawakan ang kamay ko na nasa ibabaw ng table. 

Dadating pala ang Lolo at Lola nya. Naikwento na sila sa akin ni Theo dati. Ang Lolo at Lola nya ay nakatira sa Canada dahil andoon ang Business nila. 

"Oh. It's okay. Alam ko naman na babawi ka sa akin. I trust you and your words." sabi ko at matamis na ngumiti. 

Talagang pinagkakatiwalaan ko siya, dahil hindi naman ako nabibigo tuwing may binibitawan syang salita. 

"You know me that much huh." ani nito at hinalikan ang ibabaw ng palad ko. He's the sweetest. 

Tinapos ko ang pagkain ko at inihatid ako ni Theo sa gate ng village namin. Hindi nya ako maaring ihatid sa mismong bahay namin dahil alam ko na malalaman ito ni Daddy. 

"See you tomorrow." nakangiti nitong sambit sa akin at hindi ko inaasahan na pinaandar ang sasakyan. 

I hissed. He forgot something. 

Naglakad ako papasok sa village at tinahak ang patungo sa bahay namin. Maliwanag pa naman kaya hindi ako natatakot maglakad dito sa village. Madami din namang gwardya dito. 

"Ganon ba talaga nya kailangan magmadali nakalimutan nyang mag-'i love you' sa akin." ngumuso ako at bumagsak ang balikat ko. 

Natawa ako sa sinabi ko. Bakit ko kailangan malungkot kung alam ko naman na mahal niya ako? 

Habang naglalakad ako, narinig ko na may bumubusina na sasakyan mula sa likod ko. 

Ibinaba nito ang window. Si Axel. Iyon nanaman ang magulo nitong buhok at nakabukas nanaman ang unang butones ng kanyang polo. Napairap ako ng makita ko ang itsura nya na iyon, kahit na sobrang attractive nyang tignan. 

"Hop in." sambit nito at iyon naman ang ginawa ko. 

Buti na lang at dumating sya. Paniguradong magtataka si Papa kung bakit hindi kami sabay na umuwi gayong sabay naman kaming umalis kanina. 

"Bakit naman naglalakad ka? Asan na iyong boyfriend mo?" sabi nito. 

"Hindi ko pa sya boyfriend. Umalis na. Inihatid nya ako dyaan sa gate ng village." sambit ko at tinignan sya, taka naman siyang tumingin sa akin.

"Bakit sa gate ng village? Pwede naman sa tapat ng bahay." sagot nito. 

Shit! Hindi ko sya naisip! Hindi nya pala alam, baka isumbong nya ako kay Daddy! Bakit hindi ko naisip itong taong to? Sya pa naman din ang kaaway ko. Baka gamitin nya ito laban sa akin. 

"Uh... Hindi kasi alam ni Daddy." sambit ko at huminto ang sasakyan. 

Tinignan ko sya, bakit nya pa kailangan huminto? 

"What?" sabi nito at kinamot ang kanang mata nya. 

"Hindi alam. Walang may alam. Ikaw lang, si Lorraine at si Agatha." sabi ko at tumingin sa mga mata niya. 

Ngumisi naman sya. Oh no. 

"Okay. Hindi ko sasabihin. You can trust me." sambit nito at lalong lumaki ang ngisi niya. 

"Sa itsura mo na yan? Oh well, ano pa nga ba?" sambit ko at inirap ang mata ko. 

Hindi ko sya mapagkakatiwalaan. Bakit ba hindi ko agad naisip iyon? Hindi naging maganda ang unang pagkikita namin, tapos lagi nya pa akong iniinis at ginagalit paano ko sya mapagkakatiwalaan nyan? 

Nasa main door pa lang kami ng bahay pero rinig na rinig ko naang mga tawanan ng kilala ko na boses. What are they doing here? May pasok sa school kaya bakit sila nandito? 

Pumasok na kami at gulat ako na nakitang kumpleto sila. Minsan lang kami maging kumpletong mag-pipinsan! What a great day! I missed them all. 

Sabay sabay silang lumingon upang makita kung sino yung bagong dating, ngumisi naman ako. 

"I didn't know that you have a boyfriend already huh?" sambit ni Andrew na naka-upo sa floor mat nang sahig. Sya ang panganay na anak ni Tito Louie so ibig sabihin sya ang panganay sa aming lahat na magpipinsan dahil unang nag-kaanak si Tito Louie, pangalawang kapatid ni Daddy. 

Louis laughed, the second son of Tito Louie and so Clarisse too, the youngest. 

"Naunahan ako." tumatawang sambit ni Louis, inirapan ko naman sya. Lagi nyang sinasabi sa akin na may crush sya sa akin at kung hindi kami magkadugo talagang liligawan nya ako. Nakakadiri and it's Forbidden. 

"Stop it kuya. Your such an asshole! Give me a hug Zandy." ani ni Clarisse na naka-abang na yakapin ko siya. Iyon naman ang ginawa ko. 

"Anong ginagawa nyo dito?" sabi ko na tinignan silang lahat. Hindi sa pagmamayabang pero lahat nang pinsan ko ay good-looking. 

"Bakit? Bawal na ba kami dito? Anyways, how are you brat?" nakangising tanong ni Ryan, ang panganay ni Tito Patrick na pangatlong kapatid ni Daddy. 

Sa kanilang lahat sa kanya ako inis, lagi nya kasi akong tinatawag na 'brat' kahit hindi naman. Hindi ba? 

Inirapan ko sya at tinignan ang walang pakialam na si Lester, sibling of Ryan. Siya ang tahimik at laging nakamasid sa aming lahat. Yun lang ang role niya sa aming magpipinsan. Minsan lang sya makipag-usap pero madaldal siya pag lasing. 

Sinaluduhan lang ako ng dalawang magkapatid na sina James and Philip ang anak nang panganay na kapatid ni Daddy. Habang si Louisa and Bella naman ay nginitian ako. My family is big, kaya ganito kami kadami. My father is the youngest, so ako din ang bunso sa magpi-pinsan. Si Andrew, Louise at Clarisse ang pinaka-close ko sa lahat, pero lahat naman sila ay nakakausap ko. Iba lang talaga ang closeness namin. 

"You should introduce your boyfriend Zands." gulat ako na tinignan si Lester, dahil sa sinabi nya at dahil nagsalita sya. Ganon ata talaga sya ka-curious kay Axel. 

"Stop that boyfriend thingy. He's not." sabi ko at tumawa. "Introduce yourself to them." sabi ko kay Axel habang sinisiko ko siya. 

Bumuntong hininga sya at tinignan ako ng masama na nagpahinto sa akin sa pagsiko ko sa kanya. 

"I'm Night Axel Lorente. Nice to meet you all." mabait na sambit nito. 

Bakit ba bigla bigla syang bumait? Eh noong unang kita namin ay hindi naman sya ganyan. Such an impostor. 

"Ah! So ikaw pala ang kapatid ni Yna?" sabi ni Bella na katabi ni Yna. 

I heard Lester hissed. Bakit? 

"Stop hissing dude. Kung bet mo, lapitan mo. Para ka naman kasing pipe." natatawa an sabi ni Andrew. 

"You fucking idiot. Shut up." sambit nito at inilagay sa tenga nya ang kanyang airpods. I smell something fishy here. 

"Axel, you play NBA?" tanong ni Axel kay Axel na nakade-kwatro habang nakaupo. 

He nodded. Nag-NBA din sya? Yan ang laging nilalaro ng mga pinsan ko tuwing may get together kami. 

"Tara laro tayo." paanyaya ni Andrew. 

Tumungo kami sa Game room namin dito sa bahay. Para syang timezone sa malls na nandito sa bahay. Kumpleto sya sa lahat. Pinasadya talaga ito ni Daddy para sa mga pinsan ko dahil madalas ay dito sila nagha-hang out. 

"Bet tayo! Matatalo si Andrew dyaan. 500 sa akin." sabi ni Louis. Kapatid nya ito pero hindi nya ito kinakampihan. 

"Are you insane Louis? Sya lagi ang nanalo sa atin tuwing laro! Kay Andrew ako! 500!" sigaw naman ni Philip. 

Ganoon din ang ginawa ng iba ko pa na pinsan, lahat sila ay kumampi kay Andrew. 

"Ikaw?" tanong sa akin ni Andrew. Tinignan ko naman si Axel na para bang walang pakialam na nagpupustahan kami. 

"Of course. Sayo." sambit ko at ngumisi naman si Axel. 

Kung matatalo kami lahat ng itinaya naming 500 pesos ay mapupunta kay Louis. Kung matatalo naman si Louis bibigyan niya kami ng tig-isang 500 pesos. 

Nagsimula ang laro, at lahat sila ay nakatutok sa laro habang ako ay nakatutok kay Axel na sobrang chill lang habang si Andrew ay kulang na lang ay durugin ang controller na hawak niya. 

"What the actual fuck." bulong ni Lester. 

Bulong nya na nagpalingon sa akin sa monitor. Shit. Talo si Andrew. This is the first time na natalo sya! Walang nakakatalo sa kanya sa aming magpipinsan. He's the king when it comes to games but now mukhang hindi na sya. 

"Gimme your 500 pesos, baby!" masayang sigaw ni Louis na nakalahad na ang palad nya. 

"Sabi ko na nga ba magkakapera ako ngayon eh. Nangangati kasi ang palad ko!" tumatawa nitong dagdag habang ibinibigay sa kanya ang pusta ng mga pinsan ko. 

Nakatitig lang ako kay Axel dahil hindi ako makapaniwala na magaling din sya sa larong iyon. 

"Baby girl. Minsan kasi ay pagkatiwalaan mo din ako. Yun tuloy natalo ka."  bulong nya sa tainga ko. His voice was husky. Tinignan niya ako ng maigi tska nya kinurot ang ilong ko.