MAYARI ALVIOR: Breaking the Chain of Scars [TAGALOG]

"Sigurado ka na ba sa gagawin mo?"

I gave my sister a reassuring nod.

Kaya ko 'to. Bago pa man tumapak ang mga paa ko sa Maynila ay buo na ang loob ko. Sigurado na ako.

Mas gugustuhin ko pang talikuran ang lahat kaysa mabuhay nang puno ng pagsisisi, 'yun ang hindi ko kaya.

Nanginginig man ay pinagpatuloy ko ang pagscroll hanggang sa maabutan ko na ang caller ID ni mommy. Pinindot ko iyon at tinawagan.

Kaagad naman niya itong sinagot.

"Mom," I bit my lower lip to stop it from trembling. Walang ganang tinanong ni mommy kung anong kailangan ko. "Wala po. I just wanna tell you that—"

"What?"

"That I'm pregnant." I held my breath as I waited for her response. There was a long silence. "Mom, I can—"

"Michael!" Narinig ko ang pagmartsa ni mommy papunta kung saan. At 'di nagtagal ay narinig kong sinabi niya na kay daddy ang balita.

Kasunod noon ay ang pagpapaulan nila sa akin ng mga masasakit na salita.

"Mom, dad, please calm down. Kaya ko naman pong magpalaki ng bata..." I trailed off. I could hear my racing heartbeat.

"Shut up! Mula ngayon," nanggagalaiti ngunit matigas na sabi ni mommy. "Hindi ka na namin anak!"

I could hear my dad cussing. Nagulat pa ako nang boses niya na ang narinig ko mula sa kabilang linya. "You're a disgrace, Mayari! I'm very disappointed! Wala ka ng karapatan sa pera ng mga Alvior!"

"Dad, please," I sobbed. Ayaw ko man ay nagsimula nang umagos ang mga luha ko. "You don't have to do this po, please—"

With that, he hung up.

Nabitiwan ko ang cellphone ko at tuluyan na akong napaluhod sa sahig.

I saw this coming. Inasahan ko na ang magiging reaksyon nila at hindi ako nagkamali.

Pero bakit ganoon? Bakit kahit inasahan ko na ay masakit pa rin? Sobrang sakit. Parang sinasaksak 'yung puso ko nang paulit-ulit pero wala akong magawa. Kailangan kong indahin at tiisin.

I was left in tears. Hindi ko na rin maintindihan ang pag-aalo sa akin ng kapatid ko. Tanging sakit at bigat lang ang nararamdaman ko ngayon. 'Yun lang.

Gayunpaman, alam ko sa sarili kong hindi ko ito pagsisisihan kailanman. Hinding-hindi. Mas mabuti na ito kaysa naman sa may mangyaring masama sa bata.

Papatayin ako ng konsensya ko.

"I'm sorry," my sister whispered. Mas lalo niya ding hinigpitan ang pagkakayakap sa akin. "I'm really sorry, Mayi."

No, don't be sorry. You helped me escape.

Makalipas ang siyam na buwan ay isang batang lalaki ang aming sinalubong. Malusog siya at maliksi na labis kong ikinatuwa.

Ako ang unang kumarga at humagkan sa kanya dahil ako—ako ang ina niya.

Maingat ko siyang inangat sa ere na para bang inaalay ito sa isang nakatataas.

I cried tears of joy.

Wala ng paglagyan ang tuwang nararamdaman ko. It felt like my soulless body was suddenly offered a soul.