Chapter 1: The Wedding

ROANN POINT OF VIEW

"You may now kiss your bride." Napangiti ako ng mapait ng marinig ang sinabing iyon ng pari.

Wala na talagang makakapag pahiwalay pa kay Winsley at Kate. Actually this is their second wedding. Iyong una ay iyong nangyari doon sa beach.

Masaya naman talaga ako para sa kanila. Pero hindi para sa sarili ko. Nitong mga nakaraan ay ang dami dami kong nagawa na hindi katanggap tanggap. Isa na doon ay ang pagsubok kong sirain ang relasyon nila. Where in the first place ay alam ko namang nagmamahalan talaga sila. I know I've been so selfish. Pero siguro gano'n talaga kapag nagmamahal ka. You would do anything para sa taong mahal mo. Kahit pa kapalit no'n ay ang pagsira mo sa sarili mo.

Nang mapagawi ang tingin ko sa katapat kong upuan ay napataas ang kilay ko ng makita ang isang lalaki. That Oliver na akala ko noon ay asawa ni Kate. That bastard. Hanggang ngayon ay kumukulo parin ang dugo ko sa kaniya.

Maya maya lang ay isa isa ng nagsilabasan ang mga tao sa loob ng simbahan. Syempre kasama roon ang bagong kasal na sina Winsley at Kate. Lahat sila naghihiyawan para sa dalawa. Habang ako eto, parang may kung anong dumudurog sa puso ko. Parang may matigas na bagay na humahampas sa dibdib ko. Nasasaktan ako. Muli akong napangiti ng mapait. Kailangan ko ng tanggapin ang katotohanan. Kaibigan lang ako para kay Winsley. Masakit iyon pero kailangan kong piliting maka-move on. Ayoko naman kasing maging bitter habang buhay. Gusto ko ring maging masaya.

Nang wala ng matirang tao sa loob ng simbahan ay tsaka na ako tumayo at lumakad palabas.

Sinadya kong magpahuli dahil wala sa plano kong magpunta pa sa wedding reception. Alam ko kasi na mas mahihirapan lang ako kapag ginawa ko iyon. Ang totoo'y naka-plano na nga ang gagawin kong pag-alis. Nasa kotse ko na ang mga gamit ko. Balak ko kasing mag unwind muna, kaya doon muna ako tutuloy sa vacation house ni daddy sa Tagaytay.

At least doon ay magagawa kong makapagnilay nilay. Maka-langhap ng sariwang hangin at makapag isip-isip. Doon ay susubukan kong hanapin ang sarili ko. Susubukan kong makapag move on ng tuluyan. At ano ba'ng malay ko, baka doon ko narin mahanap ang 'the one' ko. Iyong lalaking katulad ni Winsley na magmamahal din sa akin ng totoo. Iyong ipararamdam niya sa akin na ako lang ang babae para sa kaniya.

That guy in my lucid dream. Sana nga ay doon ko na siya matagpuan.

---

OLIVER POINT OF VIEW

Hanggang sa makalabas na ako ng simbahan ay hindi parin naalis ang tingin ko kay Roann. Iyong babaeng kaibigan ni Winsley. Kanina ko pa kasi siya nakikitang tila napakalalim ng iniisip e. Parang ang bigat bigat ng dinadala niya. Kawawa naman siya. Sa pagkakaalam ko ay napakalaki ng pagnanasa niya kay Winsley. For sure durog na durog ang puso niya ngayon.

Natigil lang ako sa pagtingin sa kaniya ng tawagin ako ni Kate.

"Hey, Ollie. Pwede bang pakikuha 'yong bouquet ko sa loob ng simbahan. Please. Nailapag ko kasi eh. Hehe. Ihabol mo nalang sa reception. Kailangan pa kasi 'yon mamaya eh. Thank you." Pasuyong sambit ni Kate.

Napailing nalang ako sa kaniya. Eh kasi naman, may choice pa ba ako? Eh pasakay na siya ng bridal car. Tsk. That girl. Masyado niya akong inaapi ah. Porke't close lang kami ganito na siya sa akin. Hmp.

Nang tuluyan nang makaalis ang sinakyan nina Kate at Winsley ay tsaka ako lumakad pabalik sa loob ng simbahan. Doon ay agad ko namang nakita ang bouquet na tinutukoy ni Kate. Pagkakuha ko niyon ay muli akong lumabas para agad naring makasunod sa reception ng kasal. Pero bago pa ako tuluyang makasakay ng kotse ko ay napagawi ang tingin ko sa babaeng kanina lang ay pinagmamasdan ko. Si Roann.  Pasakay narin siya ng kaniyang kotse.  Pero bago pa niya magawa iyon ay agad siyang napaupo sa simento. Taranta kong nabitawan ang hawak kong bouquet. Na shocked man ako sa nakita ko ay agad namang gumana ang instinct ko. Nagmamadali kong tinakbo si Roann para daluhan. Nang makalapit na ako sa kaniya ay mabilis kong hinawakan ang kamay niya.

"Hey, are you ok?" May malay pa naman siya pero sa hinuha ko ay masama ang pakiramdam niya. Agad ko siyang inalalayan para makatayo. "Tara at dadalhin kita sa ospital."

"You!" Aniya. Ramdam ko ang galit sa tinig niya. For sure she was still cursing me for what happened pero naman, for God sake. Hindi lang naman siya ang nandidiri sa nangyari no. "Bitawan mo nga ako!" Galit niyang tinabig ang kamay ko kaya nabitawan ko siya. Inirapan pa niya ako bago humakbang palapit sa kaniyang kotse. Papasok na sana siya doon pero bigla rin siyang napatigil at napahawak sa kaniyang ulo.

Tsk! Nag-iinarte pa kasi. Kitang siya na nga itong tinutulungan e. Hindi ba pwedeng kalimutan niya muna ang dapat kalimutan?

Medyo nagdadalawang isip man ay muli ko siyang nilapitan para daluhan. Pero katulad ng nauna niyang ginawa ay muli niyang tinabig ang kamay ko. Muli niya rin sana akong tatalikuran kaya naman agad ko siyang pinigil at pabalibag na isinara ang pinto ng kaniyang kotse.

"Wag ngang matigas ang ulo mo! You need to see a doctor. Your not gonna die in front of me ok. That's an order!" Pagalit kong sabi.

Sheeeet. I even sounds so manly. Para akong lalaking laki. Well. Mukha naman talaga akong lalaki eh pero this time I really acted like one. I should be proud to myself. Ang galing galing ko talaga kasing magtago eh. Hehe.

"Order? Mula kanino? You? Who the hell are you huh? Wala kang pakialam sa akin ok. Mamatay man ako dito sa harap mo ay wala kang kinalaman sa buhay ko!" Ganting sigaw niya.

Hindi talaga marunong magpatalo ang babaeng ito. My gosh! Puputi ang buhok ko sa pempem nito eh.

"I SAID, THAT'S AN ORDER!" Aniko sabay hawak sa bewang ni Roann. Pwersahan ko siyang binuhat at dinala sa kotse ko. Sinubukan niya namang manlaban pero wala siyang binatbat sa muscles ko. Ang macho ko kaya. Hehe.

Pagtapat ko sa nakabukas kong kotse ay agad kong ipinasok doon si Roann. Muli na naman sana siyang lalaban sa kagustuhan ko kaya tiningnan ko na siya ng masama. Subukan lang niyang lumabas ng sasakyan. Naku. Talagang pababayaan ko siyang mag-isa.

Mukhang natakot naman ang bruha at bigla na siyang tumahimik. Siguro naisip rin ng gaga na kailangan niya ang tulong ko. Duh.

Last  na 'to no! Dahil after this ay hindi na tayo magkikita bruha ka!

Ayaw narin naman kitang makita eh. Dahil sa tuwing nakikita kita ay naaalala ko ang nakakadiring nangyari sa atin. Yuck!

Nakakasuka!