Chapter 2: Congratulations

ROANN POINT OF VIEW

Ughhhh. I really hate the fact na kailangan ko ang tulong ngayon ni Oliver. Pero wala eh. Hindi ko naman kayang dalhin ang sarili ko sa ospital so after kong makapag-isip isip ay nagpatangay narin ako sa gusto niyang mangyari.

Ngayon ay nandito na nga kami sa ospital. Waiting for my test results.

"I really hate you." Putol ko sa katahimikang namamagitan sa amin ni Oliver. Tinapunan ko siya  ng nanlilisik na tingin. Sana nga ay nararamdaman niya iyong kasamang kutsilyo ng masamang tingin na iyon eh. Nang sa gano'n ay magawa ko naman siyang saktan. Nang maka-ganti man lang ako sa ginawa niya sa akin.

"Don't worry, the feeling is mutual." Sagot naman niya.

Nakita mo iyon. Akala mo talaga luging lugi siya sa nangyari eh.

"At dahil ayaw naman natin ang isa't isa ay umaasa ako na ito na ang magiging huli nating pagkikita." I still mumbling in hatred.

"Alam mo, I was thinking that too."

"Eh ano pa palang ginagawa mo dito huh? Umalis ka na nga. I don't need you anymore. At kung iniisip mong magpapasalamat ako dahil sa ginawa mo ay nagkakamali ka. Hinding hindi ko gagawin iyon. So go! Stay. Away. From me."

Pagkasabi ko noon ay naiiling  na tumalikod na sa akin si Oliver. Tuloy tuloy siyang lumakad palabas ng ospital.

Yeah that's right. Stay the hell out of my life! Ayaw na kitang makita. Ni anino mo ay ayokong matitigan. Manyak!

"Miss Rozelyn Anastasia Frantazini."

Nang marinig ko ang pagtawag ng doktor sa pangalan ko ay agad akong lumapit sa kaniya. He was holding this white bond paper na sa tantiya ko ay nakasulat ang resulta nang blood test na ginawa niya sa akin.

Inaya muna akong pumasok ng doktor sa isang kwarto at pinaupo bago niya tahimik na binasa ang hawak na papel.

"Ano po ang sakit ko dok?"

Nang makita ko ang naging pag ngiti ng doktor ay para akong nabuhayan  ng dugo. Alam ko kasi na sa ganoong reaksyon niya ay good news ang maririnig ko mula sa kaniya.

"Congratulations misis. Your six weeks pregnant." Paglalahad niya.

Napanganga ako dahil sa narinig ko. Para akong hinagisan ng bomba sa pagmumukha ko. Napakalakas ng nalikha noong pagsabog. Biglang nagpantig ang dalawang tenga ko at nabingi ako.

Kasunod no'n ay isang mahabang katahimikan. May sinasabi pa ang doktor pero wala akong anumang naririnig mula sa kaniya.

"Pr-pregnant?" Nauutal kong tanong. Nagsisimula ng manginig ang katawan ko. I was in a real shocked. Hindi ko alam ang mararamdaman ko.

"Yes misis. Teka nasan na si mister? Hindi ba't kasama mo siya kanina?"

"Im pregnant?" hindi talaga ako makapaniwala.

Gusto kong umiyak at magwala pero pilit kong pinipigil ang sarili ko. Ayoko naman kasing gumawa ng eksena. Ayokong maging kahiya-hiya sa lahat.

"Yes misis. Normal lang ang nararamdaman mo since it was your first trimester. Actually, marami pang pagbabago ang mangyayari sa katawan mo. So I suggest na magpa check-up ka agad sa isang specialist. Go to your trusted Oby Gyne and take a monthly check up. Para na rin maging healthy ang baby mo. I will recommend someone, pero nasa iyo parin kung sa kaniya ka pupunta."

"I'm pregnant?"

I'm pregnant?

The hell, I'm pregnant?

Pero-- minsan lang naman iyong nangyari, kaya bakit?

Could that be possible?

---

Hanggang sa makalabas na ako ng ospital ay para parin akong lutang na wala sa sariling katinuan. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Walang kasiguraduhan ang ginagawa kong paghakbang. Basta nalang gumagalaw ang mga paa ko. Hindi ko alam ang gagawin ko. Para akong hinang hina. Kahit ang paghakbang ay hindi ko magawa ng maayos kaya naman sandali akong tumigil sa paglalakad at tumitig lang sa kawalan.

Buntis ako?

This can't be! Ano na ang mangyayari sa buhay ko? Ano na ang sasabihin ni daddy? I know, he will accept this baby pero how about his reputation? Paano  na ang pangalan niya?  Ako ba ang sisira noon? Ako na kahit anak niya sa ibang babae ay ginawa niya paring ipaglaban. Ako na inaasahan niyang tutulong sa kaniya sa pagpapalago  ng Frantazini Estates.

Ako rin pala ang bibigo sa kaniya.

Namalayan ko nalang na tumutulo na pala ang luha sa pisngi ko. Hindi ko na nagawa pang kontrolin ang sarili ko. Tuloy tuloy na ang naging pag-iyak ko. I even cover my face with my two hands para wala akong makita at hindi matigil sa ginagawa ko.

I want to release all the hatred in my heart. The frustration. The anger. Gusto kong umiyak ng umiyak para kahit papano ay mabawasan ang bigat ng nararamdaman ko.

I'm sorry daddy. I'm so sorry.

Sa gitna ng pag-iyak ko ay may panyong bigla nalang dumampi sa kamay ko. Agad akong nag-angat ng tingin. Doon ay nabungaran ko ang lalaking may gawa ng lahat ng ito. Ang may kasalanan ng lahat. Ang lalaking mala'superman ata ang similya at hindi pumalya.

"IKAW!" Asik ko kay Oliver. Galit ko siyang dinuro sa mukha.

Tila gulong gulo naman siya sa naging reaksyon ko.

"Ano, nanamang ginawa ko?"

"HAYOP KA! MAGBABAYAD KA SA GINAWA MO SA AKIN!" Hahampasin ko sana siya pero agad siyang lumayo sa akin.

Wala na akong choice kundi ang habulin siya. Gustong gusto ko kasi siyang masapak e. Makabawas man lang sa nararamdaman kong galit sa kaniya.

"T-teka, hu-huminahon ka nga. A-ano bang problema mo?" Tanong niya habang patuloy sa paglayo sa akin.

Gigil na gigil ko naman siyang pilit na inaabot. "FUCK YOU! SINIRA MO ANG BUHAY KO!"

"Hoy excuse me. Wag kang manisi no. Ginusto mo rin naman 'yong ginawa natin ah."

"PAGBABAYARAN MO ANG GINAWA MO! HINDING HINDI KITA MAPAPATAWAD. LUMAPIT KA DITONG HAYOP KA."

Mas binilisan ko pa ang pag abot sa katawan ni Oliver. Mabuti nalang at nakapitan ko ang damit niya kaya naman agad ko siyang nahawakan. Doon ay sunod sunod kong pinagbabayo ang dibdib niya. Hindi naman pumalag si Oliver. Parang buong buo niyang tinanggap ang galit ko.

Sa una ay malalakas na hampas ang pinakakawalan ko pero kalaunan ay kusa rin akong huminto. Siguro ay dala iyon ng pagod. Nang panghihina. Nang sari-saring emosyon na ngayon ko lang naramdaman.

Nang tuluyan akong mapagod ay napaupo ako at nagsimula na namang umiyak.

My life is ruined.