Chapter 9: Pakialamera

"LEAVE HER ALONE!"

Mula sa pagkakapikit ay agad akong napadilat ng marinig ang boses ng isang lalaki na tila nagtatanggol sa akin. Pag-angat ko ng tingin ay tumambad sa akin ang likurang bahagi ng isang pamilyar na bulto ng lalaki. Dahil sa nakaharap siya sa mga babaeng nagmamaldita ay likod niya lang ang una kong nakita.

Nasigurado ko lang na tama ang hinuha ko kung sino siya ng saglit niya akong lingunin.

He is Oliver.

Nakarang siya sa pagitan ko at ng mga babaeng nambu-bully sa akin. Bahagyang naka-angat ang dalawa niyang kamay na para bang handa niyang sanggain ang lahat ng ibabato sa akin. Para siyang lalaking lalaki dahil sa ginagawa niya ngayon. Pero ayokong maniwala sa nakikita ng mga mata ko, lalo pa at alam ko na ang totoo niyang kulay. Isa siyang paminta. Isang reyna na nagtatago sa kaanyuan ng isang hari.

Nakakasuka siya.

I am not a gay hater pero kung sakali. Itong baklang ito palang ang kauna-unahang ibu-bully ko.

"Alam mo, wala kang pakialam dito ha. Kaya wag kang makisawsaw!" Pagtataray ng kaibigan ni Vanz. Nag cross arm pa ito sa harapan ni Oliver. Halatang sanay na sanay makipag-away at palaging nakahanda ang sungay ng bruha.

"I said, leave her alone." Ulit ni Oliver.

"What the. Sino ka ba ha?"

"It was none of your business." Oliver is being sarcastic to the girl. Ibig kong matawa sa inaarte niya pero hindi ko magawa dahil naiinis ako sa pangingialam niya ngayon.

I am Rozelyn Anastasia Frantazini. At ang ayaw ko sa lahat ay ang mga taong pakialamero. Ayoko ng pinangungunahan ako sa mga bagay na kaya ko namang gawin mag-isa. Yes, I am hurting right now dahil sa mga naririnig ko pero hindi ako iyong tipo na sumusuko kaagad. At ang ginagawa ngayon ni Oliver. Para niya akong tinatapakan dahil sa ginagawa niya.

Napaka pakialamerang bakla!

"How dare you to say that?" Tila nainsulto namang reklamo ng kausap ni Oliver.

Napailing nalang ako. Tumayo na ako at nagpagpag ng puwetan pagkatapos ay patay malisyang lumakad palayo sa kanila.

"Hey you! Im not done with you yet." Narinig ko pang sinigawan ako ng babae pero gusto ko na talagang makalayo sa lahat kaya nagbingi-bingihan nalang ako.

"I said leave her alone! You annoying woman!" Ulit ni Oliver. Kasunod noon ay hindi ko na naririnig pa ang naging pagtatalo nila. Basta ang alam ko ay parang sira ang baklang iyon para makialam pa sa anumang kinasasangkutan ko.

Nagpatuloy lang ako sa paglalakad. Bahagya na akong nakalayo sa karamihan ng marinig ko ang pagtawag ni Oliver sa pangalan ko. Hindi ko siya tinapunan ng tingin pero napatigil ako sa paghakbang dahil mabilis niyang hinarangan ang daraanan ko.

"Can we talk?" Hininigal niyang tanong.

Tinaasan ko lang siya ng kilay. Lalampasan ko sana siya pero mariin niyang hinawakan ang braso ko at sinimulan na akong hilahin papunta sa kung saan. Sinubukan ko namang pumalag pero dinaan niya ako sa muscles niya na hindi ata alam ang salitang pagkatalo kaya wala rin akong nagawa. Kapwa lang kami huminto ng pinasya niya nang tumigil kami. Mas inis ko pa tuloy siyang binalingan.

"Ano bang problema mo? At sino ang nagsabi sa iyong pwede mo akong dalhin sa kung saan mo gusto ha?" Galit kong bulyaw sa kaniya.

Ngumiti lang siya. Lalo tuloy akong naasar. Tsk. Napakalaki ng sira nang lalaking ito.

"Sinabi ko na nga kasing mag-usap tayo e."

"Ano pa ba kasi ang kailangan mo sa akin ha? Akala ko ba malinaw na sa iyo na walang namamagitan sa atin? Kaya bakit mo pa ba ako ginugulo ha? I want a peaceful life Oliver, so please leave me alone." Mahaba at nanghihina kong sabi.

Sa totoo lang, nauubusan na ako ng lakas dahil sa kakapaliwanag at kaka-isip ng kung anu-ano. Pagod na pagod na ako.

Pagod na pagod na ako sa buhay ko. Gusto ko na ngang sumuko e. Gusto ko nalang na mamatay. Iyon talaga ang naiisip ko pero pilit kong winawala sa isipan ko dahil kahit papano ay may takot parin ako sa Diyos.

"Im sorry." Biglang napayuko si Oliver.

Noong nakaran lang ay napakatapang nito sa akin. Pero ngayon hindi ko alam kung ano ba ang nakain nito at umaarte siya ng ganito. Marahil ay nakalunok siya ng kung ano at bigla niyang natanggap ang pagkakamali niya.

"Para sa ikalu-luwag ng kalooban mo, fine. Pinapatawad na kita. So please. Will you leave me alone now?"

"I am not sorry for what happened. Hindi ko naman talaga iyon kasalanan eh." Tila bigla niyang bawi.

Halos malaglag naman ang panga ko sa sinabi niya. This gay is really getting into my nerve. Ano bang klase ng pag-iisip ang tumatakbo sa kaniya ngayon? He is sorry, but he is not. Ang sarap niyang ingudngod sa buhanginan e.

"What? Ano bang pinagsasabi mo? Eh para saan pala ang hinihingi mong sorry? Alam mo, wala kang kwentang kausap. Ang labo mo."

"I am sorry for this." Aniya sabay labas ng puting panyo mula sa kaniyang bulsa.

Pwersahan niya iyong idinikit sa ilong ko. Sinubukan ko siyang hampasin pero niyakap niya naman ako ng mahigpit kaya nahirapan akong makakilos. Hanggang sa unti unti na akong nakaramdam ng pagkahilo. Lahat ay unti unti nang nagiging blur sa paningin ko. Maging ang nakatayong si Oliver ay hindi ko na ma-identify ng maayos.

"What the hell?" Nanghihina kong usal. Unti unti ng bumibigay ang talukap ng mata ko na animo'y may bagay na humihila noon pababa.

Ang walanghiya!

"Sorry, but I need to do this." Hindi na masyadong klaro ang naging dating sa akin nang pagsasalita ni Oliver ng mga sandaling iyon. Gusto ko sana siyang sipain sa bayag pero hindi na iyon kayang gawin ng katawan ko. Nauubusan na kasi ako ng lakas.

"Fuck you asshole!" Sagot ko naman sa kaniya.

Dala ng matinding pagkahilo ay wala na akong mabuong imahe sa paligid ko. Parang lahat nalang umiikot sa paningin ko. Ultimo mukha ng walang hiyang lalaki na nasa harap ko hindi ko na makita ng malinaw. Hanggang sa tuluyan na akong bumigay.

Hindi ko na nagawa pang labanan ang nararamdaman ko at tuluyan na akong napapikit.