Chapter 8: The Bully

"Where are you? Tumawag ako sa hotel at sinabing lumabas ka daw?" Tanong ni daddy. Kausap ko siya ngayon sa telepono.

Sandali akong tumigil sa paglalakad at nakangiting tumunghay sa malawak na karagatan. Malapit ng magtakipsilim. Napakagandang pagmasdan ng kulay lilang kalangitan. Unti unti nang lumulubog ang araw at kitang kita ko ang ganda ng tanawing iyon. Hindi ko lang iyon gaanong ma-appreciate dahil narin sa mga nangyayari.

Feeling ko, patapon na ang buhay ko. Simula ng malaman kong buntis ako ay hindi ko na nagagawa pang-makatulog ng mahimbing sa gabi. May mga oras na naiisip ko ang mga nangyayari sa buhay ko. Ang pagiging anak ko sa labas. Ang maagang pagkamatay ng mama ko. Ang pagkakaroon ko ng masungit na step mother. Ang pagiging hater ng kapatid ko. Higit sa lahat ang pagkakaroon ng bata sa sinapupunan ko. Lahat ng iyon paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Lahat nakakapag-pabigat ng dibdib ko. Parang ang malas malas ko kasi. Minsan tuloy gusto ko ng sumuko e. Parang gusto ko nalang na mawala na sa mundo.

Napangiti ako ng mapait at napatingin sa tiyan ko.

Im sorry dahil hindi ko magawang magdiwang sa pagdating mo sa buhay ko. Hindi ko maipa-pangako na maibibigay ko ang lahat sa iyo. Hindi dahil hindi ko rin alam kung kaya ba kitang tanggapin ng buo. Im sorry. Alam kong wala kang kasalanan pero mali e. Mali na nabuo ka.

"Hey, Roann. Are you ok? Bakit ang tahimik mo anak? Nasaan ka ba at papa-puntahan kita kay Vanz." May pag-aalalang boses ni daddy ang nakapag pabalik sa akin sa tamang wisyo. Agad akong nagpunas ng pisngi at huminga ng malalim bago nagsalita.

"Lumabas lang po ako para magpahangin. Dad, malaki na po ako. I can handle myself so you don't have to check me out every minute ok."

"Anak naman, nag-aalala lang ako sa iyo. Iniisip ko kasing baka masama ang loob mo. You know, I love you and I always want the best for you."

Ramdam ko ang sensiridad sa boses ni daddy. Alam ko namang sa lahat ng desisyon niya ay ako ang inaalala niya. Ito lang siguro ang masasabi kong swerte sa buhay ko. Ang pagkakaroon ng mapagmahal na ama.

"Dad, alam ko naman pong iniisip nyo lang ang makabubuti sa akin e. Im not mad at all. I'm fine with it. Medyo naninibago lang but I'm ok. So don't worry. Huh?"

"Yeah, stay strong baby girl. Mahal na mahal ka ni daddy."

"I know. I love you too dad. I always will." Huling sabi ko sabay pindot na sa end button.

Muli kong pinagtuunan ng pansin ang malawak na karagatan kasabay ng panalangin na sana maging maayos din ang lahat.

---

LIMANG araw ang mabilis na lumipas. Tumawag na si daddy at sinabi niyang nakaayos na ang mga papeles ko kaya naman maaari na akong umalis sa Quinn's Paradise Hotel para lumuwas ng Maynila. Pero bago tuluyang umalis sa lugar na iyon ay naisipan ko munang magtungo sa isang tiange upang bumili ng ilang mga souvenirs. Kahit papaano kasi ay gusto ko ring maalala na minsan ay nanatili ako sa maganda beach resort na ito.

Ano ba ang malay ko kung ito na pala ang magiging huli kong punta dito.

"Hey, hindi ba iyon yung kapatid ni Vanz na buntis daw?"

Habang namimili ay awtomatik akong napatigil ng marinig ang pangalan ng kapatid ko na binanggit ng isang babae. Nang lingunin ko ito ay agad ko naman siyang namukhaan. Isa nga siya sa kaibigan ng kapatid ko. May kasama siyang dalawa pang kasing-edad niya. Halata namang pinag-uusapan nila ako dahil sa paulit ulit nilang pagsulyap sa akin.

Alam na nila ang pagbubuntis ko. Paniguradong si Vanz ang nagsabi sa kanila.

Bakit iyon ginawa ni Vanz? Ang usapan ay ili-lihim iyon ng pamilya.

Natawa ako ng mapait ng pumasok sa isip ko ang salitang pamilya. Kahit kailan naman kasi ay hindi ako itinuring na ka-pamilya ni Vanz kaya ano pa nga ba ang aasahan ko mula sa kaniya?

Napa-buntong hininga nalang ako at sinimulan ko ng maglakad. Iiwas nalang sana ako para wala ng gulo at komprontasyon pero huli na ang lahat dahil nagawa na akong harangin ng mga kaibigan ni Vanz. Pinalibutan nila ako. Para silang mga high school students na nakahanap na ng bu-bullyhin. I feel a little awkward. Kaya ko namang ipagtanggol ang sarili ko pero mas pinili kong maging kalmado.

"Oh, bakit aalis ka na?" Mataray na tanong ng isa.

Muli akong bumuntong hininga. Wala naman akong atraso sa kanila kaya hindi ko na kailangan pang makipag-usap sa kanila. Lalampasan ko sana ang humarang sa akin pero muli ako nitong hinarangan. Doon ay nag-angat na ako ng tingin at bahagyang nagtaas ng boses.

"Ano bang problema ninyo?"

Sabay sabay na nagtawanan ang tatlo. Para talaga silang mga bully. Gustong gusto ko sana silang pakitaan pero iniisip ko rin ang kalagayan ko. Kahit naman kasi ayoko sa batang nasa sinapupunan ko ay hindi ko ito dapat na basta nalang hayaang mawala. Dapat ko parin itong protektahan dahil anak ko ito.

"Aba, nagma-matapang."

"Sandali nga, sino ba ang pinagmamalaki mo ha? Ang tatay ng dinadala mo? Like duh, nasaan ba siya ngayon ha? E hindi ba nga, hindi ka niya kayang panagutan?"

Sabay sabay silang nagtawanan. Unti unti na kaming pinalilibutan ng mga tao kaya naman nakakaramdam na ako ng pagka-pahiya. Sa totoo lang, kung hindi lang ako buntis ngayon ay baka kanina pa ako nakipag-sabunutan sa kanila. Pero dahil nga sa kalagayan ko ay kailangan ko pang habaan ang aking pasensya.

Imbes na makipagtalo pa ay tumalikod nalang ako sa tatlo. Pero hindi pa ako nakakahakbang ng bigla akong hilahin ng isa sa kanila. Sa lakas ng pagkakahila niya sa akin ay na wala ako sa balanse at agad na napaupo sa buhanginan.

Lalo pang lumakas ang bulungan sa paligid namin. Napapikit ako ng mariin. Hindi ko alam kung bakit nila ito ginagawa sa akin. Ayoko sanang isipin pero hindi naman sila kikilos kung walang nag-utos sa kanila.

Hindi ko inakala na aabot sa ganito si Vanz.

Siguro ito talaga ang nakapag-papasaya sa kaniya. Ang maipahiya ako sa buong mundo. Ang ipangalandakan na isa akong dis-grasyada. Na wala akong kwenta.

Sa dami ng tumatakbo sa isip ko ay di ko namalayan na bigla na pala akong naluha. May ilang butil ng tubig na nagmumula sa aking mata ang dumaloy sa aking pisngi. Ang sama sama na nga ng loob ko sa mga dinadanas ko ngayon e dadagdagan pa nila.

Pakiramdam ko tuloy napakamalas ng buhay ko. Iyon kasing katahimikan na hinahangad ko ay hindi ko makuha.

Hanggang kailan ba ako magkakaganito? Gusto ko lang namang maging masaya.