Chapter 7: The Nerd

OLIVER  POINT OF VIEW

The nerdddd.

Oo bakla nga ako. Pero paniguradong mas pogi pa ako sa huling naging boyfriend mo no! Duh.

Inis na inis akong napabalik sa banyo kung saan naudlot ang ginagawa kong pagligo. Kanina pa nakaalis si Roann pero hanggang ngayon ay di parin mabura sa isip ko ang ginawa niyang pang aasar.

Pagdating sa shower area ay galit kong hinubad ang nakatapis na tuwalya sa katawan ko at agad na binuksan ang shower. Bahagya kong hinawi ang hamog na nakaharang sa malaking salamin na nasa tapat ko at pinakatitigan ang repleksyon ko doon.

"Damn you Oliver!" Galit kong sinuntok ang salamin. Bahagyang namula ang kamao ko pero hindi ko iyon alintana dahil sa nararamdaman ko.

Hindi ko naman gustong maging bakla eh. Ang totoo'y sinusubukan ko namang magpakalalaki para na rin sa mga magulang ko pero wala eh. Sa tuwing nakakakita ako ng babaeng nakahubad ay nandidiri ako. Iyong nangyari sa amin ni Roann ay nangyari lang naman dahil sa kalasingan ko. Ni hindi ko nga maalala na ginawa namin iyon eh.

Sino bang niloloko ko?

Ok fine, naaalala ko nga. Pero hindi ko naman iyon kontrolado. Katawan ko at katawan ni Roann ang nag desisyon sa bagay na iyon. Kaya nga dapat ay walang sisihan na nangyayari sa amin. Dahil pareho naman naming ginusto iyon ah.

Nakakainis!

Pakiramdam ko ay nasa gitna ako ng nag-uuntugang mga bato.

Is this some kind of a cursed?

Bakit kailangan kong makaramdam ng ganito? Bakit hindi nalang ako naging tunay na lalaki para wala ng problema? Iyon din naman ang gusto ko eh. Lahat naman ginagawa ko eh. Sinubukan kong makipagdate sa mga babae pero ang nagiging ending nagkakandasuka ako sa isiping makikipaghalikan ako sa kanila. Like the hell is wrong with me?

Ano ba ang dapat kong gawin?

Kung hindi ko magagawang manindigan as a man. Oras na ba ito para umamin ako sa mga magulang ko?

Oras na ba ito para umamin ako sa mundo?

Sa panahon ngayon mas open minded naman na ang mga tao kaya dapat ay hindi na ako matakot pang umamin pero-- hindi naman kasi ang mundo ang kinatatakutan ko. Hindi rin ang parents ko. Ito ang hinaharap nang isang baklang kagaya ko.

Im afraid of being alone for the rest of my life. Kaya nga sinusubukan kong magbago eh. Dahil gusto kong magkaroon ng sarili kong pamilya. Ayokong matulad sa mga kakilala kong beki na mag-isang tumanda. Ayokong maging gatasan katulad ng iba, na kapag wala ng maibigay ay iiwan na. I want to live a normal life with a loving family.

Pero paano ko iyon magagawa kung bawat babaeng lalapitan ko ay pandidiri ang nararamdaman ko.

Wait si Roann.

Next to Kate ay siya lang ang babaeng nagagawa kong kausapin ng matagal without kadiriness feeling.

Yep. I still feel a little doubt sa gagawin kong desisyon pero desidido na ako. Im going to marry her. Katulad lang iyon ng ginawa kong offer kay Kate. No strings attached. Susubukan ko ulit with this woman. Pagkatapos nito. Susuko na ako. Kung kabaklaan talaga ang isisigaw ng pagkatao ko after marrying her ay susuko na ako. Atleast hindi ako matatakot na makipaghiwalay sa kaniya pag nagkataon. Dahil wala naman kaming nararamdaman para sa isa't isa eh.

"Go Oliver. Ipakita mong hindi ka bakla. Well-- magpanggap kang hindi bakla at baka maging lalaki ka nga. Ipakita mo sa Roann na yun na matigas kang bakla! Like duh. Kayang kaya mo kayang paibigin ang gagang yun. Tsk! Katawan palang ulam na eh. Ano pa bang hahanapin niya?"

Minabuti kong tapusin na ang naudlot kong paliligo at agad nagbihis. May late lunch meeting pa akong pupuntahan. Kaya nga ako nandito sa Quinn's Paradise Hotel eh. Dahil dito gaganapin ang meeting ko with the Frantazini representative.

Nang marating ko ang closet ay isang formal attire ang isinuot ko. Matching with a black leather shoes. Never akong nagsuot ng pambabaeng damit katulad ng sinasabi ng Roann na yun. Hindi naman sa hindi ko gusto. Hindi lang kasi ako komportableng magsuot ng ganon. Ayoko yung feeling na jina'judge ka ng mga tao dahil sa damit na hindi nauukol sa kasarian mo.

Yes ayoko lang makatawag ng atensyon pero kahit ano yata ang suot ko e hindi ko na mapipigilan iyon.

"Good afternoon Mister Gonzaga. Ito na po ang susi ng kotse ninyo."

Pagkatapos kong magbihis ay dumiretso na kaagad ako sa lobby para kuhain sa front desk ang ni'request kong sasakyan. I took a plane ng magpunta ako dito kaya wala akong nadalang kotse. Sa mall pa sa bayan ang meeting ko, so I decided to rent a car para naman makapaglibot narin ako sa lugar.

"Thank you." Nakangiti kong sagot habang kinukuha sa kamay niya ang susi.

Nang mahawakan ko na iyon ay agad akong tumalikod sa babae. Iba na kasi ang pakiramdam ko sa paraan ng pagkakatitig niya sa akin eh. Para na niya akong hinuhubaran. Like eiiww. Kung may matatawag na manyakis na babae. Isa na siya roon. Masyado niya akong binabastos! Pasalamat siya may reputasyon akong iniingatan. Kung hindi ay baka sinermunan ko na siya.